Zbzikowany brat Marianek

[Nadaszyniak]

Brat Marianek, dotąd jedynie poczciwy cień przemykający pod ścianami Sali Królestwa, w chwili mianowania na koordynatora przeszedł makabryczną metamorfozę.
Nominacja zadziałała na niego jak zapalnik pędzącego ''obłędu''; w jego ciasnym umyśle zrodziło się przekonanie, że ta funkcja to Jehowy pieczęć na każdym jego urojeniu.
Gdy tylko ogłoszono decyzję, spokój zboru „Zacisze” został rozerwany głosem pychy.
Brat Marianek, dawniej pokorny chłopek roztropek, wpadł na podium z furią, niemal przestawiając mównicę, gdy potykając się o stopnie, runął nagle jak mury Jerycha.

Powoli wstał spocony, z twarzą purpurową jak u dojrzałego indora. Napuchł od własnej ważności tak bardzo, że jego przykrótki garnitur z lumpeksu zdawał się pękać w szwach.
Nie było już w nim śladu dawnej skromności – przemierzał podium zamaszystymi krokami, oszalały z władzy, którą sam sobie dopowiedział do otrzymanego przywileju.
Z każdym zdaniem jego fanatyzm przechodził w czysty absurd.
Schodził z podium, niemal tratując braci w pierwszym rzędzie, byle tylko czuli na twarzach jego gorący, świszczący oddech.
– Bracia i siostry! Moja nominacja to koniec waszej samowolki! Ja tu jestem teraz wyrocznią! – ryczał głośno, wierząc święcie, że sam Jehowa przemawia przez jego usta.

Pot ściekał mu po czerwonym nosie prosto na tani krawat w kształcie żałobnej wstążki, poplamiony olejem ze szprotów z „Biedronki”. Zaślepiony wyniosłością, widział w sobie Mojżesza zstępującego z skalistej góry do motłochu.
Gdy tak górował nad zgromadzonymi, atmosfera w sali gwałtownie stężała. Słuchaczy zmroził widok pozostałych braci starszych, którzy siedli  w nienaturalnym bezruchu.
Ich sztywne, surowe ubiory – ciężkie, staromodne marynarki o kanciastych ramionach i białe koszule o kołnierzykach twardych jak blacha z wiszącymi jak nitki krawatami – sprawiały, że wyglądali jak posągi wykute z lodu. Ta nieustępliwa, ponura estetyka ich strojów odebrała resztę ciepła z pomieszczenia, budując wokół brata Marianka aurę niepodważalnego, bezlitosnego trybunału.

Nagle jego wzrok, płonący religijną furią, padł na siostrę Mirandę. Przerażona kobieta, której szkła w oprawkach przypominały denka od wina, trzęsącymi się rękami próbowała zakryć twarz ''Srebrzanką'' (PNŚ), ale brat Marianek był już przy niej, dysząc z wściekłości.
Mierzył w nią krogulczym palcem niczym oskarżycielskim mieczem, grzmiąc, że jej „optyczna ekstrawagancja to duchowa krótkowzroczność i rynsztokowy brak pokory”, a jej perfumy o zapachu piwonii to „wonny bunt” i perfidny owoc „szatańskiego myślenia i zmysłowości”.
Siostrom natomiast kazał natychmiast pozbyć się wszelkich jaskrawych kolorów, argumentując, że takie barwy zakłócają fale duchowe płynące z podium.
Kiedy siostra Genowefa ośmieliła się pisnąć, że jej reumatyzm wymaga długich spódniczek, brat Marianek zmroził ją wzrokiem i stwierdził, że „wiara silniejsza niż ból powinna ogrzewać jej stawy, a nie nędzna długa po kostki wzorzysta wełna”.

