Do ŚJ trafiłem przypadkiem, kiedy podczas spaceru zobaczyłem stoisko z ich wydawnictwami. To było dla mnie coś nowego, bo nigdy nie spotkałem się, z podobnym system jeżeli chodzi o królujący w Polsce Kościół Katolicki. Do tego mementu nie interesowałem się Pismem, ale to spotkanie zadecydowało, że postanowiłem przy ich pomocy je studiować. Przekonałem się, że nieodłączna pycha i moralne ubóstwo towarzyszące co niektórych duchownym katolickim są w ich stowarzyszeniu nieobecne, podobnie jak zasada odrzucenia nałogów i obyczajów, które rozkładają społeczeństwa chrześcijańskie. Byłem zafascynowany ich wiedzą i energią z jaką przekonywali mnie do swoich poglądów na życie. Byłem w tym zborze około 6 lat i zawarłem z nimi wiele przyjaźni. W końcu, nie zgadzając się z niektórymi ich doktrynami, dobrowolnie, ku ich wielkiemu żalowi powziąłem samodzielną decyzję o opuszczeniu zgromadzenia. Do dzisiaj jednak utrzymuję z niektórymi z moich dawnych braci kontakty towarzyskie, na przykład z moim Starszym, z którym łączą mnie dalej serdeczne stosunki. Bardzo często dzwonimy do siebie i prowadzimy dyskusje na biblijne tematy. Różnice w poglądach nie wpłynęły w żaden sposób na naszą przyjaźń w myśl powiedzenia: żyj i daj innym żyć. Czy moja odpowiedź Cię zadowoliła? A tak przy okazji, czy nie uważasz, że wcinanie się innych (nawet jeżeli się ma stopień kapitana) w naszą korespondencję nie świadczy o braku kultury?