Jak dalej będziesz zaśmiecał forum spamem to będzie to lądowało na cmentarzu. Tu nikogo nie obchodzą encyklopedyczne wiadomości o zasadach wykluczenia, czy strukturze śJ, to wszyscy znamy doskonale.

Chrzest u Świadków Jehowy to bardzo ważny moment w życiu ich wyznawcy — symboliczny akt oddania się Bogu i rozpoczęcia pełnoprawnego członkostwa w zborze.
Jak wygląda chrzest?
Nie jest to chrzest niemowląt – chrzczą się wyłącznie osoby świadome swojej decyzji. Poprzedza go nauka Biblii i okres przygotowania (często miesiące lub lata). Kandydat musi uznać nauki Świadków Jehowy i prowadzić życie zgodne z ich zasadami.
Chrzest odbywa się przez całkowite zanurzenie w wodzie (zwykle w basenie, jeziorze lub sali kongresowej).
Jak wygląda sam obrzęd?
Przed zanurzeniem padają dwa pytania dotyczące wiary i oddania Bogu.
Następnie osoba jest całkowicie zanurzana w wodzie na chwilę.
Całość ma charakter prosty, bez rozbudowanych rytuałów.
Co oznacza chrzest?
Publiczne zobowiązanie do życia według zasad biblijnych według interpretacji Świadków Jehowy.
Uzyskanie pełnego statusu głosiciela i członka zboru.
Początek życia religijnego opartego na regularnej działalności i studium Biblii.

 Chrzest w Judaiźmie

W judaizmie nie ma chrztu w sensie chrześcijańskim (czyli jednorazowego sakramentu włączenia do religii). Zamiast tego istnieje rytualne zanurzenie w wodzie, czyli mikwe (hebr. מִקְוֶה). Co to jest mikwe? Mikwe to specjalny zbiornik z „żywą wodą” (np. deszczową lub źródlaną), w którym wykonuje się pełne zanurzenie ciała w celach rytualnej czystości.

Do czego służy? W judaizmie zanurzenie w mikwe ma różne znaczenia, np.: oczyszczenie rytualne po określonych sytuacjach (np. kontakt ze zmarłym), przed świętami lub szabatem w niektórych tradycjach,przez kobiety po menstruacji (w judaizmie ortodoksyjnym), przez osoby przechodzące gijur (nawrócenie na judaizm).
Czy to „chrzest”? Nie. Różnica jest zasadnicza: chrzest = jednorazowy akt włączenia do religii (chrześcijaństwo), mikwe = rytuał oczyszczenia i odnowy, powtarzalny. Osoby przechodzące na judaizm rzeczywiście zanurzają się w mikwe, ale to tylko jeden z elementów całego procesu (obok nauki i akceptacji przykazań), a nie „chrzest” w chrześcijańskim sensie.

Ale mamy także drugie dno. Włączenie do wspólnoty niemowlęcie w rytuale jego obrzezanie rodzi problemy natury etycznej. Czy można kogoś włączyć do danej religii bez jego zgody?

Chrzest Janowy to praktykowany przez Jana Chrzciciela chrzest w rzece Jordan jako znak nawrócenia (grec. metanoia) i przygotowania na nadejście „Królestwa Bożego”. Kluczowe było symboliczne obmycie z grzechów i zmiana życia na ten zgodny z zapisami Tory.

Chrzest w chrześcijaństwie
 
Jest to jeden z najważniejszych obrzędów religijnych, który oznacza wejście człowieka do wspólnoty chrześcijańskiej.
Chrzest symbolizuje:
oczyszczenie z grzechu (szczególnie tzw. grzechu pierworodnego),
rozpoczęcie nowego życia w wierze,
przynależność do Kościoła.
W wielu tradycjach chrześcijańskich uważa się go za sakrament (czyli święty znak ustanowiony przez Jezusa Chrystusa).
Jak wygląda chrzest?
Najczęściej obejmuje:
polanie wodą głowy lub zanurzenie w wodzie,
wypowiedzenie formuły religijnej (np. „Ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”),
modlitwę i błogosławieństwo.
Kto przyjmuje chrzest?
Różne wyznania mają różne podejście:
katolicyzm, prawosławie, większość protestantów – chrzci się zwykle niemowlęta,
niektóre wspólnoty protestanckie (np. baptyści) – chrzczą tylko osoby świadomie wierzące (tzw. chrzest wierzących).

