Trzymanie się PRAWD Strażnicy jest jak BDSM z podduszaniem. Im dłużej to robisz, tym gorzej...

Nadaszyniak-chyba trochę dramatyzujesz-jak dla mnie,bycie PIMO, to jak afrodyzjak-cudowne jest to uczucie,że możesz patrzyć na to wszystko z góry-że możesz mieć bekę z przemówień ,pokazów,z tego "słodkiego popierdywania" w rozmowach gorliwych przed zebraniem między rzędami krzeseł.....jedynie momentami zaciskaja sie pięści w nerwach...czsami bardzo żal nam tych szeregowych ,jak by nie było,prawdopodobnie najbardziej uczciwych ludzi na świecie.....

Witaj Syn Koracha
Nie dramatyzuję, może masz troszeczkę inaczej ''lżej'', jednak całościowo w (Ww) odczucia są, które przedstawiłem w powyższym poście.
Kiedy byłem w sekcie nie tragizowałem moim celem było: znaleźć uczciwą, szlachetną kobietę na współtowarzyszkę dalszego życia, piąć się po drabinie w górę tzn. znaleźć się jak najwyżej w hierarchii dowodzenia nawet Nadarzyn, stróż sali, prowadziłem wiele ośrodków pionierskich po (25-30 sposób, prędzej nazwałby te spotkania jako - zbiorowy wypoczynek letni w atrakcyjnym  miejscu: przede wszystkim nadmorskie tereny, Bieszczady, kwatera w domu kto chciał namioty to korzystał, kilka samochodów dla całej grupy, wiec  po głosiło się trochę i fruuu na wycieczkę w ciekawe miejsce powrót wieczorem, tyle z podwórka starszego) a wisienką na torcie to spożywanie podczas pamiątki i poklask pośród szarego ludu ( zawsze byłem, szarmancki i sprytny, dlatego cenili, naskakiwali wyznawcy,  a moje EGO wewnętrznie promieniowało)
zasada w życiu ''trzeba być aktorem i perfekcyjnie zagrać rolę - to moje motto) 
Kiedy to osiągnąłem mściwi sekciarze dobierali się do mojej ''ypud", aby nie osiągnęli swojego celu komitet sądowniczy zrobiłem odpowiedni myk i nagle wystąpiłem z (Ww), to nie oni związali mi ręce, lecz ja uczyniłem ten zaszczytny krok, obnażając ''kłamczuchę za oceanu''
OBECNIE:
Moja najdroższa żonka jest dalej w tym ugrupowaniu, nie ma żadnych pomiędzy nami zgrzytów- JA OSIĄGNOŁE SWÓJ CEL w życiu  -nie narzekam.
Nie żałuję bycia w sekcie, (to była dodatkowa rozrywka, czyli trudna szkoła ''życia'') to urozmaiciło dalszą egzystencję oraz nauczyłem się żyć z nowymi doświadczeniami, aby osiągać inne cele w życiu.   

Ja również uważam że to strata czasu i żal mi tych lat młodości, gdzie stałem przy drzwiach i próbowałem przekonywać do utopii. Najgorsze uczucie, gdy trafia do umysłu, że było to po nic.

To trzeba mieć stalowe nerwy i próżny charakter, by siedzieć tak dla beki i mieć wywalone na wszystko, co tam się dzieje.
Bynajmniej, dla mnie wiara i duchowość były zbyt cenne, by położyć te rzeczy na scenie cyrku, jaki tam się odbywa...
Albo w tym uczestniczę I wierzę w te ich własne wyprodukowane proroctwa albo zamykam dźwi I odchodzę.
Wiem, że odejście jest nie zawsze takie proste. Sam odchodziłem a raczej tkwiłem W zawieszeniu przez parę długich lat... Jednak czułem się z tym podle. Dzisiaj, kiedy jestem poza, czuję się w pełni wolny od osób toksycznych jak i od interpretacji religii... Ale siedzieć tam i grać błazna jak w teatrze, tego nie rozumiem. Owszem, dzisiaj zdaję sobie sprawę, że jest tam spora grupa udających wierzących Świadków Jehowy, ale strach, przed utratą rodziny, przyjaciół, powoduje, taki a nie inny ich status, czyli Pimo. Ale, żeby tracić swój cenny czas i grać w grę, którą inni wymyślili, to Sorry, ale są lepsze sposoby na zajęcie się sobą. 😊

Najgorzsze byciu PIMO jest chyba poczucie straty czasu. Na poczatku - fakycznie jest ulga ze nie trzeba we bzdury wierzyc i jak wspomnial Syn Koracha ma sie troche z tych bzdur beke. Ale im dluzej tym gorzej i po pewnym czasie poczucie straty czasu i brak pomyslu na wyjscie z tej sytuacji niszy glowe. Czlowiek marzy o byciu gdziekolwiek indziej - nawet na kanapie ogladajac 4 raz ten sam odcinek serialu - bo to i tak ciekawsze...

Bylem, doswiadczylem, nie polecam...

Nadaszyniak-chyba trochę dramatyzujesz-jak dla mnie,bycie PIMO, to jak afrodyzjak-cudowne jest to uczucie,że możesz patrzyć na to wszystko z góry-że możesz mieć bekę z przemówień ,pokazów,z tego "słodkiego popierdywania" w rozmowach gorliwych przed zebraniem między rzędami krzeseł.....jedynie momentami zaciskaja sie pięści w nerwach...czsami bardzo żal nam tych szeregowych ,jak by nie było,prawdopodobnie najbardziej uczciwych ludzi na świecie.....