Grzmiał z mównicy, jak klakson pośród tłumów kongresowych.
- Parkowanie tyłem pod Salą Królestwa to manifestacja pychy i chęci szybkiej ucieczki przed prawdą!
To jawne, obrzydliwe szatańskie myślenie!” – wrzeszczał, wymachując pięściami nad głowami osłupiałych wyznawców.
Brat Marianek, nie tracąc ani sekundy na zaczerpnięcie tchu, przeszedł do kolejnego etapu swojej świętej ofensywy, ogłaszając z furią powołanie ''Duchowej Straży Bagażnikowej''.
– Bramy raju nie otworzą się przed tymi, którzy w kufrach swoich rdzawych rydwanów przemycają owoce nierządnicy z wielkich marketów!” – ryczał, a pot z jego purpurowej twarzy skapywał na podłogę niczym plagi egipskie.
Wyciągnął z kieszeni poplamionego garnituru listę produktów zakazanych, którą sporządził w nocy na odwrocie ulotki z „Biedronki”, i zaczął wygrażać pięścią w stronę okna.
Według jego nowej wykładni, każda puszka napoju gazowanego o „światowej” nazwie była ukrytym toastem dla demonów, a trzymanie w bagażniku parówek z promocji stanowiło jawne bałwochwalstwo i brak zaufania do manny, którą zapewnia sam Jehowa.

Z obłędem w oczach zapowiedział, że po zebraniu osobiście przeprowadzi inspekcję każdego pojazdu, niczym Gedeon przesiewający wojowników przy wodzie, tyle że brat Marianek zamierzał przesiewać siatki z zakupami w poszukiwaniu „szatańskich” kodów kreskowych.
Ostrzegł, że kto odmówi otwarcia klapy, ten zostanie uznany za współczesnego Achana, który ukrył przeklęte dobra pod namiotem, i spotka go los równie marny, jak wykluczenie z zboru.

Cała Sala Królestwa zamarła, patrząc na jego trzęsące się ręce i krawat z wielką plamą po szprotach, podczas gdy brat Marianek przedstawiał  siebie jako anioła z płonącym mieczem, stojącego na straży czystości bagażników przed każdą formą konsumpcyjnego odstępstwa.

Szczyt dyktatorskiej buty nastąpił, gdy brat Marianek, zaślepiony własną wielkością i blaskiem poliestrowego garnituru, -  ogłosił, że jego mianowanie uprawnia go do kontroli „czystości intencji” nawet w toalecie.
Twierdził z obłąkańczą pewnością, że to „bezpośrednie zlecenie od samego Jehowy”, mające na celu wyplenienie „szatańskiego myślenia”, które rzekomo pączkuje podczas samotnych posiedzeń z błękitnym ekranem smartfona.
W zborze zapanowała atmosfera terroru wymieszana z histerycznym śmiechem rozpaczy. Nikt już nie widział w nim pasterza, a jedynie groźnego szaleńca z przykrótkimi nogawkami z lumpeksu, który z każdego spłukania wody w toalecie potrafił wyczytać kodowaną wiadomość od odstępców.
Kiedy w końcu dumnie wyprostował marynarkę, ocierając pianę z ust i poprawiając krawat w kaczuszki, przez całą Salę Królestwa – od kabin w ubikacji aż po ostatnie rzędy – poniósł się miażdżący, zbiorowy szept: ''zbzikowany brat Marianek''.

CDN paranoi ''zbzikowanego brata Marianka''

[Nadaszyniak]

Zemsta po latach ( zakończenie)

W dusznej sali królestwa cisza cięła powietrze jak ostrze. Brat Marianek, wyprostowany, z dłońmi splecionymi na mahoniowym blacie, czuł w żyłach przyjemne tętno władzy. To był moment, na który czekał od dnia, gdy siostra Franciszka, młoda i dumna, wyśmiała jego miłość, zostawiając go z poczuciem upokorzenia, którego nie ukoiły lata modlitw.
Przypominał w tym Amona, syna Dawida, którego chorobliwa fascynacja Tamarą po odrzuceniu zmieniła się w nienawiść gorszą niż rzekome uczucie. Brat Marianek nie kochał już pionierki Franciszki; kochał fakt, że teraz to ona była na kolanach jak on przed laty.
– Siostro Franciszko – zaczął brat Jan, jeden z „potakiwaczy” brata Marianka, głosem wypranym z emocji.
– Fakty są nieubłagane. Przyjęłaś krew. Złamałaś prawo najwyższe - JEHOWY!!.
Franciszka podniosła wzrok. Jej oczy, niegdyś pełne życia, teraz były szklane od łez.
– Ratowałam życie...! Moje dzieci mnie potrzebują..!. – wykrztusiła, a jej głos załamał się w połowie zdania.
– Życie doczesne to marność wobec lojalności – uciął brat Marianek. Jego uśmiech był ledwo dostrzegalny, niemal ukryty w kącikach ust.
– Czy uważasz, że twój strach przed śmiercią jest ważniejszy niż czystość zboru? „Kto chce zachować swoje życie, straci je”. Czyż te słowa nie palą cię teraz w sumieniu?
– Bracie Marianku, błagam..., błagam ....!? – osunęła się na kolana, a jej szloch wypełnił pokój.
– Wykażcie miłosierdzie ... . Czy Jezus nie szukał zagubionej owcy?
– Jezus szukał skruszonych, nie buntowników – padła oschła odpowiedź. Brat Marianek patrzył na nią z góry, delektując się każdą sekundą jej agonii.
W jego oczach nie było Jehowy, był tylko triumf odrzuconego kochanka, który w końcu stał się katem.
– Decyzja jest jednomyślna. Nie jesteś już świadkiem Jehowy. Jesteś dla nas jak poganin i celnik.

