Jeżeli chodzi o mnie to nieco się możesz dowiedzieć z moich wpisów, chociaż nie utworzą one mojego pełnego życiorysu. Moje wątki zawsze piszę z nadzieją o rozpoczęcie nad nimi dyskusji, a przy okazji dowiedzenia się czegoś nowego. Spotkałem się z naganą, że kiedy cytuję Pismo lub innych autorów, to znaczy że nie stać mnie na samodzielne myślenie, tylko posługuję się wklejkami. Zmieniłem więc mój styl i okazało się że jestem przemądrzały i nie oglądam się na wnioski innych. Takie jest życie - wszystkich nie zadowolisz. Będę Ci bardzo wdzięczny, jeżeli podasz mi jakiś temat do dyskusji.

Chrzest u Świadków Jehowy to bardzo ważny moment w życiu ich wyznawcy — symboliczny akt oddania się Bogu i rozpoczęcia pełnoprawnego członkostwa w zborze.
Jak wygląda chrzest?
Nie jest to chrzest niemowląt – chrzczą się wyłącznie osoby świadome swojej decyzji. Poprzedza go nauka Biblii i okres przygotowania (często miesiące lub lata). Kandydat musi uznać nauki Świadków Jehowy i prowadzić życie zgodne z ich zasadami.
Chrzest odbywa się przez całkowite zanurzenie w wodzie (zwykle w basenie, jeziorze lub sali kongresowej).
Jak wygląda sam obrzęd?
Przed zanurzeniem padają dwa pytania dotyczące wiary i oddania Bogu.
Następnie osoba jest całkowicie zanurzana w wodzie na chwilę.
Całość ma charakter prosty, bez rozbudowanych rytuałów.
Co oznacza chrzest?
Publiczne zobowiązanie do życia według zasad biblijnych według interpretacji Świadków Jehowy.
Uzyskanie pełnego statusu głosiciela i członka zboru.
Początek życia religijnego opartego na regularnej działalności i studium Biblii.

 Chrzest w Judaiźmie

W judaizmie nie ma chrztu w sensie chrześcijańskim (czyli jednorazowego sakramentu włączenia do religii). Zamiast tego istnieje rytualne zanurzenie w wodzie, czyli mikwe (hebr. מִקְוֶה). Co to jest mikwe? Mikwe to specjalny zbiornik z „żywą wodą” (np. deszczową lub źródlaną), w którym wykonuje się pełne zanurzenie ciała w celach rytualnej czystości.

Do czego służy? W judaizmie zanurzenie w mikwe ma różne znaczenia, np.: oczyszczenie rytualne po określonych sytuacjach (np. kontakt ze zmarłym), przed świętami lub szabatem w niektórych tradycjach,przez kobiety po menstruacji (w judaizmie ortodoksyjnym), przez osoby przechodzące gijur (nawrócenie na judaizm).
Czy to „chrzest”? Nie. Różnica jest zasadnicza: chrzest = jednorazowy akt włączenia do religii (chrześcijaństwo), mikwe = rytuał oczyszczenia i odnowy, powtarzalny. Osoby przechodzące na judaizm rzeczywiście zanurzają się w mikwe, ale to tylko jeden z elementów całego procesu (obok nauki i akceptacji przykazań), a nie „chrzest” w chrześcijańskim sensie.

Ale mamy także drugie dno. Włączenie do wspólnoty niemowlęcie w rytuale jego obrzezanie rodzi problemy natury etycznej. Czy można kogoś włączyć do danej religii bez jego zgody?

Chrzest Janowy to praktykowany przez Jana Chrzciciela chrzest w rzece Jordan jako znak nawrócenia (grec. metanoia) i przygotowania na nadejście „Królestwa Bożego”. Kluczowe było symboliczne obmycie z grzechów i zmiana życia na ten zgodny z zapisami Tory.

