Jak to się stało, że w 1931 roku Badacze zmienili nazwę na Świadkowie Jehowy? Czy Rutherford otworzył Biblię na chybił-trafił i tak mu wyszło, a może to interwencja samego Jehowy? Nie muszę pisać, ze zdania Strażnicy - jak zwykle - są podzielone. 

    Art. ‛Niech będzie uświęcone imię Boże’ (NSK 2011 nr 8)

    "Czujemy się niezmiernie zaszczyceni, że jako Świadkowie Jehowy reprezentujemy osobiste imię Władcy Wszechświata. Z nazwą tą, nadaną nam przez samego Boga, jesteśmy utożsamiani zwłaszcza od roku 1931."

https://wol.jw.org/pl/wol/d/r12/lp-p/202011286?q=%221931%22+nazw%2A+boga&p=par
***
    A więc mamy jasność - to Jehowa nadał Badaczom nazwę "Świadkowie Jehowy". Czy na pewno...?

    Art. Spojrzenie wstecz na 93-letnie życie (Strażnica 1987 nr 18)

    "A jakże wzruszającym przeżyciem była dla mnie obecność na zjeździe, który odbył się w 1931 roku w Columbus i na którym brat Rutherford zaproponował przyjęcie „nowego imienia” — Świadkowie Jehowy, a zgromadzeni entuzjastycznie to poparli!"

https://wol.jw.org/pl/wol/d/r12/lp-p/1987326?q=%221931%22+%22rutherford%22&p=par

    Wygląda na to, że brat Rutherford wybrał nazwę, a nie Jehowa. A wszyscy odpowiedzieli: "Bądź wola twoja".
***

    Przechodzimy do aktu trzeciego tego fascynującego dramatu - najciekawszego. 

    Kreślenie znaku na czołach tych, którzy mają być oszczędzeni (Narody mają poznać...)

    "Właśnie w poprzednią niedzielę, dnia 26 lipca po południu, to międzynarodowe zgromadzenie uchwaliło jednomyślnie rezolucję w sprawie przybrania biblijnej nazwy „świadkowie Jehowy” — Izajasza 43:1, 10-12. American Standard Version Bible.

26. Z kim się utożsamili ci, którzy przyjęli tę rezolucję, jakie widoki napełniły ich wielką radością i kto dał im polecenie podjęcia pracy?

26 W ten sposób ci oddani Bogu, namaszczeni duchem naśladowcy Jezusa uznali się za chrześcijańskich świadków Jehowy, podczas gdy prorok Ezechiel był przedchrześcijańskim świadkiem Jehowy."

https://wol.jw.org/pl/wol/d/r12/lp-p/1101971009?q=%22uznali+si%C4%99%22&p=par
***
    Po kolei:
1. Nazwę nadał Jehowa,
2. Nazwę zaproponował Rutherford,
3. Nazwę przegłosowano przez aklamację.
4. Zgromadzeni utożsamili się ze Świadkami Jehowy (np. można się utożsamiać z Napoleonem),
5. Zgromadzeni uznali się za Świadków Jehowy (np. niektórzy uznają się za Napoleona)...

    Jeśli nazwę nadał Bóg, to nie pasuje cała reszta. Prorok - jakim musiał być Rutherford - nie proponowałby głosowania nad nazwą, ale przekazał żądanie Boga. Przecież dzisiaj ŚJ "ogłaszają wyroki" (nawet te z Norwegii).

    Ale gdy pominiemy Boga, całość pięknie się układa. Propozycja - głosowanie - uznanie. Ja bym wybrał tę opcję, bo jedynym niepasującym elementem puzzli jest Jehowa.
***

PS. Jak myślicie, gdyby dzisiaj Ciało Kierownicze uznało, że należy zmienić nazwę, to:
a) zorganizowałoby ogólnoświatowe głosowanie,
b) ogłosiło nowe światło o zmianie nazwy? 

Umiesz czytać ze zrozumieniem?

Czyżby to wskazywało, że na przełomie XVIII- XIX w ludziska mięli większą potrzebę religijności.....? Wydaje się, że wcale tak nie musiało być. Bo nowe ruchy religijne w tamtym okresie zapoczątkowała tamtejsze elita. Byli to ludzie wykształceni, którzy umięli dobrze czytać. Porównywali oni różne dogmat i je zmieniali bądź odkrywał na nowo.
Dlatego był ograniczony napływ nowych wyznawców. Religie takie jak Adwentyzm, Mormonizm czy świadkowie Jehowy dopiero po wielkich dwóch wojnach światowych zaczęły powiększać swe szeregi. Wojny I bieda przynosiły strach i niepewność, co sprzyjało w ludziach poszukiwanie na nowo Boga.

Nie o to pytałem. Czytaj ze zrozumieniem, a nie piszesz nie na temat. Zadajesz teraz pytanie : ,,a czym można się umazać....?" i to jest klu sprawy, że nie wiesz, a przypuszczasz, a następnie jak strażnica wprowadzasz swoją interpretację jako pewnik, bo biegunka...... Skoro przyjąłeś taką tezę to odpowiedz czym biegunka dzienna różni się od biegunki nocnej. Dlaczego tylko biegunka nocna powodowała, że człowiek był nieczysty, musiał wyjść, pod wieczór umyć się i powrócić do obozu? Widzisz teraz słabość swojego argumentu???

