To prawda ale jest różnica pomiędzy wydaniem oficjalnego filmu lub artykułu,
w którym to robisz, a pomiędzy tajnym instruowaniem starszych w listach, by to robili. Stąd było moje pytanie.

   donadams.
   Myślę, że niżej podany film można potraktować jako zweryfikowanie mojej wcześniejszej wypowiedzi z 5 sierpnia 2026 r.
   W temacie listu do starszych i szkolenia dzieci by wspierać "interesy jw.orga.

      https://www.youtube.com/watch?v=n_M_qFRy3Y8&t=15s

   Mam nadzieję, że jesteś tym wyjaśnieniem usatysfakcjonowany.

Cześć Wszystkim,

Blog przeniosłem na nową platformę: https://swiadeks.blogspot.com/

Są nowe teksty: https://swiadeks.blogspot.com/2026/08/jak-wyszedem-od-swiadkow-jehowy-moj.html

Tekst powstał pierwotnie jako praca zaliczeniowa podczas mojego szkolenia w psychoterapii. Miałem opisać jedno domknięte doświadczenie ze swojego życia i wybrałem wychodzenie ze Świadków — od pierwszych wątpliwości jako nastolatek, przez bunt i gniew, aż do momentu, kiedy Organizacja przestała organizować moje życie nawet poprzez walkę z nią.

Teraz trochę wracam, chcę też zachować stare teksty, które mam wrażenie nie postarzały się.
Zapraszam do czytania i komentarzy.
Pozdrowienia dla wszystkich braci i sióstr w niewierze!

P.S. Dziękuję towarzyszowi Ekskluzywna Inkluzywność za ten wątek, dopiero teraz się na niego natknąłem.

Otrzymała klucz do najgłębszych tajemnic Świadków Jehowy. Poznaj historię Barbary Anderson!

Opis filmu: Co zrobisz, gdy lojalność wobec organizacji, której oddałeś 43 lata swojego życia, zderzy się z Twoim sumieniem?

Barbara Anderson była wzorem oddania – ochrzczona w 1954 roku, żona starszego zboru, matka, która wychowała syna w tej wierze, a od 1982 roku wolontariuszka w brooklyńskim Betel, globalnym centrum Świadków Jehowy. Przez 11 lat pracowała w dziale pisarskim, skrupulatnie weryfikując fakty do publikacji rozsyłanych na cały świat. Ze względu na swoją nienaganną reputację otrzymała prestiżowe zadanie: badanie dokumentów do oficjalnej księgi historycznej „Głosiciele” z 1993 roku.

Ten „złoty bilet” dał jej bezprecedensowy, pełny dostęp do tajnych szaf archiwalnych i korespondencji prawnej organizacji. To, co tam odkryła, nie było jednak odległą historią – to była prowadzona od dekad systemowa machina milczenia.

W tym filmie ujawniamy wstrząsające kulisy śledztwa, które zburzyło jej świat:
Zlecenie od działu prawnego: Jak rutynowa prośba o przygotowanie statystyk doprowadziła Barbarę do odkrycia setek wewnętrznych raportów o poważnych nadużyciach wobec małoletnich.

Sprawcy na świeczniku: Dokumenty wskazywały na szanowanych starszych zborów, sług pomocniczych i pionierów, których tożsamość i czyny ukrywano przed policją oraz członkami zborów.

Czynnik „Reproach” (Hańba): Dlaczego ochrona wizerunku organizacji i unikanie publicznej krytyki stały się ważniejsze niż bezpieczeństwo bezbronnych dzieci?

Proceduralny mur – „Zasada dwóch świadków”: Prawna dekonstrukcja reguły opartej na Księdze Powtórzonego Prawa 19:15, która w praktyce uniemożliwiała pociągnięcie sprawców do odpowiedzialności i zmuszała ofiary do milczenia .

Przełom (Maj 2002 r.): Decyzja Barbary o przerwaniu milczenia i wystąpieniu przed kamerami ogólnoamerykańskiego programu śledczego Dateline NBC pod tytułem „Silent No More” .

 Osobisty koszt prawdy: Oskarżenie o apostazję, natychmiastowe wykluczenie ze zboru i bezwzględny ostracyzm (shunning), który z dnia na dzień odciął Barbarę i jej męża Joe od ukochanego syna oraz 3-letniego wnuka.

 Globalne potwierdzenie faktów: Oficjalne ustalenia państwowej komisji śledczej Australian Royal Commission (Sprawa 54), która potwierdziła istnienie ponad 1000 sprawców nadużyć w Australii i fakt, że ani jeden przypadek nie został zgłoszony policji przez kierownictwo zboru.

