Krótka odpowiedź na Twoje Nadaszyniaku pytanie brzmi: nie. A reszta zależy od punktu Twojego siedzenia.

Księga Apokalipsy 18–20 ma – mówiąc nieco pompatycznie – wymiar kosmiczno-duchowy (Bóg kontra zło), podczas gdy Dn 11:40, nawet jeśli interpretować go symbolicznie, pozostaje mocno „zakorzeniony w ziemi” i opisuje struktury polityczne.

Możemy również powiedzieć, że przy podejściu symbolicznym Ap 18–20 należy traktować jako opis ogólnej walki dobra ze złem, w której Babilon przedstawia system zła, a nie konkretne państwo. Z kolei Bestia, Smok oraz scena sądu jawią się jako symbole rzeczywistości duchowej i ostatecznego zwycięstwa Boga.

W przeciwieństwie do tego, w Dn 11:40 „królowie północy i południa” są rozumiani jako symbole sił politycznych oraz ideologicznych. Nie chodzi więc o zmagania dwóch konkretnych państw, lecz raczej o trwały konflikt między dwiema potęgami, stojącymi na względnie równym poziomie gospodarczym i militarnym.

Przy podejściu historycznym Ap 19–20 może odnosić się do istotnych wydarzeń dziejowych. Na przykład Babilon bywa utożsamiany z moralnie zepsutym Rzymem, a kolejne rozdziały mogą obrazować zakończenie pewnej epoki. Z kolei Dn 11:40 często łączy się z konfliktem między Seleucydami (północ) a Ptolemeuszami (południe).

Niekiedy przywołane fragmenty interpretuje się jako proroctwa przyszłości. W takim ujęciu Ap 18–20 przedstawia Babilon jako przyszły system zła, a rozdziały 19–20 opisują ostateczną walkę i sąd. Natomiast Dn 11:40 ukazuje wydarzenia „czasu końca” jako konflikt globalnych mocarstw.

Dyskusja się rozwija SUPER. Zastanawiam się tylko jak wyjaśnić to proroctwo Dn.11,40, jeżeli połączymy z wypowiedzią św. Jana z Objawienia rozdział:18 do 20.
Oczywiście Daniel pisał o mocarstwach tamtej epoki.
Czy prorok Daniel pisze o Armagedonie jaki przedstawia św. Jan w Apokalipsie?

Swiadki jakos polacza. Zrobia plot twist o 360 stopni i bedzie wyjasnione. Mi to obojetne, ale Andrzejek zaraz Ci to wytlumaczy

Dyskusja się rozwija SUPER. Zastanawiam się tylko jak wyjaśnić to proroctwo Dn.11,40, jeżeli połączymy z wypowiedzią św. Jana z Objawienia rozdział:18 do 20.
Oczywiście Daniel pisał o mocarstwach tamtej epoki.
Czy prorok Daniel pisze o Armagedonie jaki przedstawia św. Jan w Apokalipsie?

Drogi Nadaszyniaku. W żadnym. Po prostu źle mnie zrozumiałeś. Piszę o większości, a nie o Tobie indywidualnie. Przepraszam, jeżeli poczułeś się urażony.

Otóż u prawie wszystkich ewangelistów Zbawiciel Świata odnosi się do Ojca oficjalnie, w języku greckim, używając formy „πατέρας” (patéras), choć w pierwotnych przekazach zapisanych w gwarowej grece występuje również forma „πατήρ” (patḗr). Jedynie u Marka pojawia się przypomnienie aramejskiego zwrotu „abba” – „tatuś”, „ojcze”, „tata”, choć podobne sformułowanie odnajdujemy także w Rz 8:15 oraz Ga 4:6.

Pojawia się jednak pytanie: czy chodzi tu o Boga Jahwe? To zagadnienie jest istotne, ponieważ w Nowym Testamencie kwestia ta zostaje w pewnym sensie zawieszona. Nie występuje tam obraz Jahwe w formie znanej ze Starego Testamentu jako jedynej, niepodzielnej boskiej osoby, absolutnie jedynego Boga, zgodnie z wyznaniem Szema Izrael: „Słuchaj, Izraelu: Pan jest naszym Bogiem, Pan jest jeden” (Pwt 6:4–5). Jest to bardzo istotne, gdyż o Trójcy Świętej zarówno w Starym jak i w Nowym Testamencie ani widu ani słychu.

W Nowym Testamencie boska rzeczywistość zostaje natomiast ukazana w sposób bardziej zróżnicowany, a Duch Święty uzyskuje odrębną osobę, rolę i tożsamość. W narracji ewangelicznej to On dokonuje poczęcia Jezusa w łonie Marii, co przedstawiane jest jako cudowne działanie, niepodlegające zwyczajnym ludzkim kategoriom i w końcu jawi się jako właściwy ojciec. Pamiętaj, by zawsze opierać się jedynie na Słowie Bożym (Biblii), a nie na dociekaniach filozofów, teologów i dogmatyków, którzy chcą być zawsze mądrzejsi od Najwyższego.

W literaturze pozabiblijnej poczęcie dziecka przez zamężną kobietę poza relacją małżeńską wiązało się z określonymi konsekwencjami społecznymi i moralnymi, często prowadząc do stygmatyzacji zarówno matki, jak i dziecka (nierządnica i bastard). W przekazie biblijnym jednak cała sytuacja zostaje osadzona w porządku cudowności, który w oczach wierzących wykracza poza ludzkie normy i oceny.