Czyli jednak sam skłaniasz się do tezy , że to biegunka

Ale to dobre pytanie - Czym się różni biegunka nocna od dziennej?

Nocna jest gorsza, bo sugeruje od razu stan zapalny, bo jelita powinne odpoczywać. Poza tym jeśli zmaza o jak gdyby mleko się wylało i zarazki i bakterie poszły na zewnątrz.
Dzienna jest raczej biegunką pokarmową i ze względu na świadomość łatwiejsza do opanowania czy reakcji

Ruchy religijne z przełomu XVIII i XIX wieku, to tak zwane Drugie Wielkie Przebudzenie w Stanach Zjednoczonych oraz Ruch Przywrócenia.
W tym czasie wielu ludzi uznało, że tradycyjne Kościoły odeszły od prawdy. Postanowili oni przeskoczyć całą historię i zacząć od nowa.
Chcieli zorganizować wspólnoty dokładnie tak, jak opisują to Dzieje Apostolskie.
W ten sposób powstali między innymi: mormoni, adwentyści czy później Świadkowie Jehowy, Badacze Pisma Świętego.
Żaden pojedynczy odłam chrześcijański powstały na przełomie tych wieków nie może ogłosić się jedynym, prawdziwym następcą pierwotnego Kościoła.
Przekonanie o byciu jedyną grupą, która poprawnie odtworzyła zamysł Boga, dało tym ruchom potężną energię do działania.
To właśnie to poczucie wyjątkowości sprawiło, że ich członkowie zaczęli masowo głosić swoje nauki, najpierw w USA, a potem na całym świecie.
Odrzucenie tradycji i uznanie, że każdy może sam odkrywać „prawdziwe intencje” pierwszych apostołów, otworzyło drzwi do kolejnych rozłamów.
Gdy wewnątrz nowej grupy dochodziło do sporu o interpretację Biblii, niezadowoleni członkowie po prostu odchodzili i zakładali kolejny, jeszcze „bardziej prawdziwy” Ruch Przywrócenia.
Prawdziwe „kroczenie drogą chrześcijan” z I wieku zależy więc od przyjętej definicji.
Dla jednych będzie to trzymanie się starożytnej tradycji, a dla innych próba dosłownego naśladowania zapisów biblijnych.

Ponad 200 lat przed narodzeniem ruchów z XIX wieku, Marcin Luter i Jan Kalwin odrzucili Kościół katolicki i założyli Protestantyzm.
Od tamtej pory w Europie istniały setki niezależnych dokumentów państwowych opisujących różne wyznania chrześcijańskie.
Nowe ruchy religijne z XIX wieku nie powstały dlatego, że chrześcijaństwo przez wieki było ukryte lub zapomniane.
Powstały, ponieważ nowoczesny świat (wolność słowa i tani druk) dał ludziom techniczną możliwość buntu przeciwko starym, potężnym instytucjom religijnym.

Ruchy religijne, które powstały na przełomie XVIII i XIX wieku, rozwiązały ten problem w bardzo sprytny sposób. Uznały one, że oba te proroctwa dzieją się w tym samym czasie:
2 List do Tymoteusza 3:1-5: Apostoł Paweł ostrzega, że „w dniach ostatecznych nastaną trudne czasy. Ludzie bowiem będą samolubni, chciwi, wyniośli...”
Ewangelia Łukasza 18:8: Sam Jezus pyta z niepokojem: „Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?”.
Nowe ruchy religijne czuły się wybranymi narzędziami, które muszą głosić Ewangelię ze zdwojoną siłą [Mt 24:14 (BT)] w świecie, który stacza się na dno [2 Tym 3:1 (BT)].
Owe ruchy religijne opierały się na pomyśle, że stary świat ginie, a Bóg powołuje ich do wzmożonego działania przed końcem świata.
Skoro Nowy Testament nie zawiera szczegółowego podręcznika prawnego ani dokładnego opisu każdego obrzędu, każda z tych grup stworzyła inną wersję „pierwotnego chrześcijaństwa”. Mormoni skupili się na strukturze z prorokami
Adwentyści na świętowaniu szabatu i proroctwach,
Świadkowie Jehowy na odrzuceniu tradycyjnych dogmatów (takich jak Trójca Święta).

Wszystkie te grupy łączyło jedno przekonanie. Twierdzą, że zwykłe Kościoły (katolicyzm, protestantyzm)  zawiodły Boga.
Dlatego one same musiały stać się tymi „wybranymi narzędziami”, które przed samym końcem świata ogłoszą ludziom czystą prawdę.
Nowe ruchy religijne powstały, ponieważ nowoczesny świat (wolność słowa i tani druk) dał ludziom techniczną możliwość buntu przeciwko starym, potężnym instytucjom religijnym.