(...)
Po pierwsze: Biblia rzeczywiście korzysta z różnych systemów liczenia czasu. W tekstach pojawiają się odniesienia do kalendarzy używanych w starożytnym Izraelu i sąsiednich kultur (np. babilońskich). To oznacza, że już na poziomie samego tekstu mamy pewną różnorodność, a nie jeden „czysty” system.

Po drugie: starożytne pisarstwo historyczne — nie tylko biblijne — rządziło się innymi zasadami niż współczesna historiografia. Dla autorów ważniejsze było znaczenie wydarzeń niż ich ścisłe uporządkowanie co do dnia czy roku. To widać nie tylko w Biblii, ale też w źródłach takich jak kroniki z Mezopotamia czy relacje z Egipt.

Po trzecie: nawet jeśli przyjmiemy, że tekst jest „ścisły”, to nadal pozostaje kwestia interpretacji. Różne fragmenty mogą być rozumiane literalnie, symbolicznie albo teologicznie — i to właśnie na tym poziomie pojawiają się największe rozbieżności między badaczami, nie tylko w kwestii dat.

Masz rację w jednym ważnym punkcie: naukowcy nie są nieomylni. Historia (zwłaszcza starożytna) opiera się na fragmentarycznych danych i ciągle się koryguje. Ale to działa w obie strony — także próby budowania „idealnej” chronologii biblijnej często wymagają założeń, które nie są jednoznacznie potwierdzone w samym tekście. Dlatego realnie istnieją trzy podejścia:

- traktowanie Biblii głównie jako tekstu teologicznego,
- próby rekonstrukcji dokładnej chronologii,
- podejście pośrednie — uznające jej wartość historyczną, ale z ograniczeniami wynikającymi z kontekstu epoki.

Twoje stanowisko wpisuje się w drugie podejście — i ono ma swoich zwolenników. Kluczowe pytanie brzmi jednak: czy da się je utrzymać bez wprowadzania dodatkowych założeń spoza samego tekstu?