Dzisiaj dowiemy się, jak w Towarzystwie Strażnica należy rozumieć słowa "mocno ugruntowany". Mnie zaskoczyła jeszcze coś innego, ale nie śledziłem z zapartym tchem wszystkich ciekawostek na temat Adama i Ewy. 

    Art. Kanał Jehowy do informowania i utrzymania łączności (Strażnica 1961, nr 11)

     "19 Rzeczą interesującą będzie, gdy przy sposobności rozpatrzymy, jak Szatan, kusiciel, rozszerzył swój bunt. Chcąc w swym dziele zwodzenia mieć powodzenie, musiał on utworzyć własną, niezależną, podrobioną linię przekazywania wiadomości z dziedziny duchowej. Wiedział, że prorok Adam był zbyt mocno ugruntowany w prawie Bożym, by pozwolił wpłynąć na swego ducha i by stał się fałszywym prorokiem pod władzą Szatana. (...)

    20 (...) Przebiegły Szatan użył potem Ewy do wywarcia nacisku na proroka Jehowy, Adama, który dał się opanować skierowanemu ku Ewie pragnieniu ciała. Adam nie został oszukany. Przystąpił do buntu w pełnej świadomości zgubnych następstw tego. (...)

    21 Adam i Ewa zostali bezzwłocznie wydaleni z organizacji wiernych sług Bożych przez wypędzenie ich z ogrodu Eden, a Adam ponadto utracił przywilej służby proroka Bożego. Po brzemiennym w skutki buncie w Edenie boska linia informacyjna nigdy już nie przebiegała przez Adama, chociaż pozostało mu jeszcze dziewięć stuleci życia, zanim na zawsze pochłonęła go śmierć absolutnego nieistnienia."

https://wol.jw.org/pl/wol/d/r12/lp-p/1955364?q=%22jehowy+adama%22&p=par
***

1. Nie wiedziałem, że Adam był prorokiem. 
2. Szatan, który zakłada swoje wydawnictwo z newsami "z dziedziny duchowej". Czy to nie brzmi znajomo? 
3. I w końcu "zbyt mocno ugruntowany" Adam, który w pełni świadomie przyłączył się do buntu... 
Parafrazując - Adam tak mocno stał w prawdzie, że zamiast dać się oszukać Szatanowi jak amator, wolał zgrzeszyć profesjonalnie i z pełną premedytacją. ... 

ja gdy byłem świadkiem Jehowy zawsze w każdy tłusty czwartek próbowałem kupić w cukierni nie pączka ale np. bułkę z makiem
a sprzedawczyni patrzyła na Sebka jak na świra. Wszyscy kupują pączki, więc nikt na ten jeden dzień w roku nie wypieka innego pieczywa
ale Sebek musiał być odmieńcem i musiał złożyć nietypowe zamówienie....
taka historia sprzed lat przypomniała mi się...

   Moim zdaniem, to nagranie "Wybudzonego" świetnie ukazuje tę całą hipokryzję występującą u śj.   
   Dawid tu bardzo dobrze pokazuje schemat mechanizmów jakie tam działają.
   Niby nie obchodzi się żadnych świąt, ale w różnych okresach świątecznych urządza się tzw., "rodzinne spotkania", jak to określają śj.
   Które swoją rozrywkowością i pijaństwem nieraz przeskakują imprezy świeckie.

Tak Odpowiedziałem Ci na twoje pytanie twoją odpowiedzą, bo uwazam że jest zasadna.
Nie musisz się zniżać (lub wynosić) do mojego poziomu . Ja też nie będę tego robił w drugą stronę bo to co teraz zastosowałeś to argument Argumentum ad personam (łac. „argument wymierzony w osobę”) – pozamerytoryczny sposób argumentowania, w którym dyskutant porzuca właściwy spór i zaczyna opisywać faktyczne lub rzekome cechy swego przeciwnika. W ten sposób unika stwierdzenia, że jego racjonalne argumenty zostały wyczerpane, a jednocześnie sugeruje audytorium, że poglądy oponenta są fałszywe. Dodatkowo obrażanie oponenta ma na celu wyprowadzenie go z równowagi, tak by utrudnić mu adekwatne reagowanie na przedstawiane argumenty.
A więc ja dziękuję nie będę wchodził w ten poziom. 

Wyjaśnie tylko pobieżnie ,że czytanie osobiste bibli ma wiele zalet i zwykle przyczynia się do postępu duchowego osoby czytającej. Niemniej czytanie to nie ma służyć wyciąganiu pochopnych wniosków doktrynalnych, lecz ma być raczej "spożywaniem" Słowa Bożego (Ap 10,10).

