Kto może być jeźdźcem na Białym Koniu — to rzeczywiście dobre pytanie.
Strażnica odpowiada na to zagadnienie następująco: w opisie czytamy, że jeździec ma wypisane imię „Król królów i Pan panów”. W związku z tym identyfikowany jest jako zmartwychwstały Syn Boży, Jezus Chrystus.

No właśnie JW.org tłumaczy w ten sposób, ale to nie prawda .
Jeździec z Obj 4:2 to jeździec łukiem . prawidłowo przetłumaczony ten werset mówi nie o koronie a o wieńcu zwycięzcy.
W odróżnieniu Jezusa nazywa Objawienie Królem królów i Panem Panów - od początku tej księgi opisuje go inaczej.
Biały koń i zwycięstwa mogą sugerować jakiegoś dyktatora ziemskiego typu Hitler czy Tramp który  po serii spektakularnych zwycięstw doprowadzi świat do totalnej wojny. Sytuację taką opisują dalsze fragmenty Objawienia .
Należy również zwrócić uwagę na 49 rozdział ks Rodzaju wers 17 gdzie plemię izraelskie podstępem zrzuca tego jeźdźca z konia.... i potem zostaje tylko modlitwa do JHWH wers 18

Kto może być jeźdźcem na Białym Koniu — to rzeczywiście dobre pytanie. W kontekście całej tej kwestii nasuwa mi się pewna refleksja: o ile Świadkowie Jehowy dysponują swego rodzaju kompendium wiedzy na niemal każde pytanie biblijne — w postaci dostępnej online Biblioteki Internetowej Strażnicy — o tyle Kościół katolicki nie posiada tak uporządkowanego i łatwo dostępnego zasobu. Być może dlatego wierni tego drugiego częściej zadają pytania.

Strażnica odpowiada na to zagadnienie następująco: w opisie czytamy, że jeździec ma wypisane imię „Król królów i Pan panów”. W związku z tym identyfikowany jest jako zmartwychwstały Syn Boży, Jezus Chrystus. Dodatkowe wyjaśnienia są tam szeroko rozwinięte — zajmują kilka stron tekstu w formacie A4.

Nie rozstrzygam tutaj, czy ta interpretacja jest prawdziwa. Jedno wydaje się jednak pewne — trudno zaprzeczyć, że Świadkowie Jehowy bardzo skutecznie rozpowszechniają Pismo Święte.

Nie dorzucajcie drewna do ogniska to sie wypali... Przeciez jednoosobowy byt dwuosobowy w postali hybrydowego misia koala Rob660/Andrzejek nas tu trolluje az huczy...

Olac to sikiem przerywanym lub ciaglym (w zaleznosci od kondycji ukladu moczowego), nie komentowac, czarnolistowac i proowkacje w koncu sie znudza... Przeciez tak absurdalne tematy moze wymyslac tylko internetowy troll a nie ktos powazny. Powazna osoba nie bedzie bylych czlownkow sekty, z glowami przoranymi na lewo i prawo latami manipulacji, ostracyzmu i tego typu szkodliwych zjawisk, pytala o grubosc malego palca u stopy Judasza...

Drodzy koledzy,
Po wielu sporach z niedowiarkami coraz wyraźniej przebija się w środowiskach chrześcijańskich niewygodna, ale istotna prawda: Biblia nie jest kroniką historyczną w rozumieniu współczesnej historiografii. Nie stanowi więc dokładnego, chronologicznego zapisu wydarzeń „krok po kroku”.
W związku z tym spory o precyzyjne daty wydarzeń biblijnych tracą sens — podobnie jak próby traktowania jej jako narzędzia do przewidywania przyszłości w oparciu o ścisłe harmonogramy.
Oczywiście niektóre księgi biblijne mają wyraźny charakter historyczny (jak fragmenty ksiąg królewskich czy Ewangelie), jednak nawet one nie spełniają standardów nowoczesnej kroniki. Inne teksty w ogóle nie aspirują do historycznej dokładności, lecz przekazują przede wszystkim treści religijne i teologiczne (jak Księga Hioba czy Psalmy).
Nawet tam, gdzie pojawiają się realne wydarzenia historyczne, są one często uporządkowane według znaczenia teologicznego, a nie ścisłej chronologii.
Wobec tego nasuwa się prosty wniosek: analizujmy Biblię przez pryzmat jej treści, sensu i przesłania, a kwestie dat i dokładnej chronologii pozostawmy tam, gdzie ich miejsce — na marginesie interpretacji.

Zważcie, przyjaciele, że ludzkość od dawna nie może się zdecydować, czy jedna żona to błogosławieństwo, czy raczej ograniczenie potencjału. Niektóre religie — i stojące za nimi porządki społeczne — postanowiły więc nie krępować ambicji.

W Islamie sprawa została rozwiązana elegancko: można mieć dwie, trzy, a nawet cztery żony. Warunek jest prosty i uroczo wymagający — należy traktować wszystkie absolutnie sprawiedliwie. Jeśli ktoś czuje, że może nie podołać temu eksperymentowi z zarządzania czasem, emocjami i budżetem… cóż, wtedy pozostaje mu skromna, jednoosobowa wersja małżeństwa.

Buddyzm z kolei nie wchodzi w takie szczegóły. Zamiast tego rzuca dość niewygodne hasło: nie krzywdź innych. Jak się okazuje, to jedno zdanie potrafi skuteczniej ograniczyć fantazję niż całe tomy przepisów.

W Hinduizmie historia pokazuje, że im wyższa pozycja społeczna, tym większe możliwości „rodzinne”. Królowie i bohaterowie z Mahabharata najwyraźniej nie uznawali minimalizmu. Zwykli ludzie, jak to zwykle bywa, musieli jednak pozostać przy bardziej przyziemnym modelu — jednej żonie i całej reszcie obowiązków bez królewskich przywilejów.

Taoizm natomiast wzrusza ramionami i zdaje się mówić: rób, co chcesz, byle świat się od tego nie rozpadł. Limitów brak, instrukcji brak — pełna swoboda, czyli w praktyce i tak wszystko rozstrzygają pieniądze, prawo i cierpliwość zainteresowanych.

A współczesne systemy prawne w większości tzw. rozwiniętych krajów? Oficjalnie stoją na stanowisku, że jedna żona (lub jeden mąż) to absolutny szczyt ludzkich możliwości organizacyjnych i emocjonalnych. Reszta? Cóż, prawo — jak na ironię — bywa znacznie mniej dociekliwe, o ile wszystko dzieje się poza urzędowym formularzem.

Krótko mówiąc: ideały sobie, przepisy sobie, a życie i tak pisze własne, znacznie mniej uporządkowane scenariusze.