Jakie jest powiązanie pomazańca z ostatnią wieczerzą? Słowo „Pomazaniec” (czyli Mesjasz, gr. Chrystus) oznacza kogoś wybranego i namaszczonego przez Boga do szczególnej roli poprzez namaszczenie go świętym olejem wylanym na niego ze ściśle określonego naczynia przez arcykapłana, co nigdy nie nastąpiło jeżeli chodzi o Jezusa. Nie ma zatem jego powiązania z ideą Ostatniej Wieczerzy.

Dokladnie aż do dnia zeżarcia przez niego zakazanego owocu

To też symbolika.

Andrzejek, Kto zżerał?, owoc przekąsiła Ewa.

1Kor 11:3  Lecz chcę, żebyście wiedzieli, że głową każdego mężczyzny jest Chrystus, a głową kobiety mężczyzna, a głową Chrystusa Bóg.
1Kor 11:4  Każdy mężczyzna, gdy się modli albo prorokuje z nakrytą głową, hańbi swoją głowę.
1Kor 11:5  I każda kobieta, gdy się modli albo prorokuje z nienakrytą głową, hańbi swoją głowę. Bo to jest jedno i to samo, jakby była ogolona.
1Kor 11:6  Jeśli więc kobieta nie nakrywa głowy, niech się też strzyże. A jeśli hańbiące jest dla kobiety być ostrzyżoną lub ogoloną, niech nakrywa głowę.
1Kor 11:7  Mężczyzna zaś nie powinien nakrywać głowy, gdyż jest obrazem i chwałą Boga. Kobieta zaś jest chwałą mężczyzny.
1Kor 11:8  Bo mężczyzna nie jest z kobiety, lecz kobieta z mężczyzny.
1Kor 11:9  Mężczyzna bowiem nie został stworzony dla kobiety, ale kobieta dla mężczyzny.

Zakładając, że Pismo Święte ma charakter objawiony i pochodzi od Boga, fragment z 1 Listu do Koryntian 11:3–9 powinien być traktowany jako wypowiedź o randze teologicznej, a nie jedynie kulturowy komentarz autora.

Tekst ten przedstawia hierarchiczną strukturę: Bóg → pomazaniec → mężczyzna → kobieta, a następnie wiąże kwestie nakrycia głowy z „hańbieniem głowy”. Już na poziomie językowym pojawia się jednak istotny problem: Paweł operuje pojęciem „głowy” w sposób metaforyczny, który nie zostaje w tekście jasno zdefiniowany. W efekcie „zhańbienie głowy” staje się konstruktem nieprecyzyjnym – trudno bowiem zrozumieć, w jaki sposób czynność dotycząca nakrycia włosów miałaby realnie „hańbić” abstrakcyjnie rozumianą „głowę” jako autorytet lub osobę.

Jeszcze większe napięcie pojawia się przy próbie osadzenia tej nauki w kontekście Starego Testamentu. Paweł nie odwołuje się tu do jednoznacznego nakazu biblijnego dotyczącego wiernych w trakcie modlitwy, lecz do praktyki, która w ST dotyczy wyłącznie kapłaństwa. Kapłani rzeczywiście nosili nakrycia głowy:
zwykli kapłani – lniane turbany (migba’ah),
arcykapłan – ozdobny turban (mitznefet) ze złotą blaszką „Świętość Panu” (Wj 28:36–38, 28:40).

Jednak w żadnym miejscu Starego Testamentu nie pojawia się uniwersalny nakaz dotyczący wszystkich wiernych ani szczególne powiązanie nakrycia głowy z modlitwą czy prorokowaniem. W tym sensie nauczanie Pawła nie jest rozwinięciem prawa starotestamentowego, lecz fantazją, której źródło nie jest zakorzenione w tekście Tory.