Barbara Anderson odmówiła „zamknięcia szuflady” . Poświęciła kolejne 20 lat na budowanie publicznego archiwum ujawnionych dokumentów „Watchtower Documents”, by prawda nigdy więcej nie została ukryta.
Co Ty byś zrobił na jej miejscu? Czy podjąłbyś to ryzyko i wybrałbyś prawdę za wszelką cenę? Napisz w komentarzu!



https://www.youtube.com/watch?v=a0mwTGTps9Y


    @biblijnachronologia   
   tak, kobieta ta wyrwała się z domu niewoli religii fałszywej. Tak jak wielu nas. Udzieliła wywiadu od strachu do wolności, na końcu dodam link. W wywiadzie opowiada o Reymoncie Francu. Zszokowało mnie, że był on twórcą postępowania starszych w sprawie podejścia wobec ped... Zszokował mnie ten wywiad. Człowiek, który napisał kryzys sumienia, uważał i podtrzymywał po odejściu, że starsi mają prawo sądzić w sprawach kryminalnych, zamiast zgłosić przestępstwa. Można się wybudzić, ale nie ze wszystkich praktyk.

https://www.youtube.com/watch?v=6SnTMv2LC_g

    @jolantanielsen982   
  Oglądałam wywiady z Barbarą. Niesamowita kobieta. Wielu świadków j. nie zna tej historii. A ci ja znają, uważają Barbarę za 'odstepce' i kłamce. Bo dzięki niej prawda o ukrywaniu pedo..fili w tej organizacji wypłynęła na światło dzienne. I ciało kierownicze tej organizacji wtedy jeszcze na Brooklynie w Nowym Jorku,  nie mogło już zatrzymać tej praktyki w tajemnicy przed światem ani sądami. Dlatego też wypłacają duże odszkodowania ofiarom pedo..fili zborowych w ramach ugody, aby jak najmniej takich spraw weszło na sądową wokandę. Boją się rozgłosu w tym temacie, by zachować 'kryształowo czysty' wizerunek tej organizacji.

To prawda ale jest różnica pomiędzy wydaniem oficjalnego filmu lub artykułu, w którym to robisz,
a pomiędzy tajnym instruowaniem starszych w listach, by to robili. Stąd było moje pytanie.

   Niech czas to zweryfikuje.
   Poczekajmy.

Ktoś pisze tak:
Postanowiłem wykorzystać także plakaty Kleryka. Te wielkie, o wymiarach 30 X 42 cm. Miałem kiedyś z nimi trochękłopotu. Były bez kleju, więc kupiłem Vikol (klej stolarski) i musiałem nim smarować tuż przed przyklejeniem. Na nierównym podłożu, często na trawie były problemy. Teraz wpadłem na inny pomysł. Kupiłem taśmę dwustronną, pociąłem na paski ok 4 cm, przykleiłem w domu do plakatu, a na miejscu przy słupie oderwałem tylko papier ochronny z drugiej strony i fertyk. Jeden słup ogł. jest z tworzywa, ma gładką powierzchnię, więc się do niego dobrze klei. Drugi słup jest betonowy, chropowaty, trzeba materiały kleić na inne ogłoszenia. Najpierw przykleiłem dwa plakaty z różnych stron na tym słupie z tworzywa. Później pojechałem pod ten drugi, przykleiłem, zrobiłem trochę zakupów i wracając po jakiejś ok. 2 godzin, podjechałem pod ten s. z tworzywa, aby sprawdzić, czy plakaty wiszą. Znalazłem tylko jeden. Anię już ktoś zerwał, ale nie zauważył, że  z drugiej strony jest następny plakat. Nikt tam w pobliżu nie mieszka, ale jest firma z mat. budowlanymi. Prawdopodobnie tam pracuje jakiś świadek. Teraz będę miał zabawę z nim. On nie wie, że mam 20 sztuk tych dużych plakatów. Może go kiedy przypilnuję i złapię. Aha, następnym razem przykleję naklejkę przy plakatach, że usuwanie cudzych ogłoszeń grozi karą grzywny lub aresztem. Ale już wiem z innych miejsc, że świadkowie nie boją się ani aresztu ani grzywny. Więc mam  w domu taką krótką drabinkę pokojową, w sam raz aby przykleić z niej plakaty pod samym "sufitem", tam jest dużo miejsca jeszcze nigdy nie zaklejanego. Zobaczymy jaka będzie reakcja. Czy ten pracownik wyjdzie z pracy z drabiną. Wtedy zrobiłbym mu zdjęcie, wydrukował go i przykleił obok mojego plakatu z odpowiednim napisem.