Myślę, że ważne jest by zostało powiedziane, iż nie ma rozbieżności jeśli idzie o autorytet Biblii - problemu nie stanowi autorytet Pisma Świętego , ale wiążąca wykładnia, czyli nie CZY, lecz W JAKI SPOSÓB autorytet Biblii jest wiążący.
Peter Kreeft napisał:   
 "Nie jesteśmy nauczani przez nauczyciela bez księgi, ani przez księgę bez nauczyciela, lecz przez jednego nauczyciela, Kościół, z jedną księgą - Biblią."
 

[/b][/size]

Zadałem ci osobiste pytanie, a ty przytoczyłeś mi moją odpowiedzią na twoje wcześniejsze pytanie w formie bezosobowej, użytej w zupełnie innym kontekście. Tym samym nie udzieliłeś mi merytorycznej odpowiedzi na postawione pytanie. To jest obraźliwe i to trzeba piętnować. Moja wypowiedź była uzasadniona twoim zachowaniem w stosunku do mojej osoby. Dalsza dyskusja nie ma sensu. 

Dla JW bardziej wlasciwe bylo by okreslenie "parodia" albo "profanacja"

Samo slowo "pamiatka" jest dla mnie obrazajacym splyceniem, caly idiom - "pamiatka smierci Jezusa" - jest bardziej odpowiedni.

Jest to częste nieporozumienie. Słowo „pamiątka” kojarzy się nam się właśnie z tym co napisałeś.
. Nie jest to również obrzęd ustanowiony przez Jezusa dla upamiętnienia Jego życia i działalności.
„Pamiątką” nazywano w Biblii ofiarę (Wj 30,16 ; Lb 31,54 ; Syr 45,16 ; Syr 50,16),
najczęściej tę część ofiary, która była przeznaczona na całkowite zniszczenie
 (spalenie - Kpł 2,2;2,9; 2,16;5,12 ;6,8;24,7 ;Lb 5,26).

Jezus nawiązał do obrzędu zawierania przymierza przy użyciu krwi zwierzęcia ofiarnego
„Podobnie, skończywszy wieczerzę, wziął kielich, mówiąc: Ten kielich jest Nowym Przymierzem we Krwi mojej. Czyńcie to, ile razy pić będziecie, na moją pamiątkę!” (1 Kor 11,25).     

Biblijne pojęcia ofiary to to co przede wszystkim jednoczy i należy powiedzieć że Pamiątka to ofiara która jest nie tyle wspomnieniem, co uobecnieniem pewnego wydarzenia.
I tak Pasha Jezusa jest uobecnieniem Jego Ofiary, tak jak obchodzona przez Żydów na pamiątkę wyjścia z Egiptu Pasha jest dla nich nie tylko wspomnieniem, ale kultywowaniem Przymierza Mojżeszowego.

Na jeszcze jeden, ważny aspekt ofiary „anamnesis” (Pamiątki)  wskazuje na tekst:
 
„Gdy w waszym kraju będziecie wyruszać na wojnę przeciw nieprzyjacielowi, który was napadnie, będziecie przeciągle dąć w trąby. Wspomni wtedy na was Pan, wasz Bóg, i będziecie uwolnieni od nieprzyjaciół. Również w wasze dni radosne, w dni święte, na nowiu księżyca, przy waszych ofiarach całopalnych i biesiadnych będziecie dąć w trąby; one będą przypomnieniem o was przed Panem. Jam jest Pan, Bóg wasz.”/
Lb 10,9-10/

Ofiara Pamiątki otrzymuje tu zupełnie niespodziewany wymiar – stanowi (na równi z trąbami) „przypomnienie Bogu” o Przymierzu (czyli inaczej mówiąc stanowi prośbę o opiekę z powołaniem się na Przymierze).

Charakterystyczne jest to, że owa Pamiątka poprzedzała czas koniecznej interwencji Boga.
(Oczywiście, Bóg pamięta sam z siebie. Jak każda modlitwa, akt ten ma raczej uzmysłowić człowiekowi pod czyją opieką pozostaje i stanowić akt oddanie się pod tę opiekę.)

W tym sensie Wieczernik stanowi Ofiarę Pamiątki, w której Jezus wzywa na pomoc swojego Ojca – pomoc, dzięki której pokonuje Szatana. Bóg odpowiada Jezusowi wyprowadzając Go spośród zmarłych (Hbr 13,20).