Dodatkowy problem dotyczy samej koncepcji „głowy mężczyzny jako Chrystusa czyli dosłownie pomazańca, którym mógł być prorokowany mesjasz. W efekcie Paweł buduje tu strukturę teologiczną, która nie wynika wprost z wcześniejszego kanonu, lecz jest jego widzi mi się.

Wreszcie, sama logika „hańbienia” części ciała przez zewnętrzny gest (nakrycie lub jego brak) rodzi pytanie o spójność semantyczną wypowiedzi. Hańba w sensie ścisłym dotyczy osoby i jej czynów, nie zaś symbolicznie wyróżnionej „głowy” rozumianej jako autorytet. Wydaje się więc, że mamy tu do czynienia z systemem metafor, który funkcjonuje bardziej jako konstrukcja teologiczno-symboliczna niż jako precyzyjny nakaz moralny lub prawny.
W konsekwencji tekst z 1 Kor 11 można odczytywać nie jako bezpośrednią kontynuację objawienia starotestamentowego, lecz jako autonomiczną mrzonkę Pawła, opartą na jego własnym systemie symbolicznym, który nie posiada jednoznaczne zakorzenienie w wcześniejszej tradycji hebrajskiej.

W rajskim ogrodzie Adam nie widział skończonego dzieła, lecz fascynującą zagadkę; nazywanie zwierząt było dla niego jedynie wstępem, katalogowaniem powierzchni, podczas gdy jego dusza rwała się do zrozumienia głębokich mechanizmów istnienia.
Ewa, darząc męża głębokim szacunkiem i podlegając mu z miłości, bezbłędnie odczytywała to milczące pragnienie wielkości – czuła, że Adam dusi się w złotej klatce beztroski.
Gdy więc ''Niosący Światło'' podał jej klucz do poznania, nie uczyniła tego z przekory, lecz by stać się pomostem między pragnieniem męża a jego spełnieniem.
W chwili, gdy Adam przyjął ten dar, jego oczy przestały jedynie rejestrować obrazy, a zaczęły przenikać strukturę rzeczywistości; poczuł, jak krew pulsuje w jego żyłach w rytm wszechświata, a każde drzewo i kamień stały się przedmiotem głębokiej analizy.
Stał się pierwszym odkrywcą, który zamiast lękać się nieznanego, z zachwytem przyjął trud samodzielnego myślenia.
Pierwszym wielkim sekretem, który zgłębił, była potęga przyczynowości – zrozumiał, że świat to precyzyjna sieć zależności, w której każde działanie rodzi skutek.
Zafascynowany, przestał traktować ogień jako niebezpieczne zjawisko, a zaczął widzieć w nim energię do hartowania narzędzi i rozpraszania mroku. Obserwując gwiazdy, stał się pierwszym astronomem, odczytującym z nieba mapę czasu, co pozwoliło mu planować przyszłość zamiast trwać w wiecznym „teraz”.
Ewa, trwając u jego boku jako partnerka w tej wielkiej inicjacji, systematyzowała te znaleziska, łącząc logikę odkryć z intuicyjnym zrozumieniem cykli życia.

Dla Adama nie było już powrotu do żalu, gdyż duma z przebudzonego rozumu wypełniła go całkowicie, rugując tęsknotę za bezmyślnym spokojem. Każdy krok po nieuprawnej ziemi był dowodem na jego autonomię;
odkrył, że potrafi zmieniać bieg strumieni i konstruować schronienia, a matematyczny porządek ukryty w naturze utwierdził go w przekonaniu, że wiedza jest jedyną prawdziwą wolnością.
Razem z Ewą pojęli, że prawa natury nie są zakazami, lecz zasadami, które można wykorzystać. Poczuli się równi mocom, które wcześniej ich ograniczały, ponieważ potrafili już nie tylko trwać, ale i tworzyć – powoływać do życia idee i struktury, których wcześniej nie było.
Wyjście z raju stało się triumfalnym wymarszem pionierów, którzy porzucili bezpieczeństwo, by stać się architektami własnego przeznaczenia i panami nieskończonego oceanu wiedzy.