Najgorsze w tym wszystkim jest że powinniśmy wzywać imienia Bożego aby być zbawionymi a tak się jakoś porobiło że nikt nie wie co to właściwie jest za imię i jak ono brzmi. I co teraz zrobimy?

W starożytności parabole i przypowieści służyły jako narzędzia dydaktyczne i retoryczne, ułatwiające zrozumienie skomplikowanych prawd filozoficznych oraz religijnych. Ze względu na swój metaforyczny charakter pozwalały na przekazywanie uniwersalnych zasad moralnych w sposób obrazowy i przystępny dla szerokiego grona słuchaczy.

1. Tradycja biblijna i bliskowschodnia

Na Bliskim Wschodzie przypowieści (hebr. maszal) były powszechną metodą nauczania mędrców i proroków.
Stary Testament: Przykłady obejmują przypowieść proroka Natana o owieczce bogacza, która miała na celu skłonienie króla Dawida do refleksji nad własnym grzechem.
Nowy Testament: Jezus z Nazaretu uczynił z paraboli (np. o siewcy, miłosiernym Samarytaninie czy synu marnotrawnym) główną metodę głoszenia Dobrej Nowiny. Obrazowy język odwoływał się do realiów ówczesnego rolnictwa i życia codziennego, ułatwiając słuchaczom zrozumienie natury Królestwa Bożego.

2. Antyk grecko-rzymski

W świecie klasycznym pojęcie parabole (gr. παραβολή – porównanie) było zakorzenione w retoryce i filozofii.

Retoryka: Greccy i rzymscy mówcy, tacy jak Cyceron czy Kwintylian, używali przypowieści jako formy argumentacji przez analogię, która miała przekonać audytorium do określonych tez w sądach lub zgromadzeniach publicznych.

Filozofia: Pisarze i filozofowie (m.in. Platon w swoich dialogach, a także myśliciele ze szkoły stoickiej i cynickiej) chętnie posługiwali się alegoriami i przypowieściami, aby wyjaśnić abstrakcyjne pojęcia etyczne czy kosmologiczne za pomocą konkretnych zjawisk.

Główne funkcje przypowieści w antyku:
Ukrywanie i odkrywanie prawdy: W niektórych nurtach (np. we wczesnym chrześcijaństwie) przypowieść służyła za swoisty filtr; jej dosłowny sens był zrozumiały dla każdego, lecz głębszy morał wymagał zaangażowania intelektualnego i duchowego od wtajemniczonych.

Perswazja i łagodzenie konfliktów: Opowieść o fikcyjnych bohaterach omijała mechanizmy obronne słuchacza (np. gniew lub poczucie winy), dzięki czemu mógł on bezstronnie ocenić sytuację i sam wyciągnąć wnioski.

Była ona uprzywilejowaną formą literatury religijnej Dalekiego i Bliskiego Wschodu, zwłaszcza na gruncie buddyzmu i judaizmu.


Więcej informacji na temat ewolucji tego gatunku można znaleźć w opracowaniach dotyczących literatury antycznej oraz kontekstu kulturowego Biblii. --> https://www.profesor.pl/publikacja,11390,Artykuly,Co-warto-wiedziec-o-paraboli-biblijnej

 Z tego tekstu podoba mi się fragment "Mniej zrozumiałe przypowieści Chrystus objaśniał apostołom. Nie można powiedzieć, że przypowieści ułatwiały zrozumienie jego nauki. Przeciwnie, Chrystus wygłaszał niekiedy takie przypowieści, że nie wszyscy słuchacze mogli zrozumieć ich sens. Sami apostołowie byli zmuszeni prosić go o wyjaśnienie sensu niektórych. [13]"

Wydajesz się wierzyć że żyjąc w 2026 roku powinniśmy ignorować wszelkie osiągnięcia nauki dzięki którym możemy poznać otaczający nas świat znacznie głębiej niż mieli na to szansę mieszkańcy Palestyny w 1 wieku naszej ery i patrzeć tunelowo na tekst Biblii aby z niego próbować wydobyć ukrytą w nim wiedzę tak jakby rozwiązując łamigłówkę albo czytając powieść kryminalną. Tak jak to robili Badacze Pisma Świętego i Russell.

Czy naprawdę myślisz że Bóg będąc wszechmocny wszechwiedzący i wszechmądry nie mógł wpaść na lepszy pomysł aby porozumieć się z ludzkością?

Ty tak na poważnie w to wierzysz czy jaja sobie robisz? Poważnie pytam bo trudno mi się pogodzić z myślą że są jeszcze na tym świecie ludzie przekonani że w Biblii kryją się jakieś zakodowane treści o kluczowym znaczeniu ukryte tam przez najpotężniejszą istotę we wszechświecie.

słowo „przypowieści” to po grecku:
παραβολαῖς
parabolais
od lemma: παραβολή — parabolē
Dosłownie znaczy:
„porównanie”, „zestawienie obok siebie”, „obrazowe porównanie”, „przypowieść”
Rdzeń sensu:
para- = obok, przy
ballō = rzucać, kłaść, stawiać

Mateusza 13:10-13
Uczniowie pytają Jezusa:
„Dlaczego mówisz do nich w przypowieściach?”
Jezus odpowiada, że uczniom „dano poznać tajemnice królestwa niebios”, ale innym nie. Dlatego mówi do tłumów w przypowieściach, „bo patrząc, nie widzą, i słuchając, nie słyszą ani nie rozumieją”.

I tak to jest Że jedni widzą wszystko w Biblii a drudzy nie widzą nic

4. Duch Boży wręcz przymusza Jezusa aby był kuszony

Nie ładne zachowanie Ducha.
Dokonuje przemocy.

A co z zasadą brzytwy Ockhama?

Witaj   Mahershalalhashbaz , uważam, tak:
Brzytwa Ockhama obrazuje :
Ludzie są różni. Większość chce dobrze, ale w tłumie zawsze znajdzie się ktoś, kto rzuci kamieniem – najczęściej z zazdrości lub dla własnego zysku.
Świat jest prostszy: chłopak zrobił coś super, dobrzy ludzie pomogli, zazdrośnicy zazdroszczą, a komentatorzy robią na tym wyświetlenia.
Komentator (ów pan w „czerwonych oprawkach”) z jednej strony docenia dobro, ale jako internetowy publicysta szuka „klików” i wyświetleń. Subtelne wkłada kij w mrowisko to metoda na podgrzanie dyskusji i zwrócenie uwagi na siebie.
Duży sukces w Internecie zawsze przyciąga zazdrość i chęć wybicia się na cudzej popularności. Ludzie piszą złośliwe rzeczy, bo Internet daje im anonimowość, a ich własne frustracje szukają ujścia. To smutna, ale najprostsza ludzka zawiść.