Chrzest w chrześcijaństwie
 
Jest to jeden z najważniejszych obrzędów religijnych, który oznacza wejście człowieka do wspólnoty chrześcijańskiej.
Chrzest symbolizuje:
oczyszczenie z grzechu (szczególnie tzw. grzechu pierworodnego),
rozpoczęcie nowego życia w wierze,
przynależność do Kościoła.
W wielu tradycjach chrześcijańskich uważa się go za sakrament (czyli święty znak ustanowiony przez Jezusa Chrystusa).
Jak wygląda chrzest?
Najczęściej obejmuje:
polanie wodą głowy lub zanurzenie w wodzie,
wypowiedzenie formuły religijnej (np. „Ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”),
modlitwę i błogosławieństwo.
Kto przyjmuje chrzest?
Różne wyznania mają różne podejście:
katolicyzm, prawosławie, większość protestantów – chrzci się zwykle niemowlęta,
niektóre wspólnoty protestanckie (np. baptyści) – chrzczą tylko osoby świadomie wierzące (tzw. chrzest wierzących).

2. Skutki chrztu są obiektywne, nie subiektywne
 Kościół mówi, że chrzest:
gładzi grzech pierworodny,
włącza do wspólnoty Kościoła,
daje łaskę uświęcającą.

Z materialistycznego punktu widzenia, (samej biologii) nie ma żadnego sensu chrzczenia kogoś nieprzytomnego jak niemowlę. Nie ma przecież on w ogóle rozeznania rzeczywistości. To jak ochrzczenie kota. Wyobraźmy sobie przypadek, że ktoś chrzci niemowlę. Czy polanie wodą i wyszeptanie: ja chrzczę ciebie w imię ojca i syna i ducha świętego coś zmienia w jego psychice oprócz spowodowania jego wrzasku? Absolutnie nic. Co innego gdyby religia udowodniła w sposób naukowy istnienie grzechu pierworodnego jak i to w jakim sposobem w mózgu niemowlęcia rodzi się przekonanie o przynależności do takiego czy innego kościoła. Bo przecież to ostanie jest najważniejsze. Tyle, że nie pojawia się żadna mierzalna, specyficzna zmiana neuronalna odpowiadająca „przynależności religijnej” tylko dlatego, że ktoś wypowiedział formułę i użył wody.
Wygląda na to, że chrzest dorosłych u ŚJ ma dużo więcej sensu.

Kilka dni temu kolega Nadaszyniak taktownie wyprowadził mnie z błędu. Byłem przekonany, że nasza platforma powstała z inicjatywy grupy Świadków Jehowy w celu dyskusji nad różnymi aspektami treści biblijnych. Zostałem jednak uświadomiony, że forum głównie ma na celu ujawnianie oraz krytyczną analizę przypadków nieludzkiego traktowania członków zborów, którzy są usuwani ze zgromadzenia za odmienne poglądy niż te przyjęte przez wspólnotę. Jak zauważył mój kolega, prowadzi to często do ludzkich tragedii. Postanowiłem więc zbadać tę sprawę od podstaw — stąd tytuł niniejszego artykułu.

Świadkowie Jehowy to wspólnota religijna wywodząca się z chrześcijaństwa, powstała pod koniec XIX wieku w Stanach Zjednoczonych. Jej członkowie wierzą w Boga, którego nazywają Jehową, i opierają swoje nauki przede wszystkim na Biblii.
Do najważniejszych cech tej grupy należą:
silny nacisk na Biblię jako najwyższy autorytet w sprawach wiary,
działalność ewangelizacyjna „od domu do domu”,
neutralność polityczna — brak zaangażowania w życie polityczne.
Nie jest to sekta ani w sensie liczebności, ani jako odłam niewielkiej grupy religijnej. Liczba aktywnych członków wynosi około 9,2 miliona na świecie, a jeśli doliczyć sympatyków i osoby niezrzeszone formalnie, jest ona znacznie większa (np. ponad 20 milionów osób uczestniczyło w dorocznej uroczystości w 2025 roku).