2. Skutki chrztu są obiektywne, nie subiektywne
 Kościół mówi, że chrzest:
gładzi grzech pierworodny,
włącza do wspólnoty Kościoła,
daje łaskę uświęcającą.

Z materialistycznego punktu widzenia, (samej biologii) nie ma żadnego sensu chrzczenia kogoś nieprzytomnego jak niemowlę. Nie ma przecież on w ogóle rozeznania rzeczywistości. To jak ochrzczenie kota. Wyobraźmy sobie przypadek, że ktoś chrzci niemowlę. Czy polanie wodą i wyszeptanie: ja chrzczę ciebie w imię ojca i syna i ducha świętego coś zmienia w jego psychice oprócz spowodowania jego wrzasku? Absolutnie nic. Co innego gdyby religia udowodniła w sposób naukowy istnienie grzechu pierworodnego jak i to w jakim sposobem w mózgu niemowlęcia rodzi się przekonanie o przynależności do takiego czy innego kościoła. Bo przecież to ostanie jest najważniejsze. Tyle, że nie pojawia się żadna mierzalna, specyficzna zmiana neuronalna odpowiadająca „przynależności religijnej” tylko dlatego, że ktoś wypowiedział formułę i użył wody.
Wygląda na to, że chrzest dorosłych u ŚJ ma dużo więcej sensu.

Czy Ty człowieku masz jakąś chorą misję zaśmiecania forum ciągłym spamem?

Wykluczanie (czyli tzw. „odłączenie” lub „wykluczenie”) u Świadkowie Jehowy to formalna praktyka religijna polegająca na usunięciu osoby ze zboru. Dzieje się to zwykle wtedy, gdy ktoś poważnie narusza zasady moralne wspólnoty i nie okazuje skruchy według starszych zboru.
Jak to wygląda w praktyce:
Decyzję podejmuje tzw. komitet sądowniczy (kilku starszych zboru).
Jeśli ktoś zostanie wykluczony, inni członkowie mają ograniczać lub całkowicie zerwać kontakty towarzyskie i religijne z tą osobą.
Dotyczy to często nawet bliskich relacji (poza koniecznym kontaktem rodzinnym w jednym domu).
Cel według organizacji:
Utrzymanie „czystości moralnej” wspólnoty.
Skłonienie wykluczonej osoby do zmiany postępowania i powrotu (tzw. przywrócenie).

Dla kontrastu z tymi nieludzkimi praktykami zobaczmy jak humanitarne potrafią być wykluczenia w dwóch religiach.

Wykluczanie w Judaiźmie.

Wykluczenie w judaizmie (często nazywane herem lub ekskomuniką) to forma społeczno-religijnej sankcji stosowanej wobec członka wspólnoty żydowskiej, który poważnie naruszył jej normy.

Czym jest herem? Herem (hebr. חרם) oznacza odłączenie danej osoby od wspólnoty. Może obejmować: zakaz kontaktów z innymi członkami społeczności, wykluczenie z udziału w nabożeństwach, brak możliwości uczestnictwa w życiu religijnym i społecznym. To nie tylko kara religijna, ale też silna sankcja społeczna — szczególnie w tradycyjnych społecznościach żydowskich. Dlatego też Wykluczenie parszywych owiec w postaci czarownic i prostytutek kończyło się ich śmiercią przez ukamienowanie - zgodnie z zapisem Tory.
Kiedy stosowano wykluczenie? Wykluczenie mogło być nałożone za: herezję lub odrzucenie podstaw wiary, poważne naruszenia prawa religijnego (halachy), działania szkodzące wspólnocie. Znanym przypadkiem jest wykluczenie filozofa Baruch Spinoza w XVII wieku za poglądy uznane za heretyckie.
Rodzaje sankcji W tradycji rabinicznej wyróżniano różne stopnie:
niddui – czasowe wykluczenie,
herem – pełna ekskomunika,
szamta – najcięższa forma potępienia.