Gdy wyrok zapadł, Franciszka nie miała siły krzyczeć. Jej zawodzenie przeszło w cichy, przerażający świst uciekającego z płuc powietrza. Wyszła z sali, potykając się o własne nogi, napiętnowana i odarta z nadziei.

Gdy drzwi się zatrzasnęły, Marianek powoli sięgnął do wewnętrznej kieszeni marynarki. Wyciągnął kopertę z nagłówkiem Biura Oddziału.
„Nowe światło: Kwestia frakcji krwi i decyzji sumienia w nagłych przypadkach”.
Pismo, które za dwa dni miało stać się oficjalną wykładnią, uniewinniało siostrę Franciszkę w świetle nowej procedury.
Brat Marianek patrzył na papier z obojętnością. Jednym płynnym ruchem wsunął go głęboko do szuflady i przekręcił klucz.
Sprawiedliwość – ta jego, prywatna, wyhodowana na goryczy sprzed lat właśnie została wymierzona - Jehowa wysłuchał jego modlitw.

Siostra Franciszka przyszła cała spięta aby usłyszeć ogłaszany wyrok o wykluczeniu.
W mroku korytarza Sali Królestwa brat sekretarz, młody i dotąd lojalny wobec brata Marianka, zatrzymał przygnębioną pionierkę Franciszkę.
Jego dłonie drżały, gdy wyciągał z teczki pognieciony papier. Podkochiwał się w niej od lat – cicho, z oddali, dławiąc uczucie w imię zborowej dyscypliny. Teraz jednak sumienie paliło go mocniej niż strach przed starszyzną.
– On to miał, siostro Franciszko....?! Przeczytał to przed twoim przesłuchaniem – wyszeptał, a w jego oczach malowało się przerażenie zdrajcy, który właśnie przejrzał na oczy.
- To  „nowe światło”. !!? - Twoja transfuzja... według tego pisma, to już nie był grzech śmiertelny. To jest  kwestia sumienia ...? - dodał cichy głosem

Siostra Franciszka wzięła dokument. Jej palce przesunęły się po dacie: przed jej zborową egzekucją. W jej głowie huczały słowa o Hamanie, który z nienawiści do jednego człowieka był gotów wybić cały naród, budując szubienicę pod osłoną prawa.
Brat Marianek nie budował szubienicy z drewna; on zbudował ją z paragrafów, by powiesić na niej jej godność.
Weszła na salę w chwili, gdy brat Marianek stał już na podium. Wyglądał nienagannie – biała koszula, wyprasowany garnitur i ta maska pobożności, która skrywała gnicie duszy.
– Bracia – zaczął koordynator głosem ciepłym, niemal ojcowskim. – Jehowa w swoim miłosierdziu rzucił nowe światło na kwestię krwi. Od dziś frakcje i decyzje ratujące życie...

– Kłamiesz! – głos siostry Franciszki przeciął salę jak bicz. Stanęła na środku przejścia, trzymając kartkę wysoko nad głową.
– Wiedziałeś o tym ... . Widziałeś moje łzy, słyszałeś mój błagalny szloch i patrzyłeś mi w oczy, wyrzucając mnie ze zboru jak śmiecia, choć to pismo leżało w twojej szufladzie!