Zasady i praktyki:

Zasady ogólne
 Posłuszeństwo wobec Boga (Jehowy) jest najwyższą wartością. Wierni dążą do naśladowania przykładu Jezusa i życia zgodnego z naukami biblijnymi w każdej dziedzinie.
Moralność osobista
 Obowiązuje zakaz seksu poza małżeństwem (w tym cudzołóstwa, współżycia przed ślubem oraz homoseksualizmu — zgodnie z ich interpretacją Biblii). Podkreślana jest wierność małżeńska i trwałość związku. Zaleca się unikanie pornografii i treści uznawanych za niemoralne. Zabronione jest nadużywanie alkoholu oraz całkowicie zakazane są narkotyki.
Życie społeczne
 Wymagana jest uczciwość w życiu codziennym, w tym w pracy i finansach. Obowiązuje neutralność polityczna (brak udziału w wyborach) oraz odmowa służby wojskowej wynikająca z pacyfizmu.
Praktyki religijne i ograniczenia
 Regularne studiowanie Biblii i udział w zebraniach są obowiązkowe. Członkowie aktywnie głoszą swoją wiarę. Obowiązuje zakaz obchodzenia większości świąt (np. Bożego Narodzenia czy urodzin). Zabronione są transfuzje krwi, co wynika z ich interpretacji Pisma Świętego.
Dyscyplina religijna
 Osoby łamiące zasady mogą zostać wykluczone ze wspólnoty. W takich przypadkach ogranicza się kontakty z wykluczonymi, nawet jeśli są to członkowie najbliższej rodziny (z pewnymi wyjątkami).

Na koniec nasuwa się pytanie: czy zasady obowiązujące Świadków Jehowy dają się pogodzić ze standardami wolności osobistej we współczesnych społeczeństwach? Dla wielu osób mogą one stanowić istotne ograniczenie indywidualnej autonomii. Zgodnie z opisem biblijnym Bóg stworzył człowieka jako istotę rozumną i dojrzałą, a zakaz spożywania owoców z Drzewa Wiadomości Dobrego i Złego miał stanowić próbę jego posłuszeństwa, której konsekwencje okazały się dla niego tragiczne.
W kontekście dyscypliny religijnej stosowanej przez Świadków Jehowy pojawia się również zasadnicze pytanie o sens istnienia organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości, skoro stosują one środki przymusu wobec społeczeństwa – podobnie jak mechanizmy dyscyplinarne funkcjonujące w tej wspólnocie wobec jej członków. Zarówno Świadkowie Jehowy, jak i instytucje państwowe mają bowiem za zadanie utrzymywanie porządku oraz zapewnienie sprawiedliwości w obszarach swojej odpowiedzialności.

Ja zerwałem kontakty. Nie chodzę na zebrania, na pamiątki śmierci JCH, do służby czy też na stojak. Moja aktywność organizacyjna =0.

   Ze mną jest podobnie, aktywność zerowa.
   Przechodziłam pewną transformację po moich odkryciach, było kilka etapów tych przemian.
   Na początku tej drogi największą złość czułam do guru strażnicy w USA.
   Potem na tapecie znalazła się władza zborowa, która w wielu skandalicznych sytuacjach nic nie zrobiła mając wiedzę.
   I nie tylko w moich sprawach, ale też w wielu innych pozamiatanych pod dywan.
   Później przyszła kolej na niektórych "braci i siostry" od których zaznałam różnych bardzo przykrych sytuacji.
   A na teraz i to już od wielu lat to jest mi ich po prostu żal, że tkwią w takiej destrukcji
   Przy bardzo sporadycznych spotkaniach z nimi, ze mną jest tak, jak u Gandalfa.

Obecnie moje kontakty ograniczają się do osób które jeszcze mnie pamiętają i poznają na ulicy (...)
Poruszalismy się podczas rozmowy w tematyce bardzo neutralnej. I taką zasadę stosuje w stosunku do wszystkich osób spotkanych.

   Jest miło grzecznie i uprzejmie
   Ot, taka miła pogawędka o wszystkim i o niczym.
   Ostatnio przed pamiątką, trafiło pod moje drzwi kilka par głosicieli w tym koordynator zboru i jeden ze starszych.
   Było kilka uśmiechów na dowidzenia, a z ich strony miłe zaproszenie.
   Też nie jestem zwolennikiem agresywnych ataków słownych.
   Jestem świadoma tego, że podobnie jak ja wcześniej, oni żyją w swojej bańce, którą im stworzyła strażnica.
   I jak jest im tam wygodnie i czują się szczęśliwi, to niech sobie tam będą.
   Nawracanie na siłę niewiele daje.

Tak jest, bo po co 100 wątków, w których pies z kulawą nogą bierze udział.