Gdy Rob660 swe dziwne daty układa,
W biblijną bajkę nas wciągnąć się stara.
Choć każda fantazja jak prawda wygląda,
To tylko kłamstewko, na post się wkrada.

.

Wiele opisów i postaci Biblijnych to fikcja i mity np: Dawid i jego syn Salomon. Nie ma dowodów na potężne państwo pod rządami Salomona jak i Salomona jako króla..

Najpierw warto by powiedziec, ze exodus Biblijny jest niezdogny z nauka, historia i logika i jest to nic innego jak MIT...

Wedlug historykow, a nawet wspolczesnych wierzacy biblistow, jest to mit zalozycielski i nie ma wiele wspolnego z prawdziwymi wydarzeniami...

Jakie to proste...

Wini rozmawia z Tulią Topą, autorką książki „Jak rozbiłam szkło. Moje dorastanie wśród Świadków Jehowy”, o wychowaniu w organizacji religijnej Świadków Jehowy oraz o mechanizmach, które kształtują życie jej członków od najmłodszych lat.

To osobista, ale jednocześnie bardzo konkretna rozmowa o wierze, doktrynie i strukturze organizacyjnej, która wpływa na codzienne decyzje, relacje rodzinne i sposób myślenia. W rozmowie pojawiają się kluczowe elementy doktryny Świadków Jehowy, takie jak koncepcja 144 000, rola „namaszczonych”, wizja Armagedonu oraz znaczenie publikacji i interpretacji przekazywanych przez Ciało Kierownicze.

 Tulia Topa opowiada również o genezie ruchu, nawiązując do postaci Charlesa Taze Russella, oraz o tym, jak doktryna przekłada się na praktykę życia codziennego. Duża część rozmowy dotyczy głoszenia, roli pionierów oraz presji aktywności w organizacji, a także systemu zasad regulujących relacje międzyludzkie, seksualność, kontakty ze „światem zewnętrznym” oraz kwestie takie jak święta i urodziny, które są zakazane.

Wini i Tulia poruszają również temat wykluczania i odstępstwa jako realnych mechanizmów dyscypliny i kontroli społecznej. To odcinek o konflikcie lojalności między rodziną, wspólnotą a własnym myśleniem, o poczuciu winy, strachu i wstydu, które mogą towarzyszyć dorastaniu w zamkniętym systemie religijnym, oraz o tym, dlaczego odejście od Świadków Jehowy jest procesem, a nie jednorazową decyzją. Rozmowa wyraźnie rozróżnia wiarę jako potrzebę od organizacji jako struktury, pokazując długofalowe skutki psychiczne i społeczne takiego wychowania.

    @toiowomagdowo   
   Kiedy zaczęłam się przyglądać religiom to jasne stało się dla mnie, że można wymyślić każdą bajkę i ją wmówić ludziom, bez wyjątku każda religia na tym polega. Bazuje to na strachu przed śmiercią i niechęci do samodzielnego budowania własnej, niezależnej osobowości. Religie to osobowość zbiorowa.