Cisza, która zapadła, była gęsta i duszna. Brat Marianek nie drgnął. Jego twarz, dotąd łagodna, stężała w grymasie zimnej pogardy. Przypominał Kaina, który po zbrodni stał hardo, pytając: „Czyż jestem stróżem brata mego?”.
– Siostro, jesteś w histerii – odparł oschle, nie odrywając wzroku od notatek.
– Twoje wykluczenie było aktem sprawiedliwości za twój brak wiary w tamtej chwili. To, co ogłaszam teraz, to nowa era, do której ty już nie należysz. Wyjdź stąd, zanim przywołam porządkowych. Nie kalaj sali królestwa, świętego miejsca swoim buntem jak  Korach z Datanem!!.
– Nie buntem Koracha, lecz prawdą o tobie! – krzyknęła, a łzy płynęły jej po policzkach, choć głos nie drżał.
– Użyłeś Jehowy, żeby zemścić się za to, że przed laty nie chciałam twojej ręki. Zrobiłeś z religii narzędzie gwałtu na mojej duszy.
Brat Marianek spojrzał na brata sekretarza, który stał pod ścianą ze spuszczoną głową.
Wiedział już, skąd nastąpił wyciek. Uśmiechnął się ledwo dostrzegalnie, po czym zwrócił się do zboru, jakby Franciszka była tylko natrętną muchą.
– Jak widzicie, bracia, duch buntu jest w niej silny. To tylko potwierdza słuszność naszej decyzji. Kontynuujmy... „Miłosierdzie Jehowy nie zna granic...”.
Gdy porządkowi wyprowadzali ją siłą, Franciszka spojrzała na brata sekretarza. Widziała w jego oczach paraliżujący strach – ten sam, który sprawił, że uczniowie opuścili Jezusa w Getsemani. Została sama.

Sala zamarła w grobowej ciszy, która była głośniejsza niż krzyk Franciszki. Setki oczu utknęły w brata Marianka, a powietrze zgęstniało od niewypowiedzianych pytań.
Ludzie, którzy jeszcze przed chwilą kiwali z aprobatą głowami, teraz siedzieli sztywno, sparaliżowani widokiem kobiety wywlekanej za drzwi z dowodem oszustwa w ręku.

Brat Marianek, niewzruszony, poprawił krawat. Jego twarz była jak wykuta z granitu – przypominał Piłata, który umywa ręce, choć wie, że wydał wyrok na niewinność.
– Bracia, nie dajcie się zwieść emocjom cielesnym – rzucił sucho, a jego głos niósł się po sali z echem pustki.
– „Serce jest zdradliwsze niż wszystko inne i niepoprawne”. To, co widzieliście, to tylko desperacka próba podważenia autorytetu Jehowy. Czyż Izraelici na pustyni nie szemrali przeciwko tym, których wyznaczono do prowadzenia?

W trzecim rzędzie stara siostra Anna, która pamiętała Franciszkę od dziecka, zakryła usta dłońmi. W jej oczach nie było już podziwu dla „wyroczni”, lecz czysty, zwierzęcy strach i nienawiść.
Zbór nie widział w bracie Marianka pasterza; widzieli w nim Saula, który w obłędzie zazdrości rzucał włócznią w Dawida, tłumacząc to wolą Niebios.

Brat sekretarz stał pod ścianą, blady jak płótno. Czuł na sobie wzrok brata Marianka – to było spojrzenie drapieżnika ostrzegającego ofiarę.
Wiedział, że jeśli teraz nie usiądzie, jeśli nie spuści wzroku, będzie następny. I usiadł. Powoli, zgarbiony ciężarem własnego tchórzostwa, jak Piotr na dziedzińcu arcykapłana, który zaparł się prawdy, byle tylko nie poczuć chłodu wykluczenia.

– Kontynuujmy pieśń – rzucił brat Marianek, dając znak  w kierunku konsoli.
Muzyka uderzyła w salę, ale głosy zboru były słabe, drżące i pozbawione ducha.
Śpiewali o miłości, patrząc na zamknięte drzwi, za którymi przed chwilą zniszczono życie kobiety.

Brat Marianek stał na podium, górując nad nimi, i czuł zapach swojego zwycięstwa – zapach strachu, który trzymał ich w ryzach mocniej niż jakakolwiek doktryna.
W sercach wielu zasiał jednak ziarno, którego nie dało się już wyrwać. To był moment, w którym zbór przestał być wspólnotą, a stał się widownią teatru jednego aktora, gdzie cena biletu była najwyższa z możliwych: własne sumienie.
KONIEC