Wykluczenie w Kościele chrześcijańskim

Ma bardzo konkretną i poważną formę – nazywa ją ekskomuniką (łac. excommunicatio). Nie była to tylko kara religijna, ale też społeczna i polityczna.
Na czym polega ekskomunika?
Osoba ekskomunikowana była:
wyłączona z udziału w sakramentach (np. komunii, spowiedzi),
pozbawiona prawa do uczestnictwa w życiu religijnym,
często izolowana społecznie – wierni mieli ograniczać z nią kontakty.
W praktyce oznaczało to niemal „wykluczenie ze społeczeństwa”, bo religia była fundamentem życia.
Za co groziła ekskomunika?
Najczęstsze powody to:
herezja (np. poglądy sprzeczne z nauką Kościoła),
bunt wobec władzy kościelnej (np. sprzeciw wobec papieża),
ciężkie przestępstwa moralne,
konflikty polityczne z Kościołem.
Kto mógł nałożyć ekskomunikę?
Ekskomunikę mogli ogłaszać:
biskupi,
papież (najwyższa władza).
Znanym przypadkiem jest ekskomunika Henryka IV podczas sporu z Grzegorzem VII w czasie sporu o inwestyturę.
Od ekskomuniki nie byli wolni nawet papieże. W 897 roku nowy papież Stefan VI kazał:
wykopać ciało papieża Formozusa z grobu,
ubrać je w papieskie szaty,
„sądzić” je w formalnym procesie,
unieważnić jego decyzje jako papieża.
Na mocy wyroku, Formozus został uznany za winnego i symbolicznie ekskomunikowany po śmierci: trzy palce jego prawej ręki (używane do błogosławieństw) zostały odcięte a ciało wrzucono do Tybru.
Skutki polityczne i społeczne
Ekskomunika mogła:
podważyć władzę władcy (poddani nie musieli być mu posłuszni),
prowadzić do buntów lub utraty tronu,
być narzędziem nacisku politycznego.
Istniała też ostrzejsza forma – interdykt, czyli zakaz odprawiania nabożeństw na danym terytorium (kara dotykająca całe społeczeństwo).

Kościół chrześcijański nie pozostawał obojętny wobec szerzących się herezji. Instytucje takie jak inkwizycja prowadziły dochodzenia wobec osób podejrzewanych o odstępstwa od wiary. Stosowano przesłuchania, które czasem były połączone z torturami, mającymi na celu uzyskanie zeznań lub „nawrócenie” oskarżonego.
Kościół formalnie nie wykonywał wyroków śmierci — osoby uznane za zatwardziałych heretyków przekazywano władzy świeckiej, która wydawała i wykonywała karę. Formuła przekazania często zawierała prośbę o ukaranie bez przelewu krwi, co w praktyce bywało interpretowane różnie, a palenie na stosie stało się jedną z typowych kar.
Papieże oraz władze kościelne podejmowali również działania zbrojne przeciw ruchom uznanym za heretyckie, organizując krucjaty, np. przeciw albigensom. Krucjaty przeciw albigensom, czyli tzw. krucjata albigeńska, była serią wypraw zbrojnych prowadzonych przez Kościół katolicki w latach 1209–1229 przeciwko ruchowi religijnemu zwanym katarami (albigensami), który był uznany za heretycki.
Albigensian Crusade rozpoczęła się z inicjatywy papieża Innocentego III, gdy próby pokojowego nawracania katarów nie przyniosły efektu. Głównym celem było wyeliminowanie tej herezji w południowej Francji, szczególnie w regionie Langwedocji. Kosztowało to życie co najmniej 200 000 plugawych heretyków, ale w końcu cel uświęca środki i Bóg Ojciec mógł się czuć zadowolony.

Nie bój się dużo osób czyta te treści i się zastanawia czy warto czytać te opowieści w biblii i brać je na poważnie (czytaj łykać tak jak ślepiec).