Dokładnie tak jest. Interpretowanie pewnej tradycji translatorskiej przez pryzmat dzisiaj uznawanego - poprawnie bądź błędnie - znaczenia niektórych pojęć, jest problemem. Czy to jednak użycie w tłumaczeniu słowa "sekta" rzeczywiście jest sednem?

Moim zdaniem nie. Interpretacja przykładana do tego jest problemem. Przecież organizacja rozpisując się na temat sekt posiada wiedzę dotyczącą źródeł, ich znaczenia i kontekstu. Po prostu celowo wybiera taką a nie inną narrację. Gdyby tam nie padało słowo "sekta", tylko "podział", "stronnictwo" czy cokolwiek innego, to gwarantuję ci, że teksty organizacji na ten temat byłyby tak samo nacechowane pejoratywnie, bo taka jest ich potrzeba.

Wobec tego odbiorca powinien zastanawiać się nad tym, czy to, co mu się podaje, jest zgodne z prawdą. Definicje słów są bardzo ważne dla zrozumienia się o często od nich należy zacząć, chociaż jak ktoś od nich zaczyna, to ludzie patrzą na niego jak na świra, bo to psuje im ich narrację.

Doskonale widać to na przykładzie tego, jak ludzie używają pojęcia "liberalizm", gdy pojęcie to ma zupełnie inne znaczenie dziś, niż u "ojców" liberalizmu z 19 wieku. Nieokreślenie znaczenia i granic pojęcia na początku rozmowy oznacza ryzyko bycia zrozumianym w błędny sposób, lub wprowadzenia kogoś w błąd, niezależnie od intencji.

Niestety tylko częściowo można wieszać psy na organizacji. Cześć psów trzeba powiesić na odbiorcach tych treści, którzy zatracili zdolność krytyki i są współodpowiedzialni za to, że są wprowadzani w błąd. Mówimy wszakże o dorosłych ludziach (pomijam dzieci i młodzież). Niestety skończyły się czasy, gdy można było po prostu kogoś posłuchać i zgodzić się z tym lub nie. Dziś trzeba sięgać głębiej w rzeczach istotnych dla ans, albo ryzykuje się tym, że tak tania sztuczka jak użycie słowa "sekta" zadziała.

    Krótki fragment o Józefie Flawiuszu:   

    "Po zapoznaniu się ze wszystkimi ówczesnymi liczącymi się sektami⁴ ‒ saduceuszami, esseńczykami i faryzeuszami ‒ oraz spędzeniu trzech lat na pustyni z eremitą Bannusem, Józef dołączył do sekty faryzejskiej."

⁴ W oryginalnym tekście greckim Józef używa sformułowania αἵρεσις. Józef określa tym słowem ugrupowania polityczno-religijne, różniące się interpretacją Prawa (zob. Ł. Niesiołowski-Spanò, K. Stebnicka, Historia Żydów w starożytności: Od Thotmesa do Mahometa, Warszawa, 2020, s. 266).

https://historia.uw.edu.pl/wp-content/uploads/2024/04/Teka-Historyka-56-IV.pdf
***

    Mamy jasno napisane, że chodzi o ugrupowania polityczne. Jednak ważniejsza jest dalsza część - "różnie interpretujące Prawo".
Jeśli różne grupy inaczej coś interpretują, to muszą występować między nimi sprzeczności. A Biblia mówi, że
Mk 3:24-25 "24 Jeśli jakieś królestwo wewnętrznie jest skłócone, takie królestwo nie może się ostać. 25 I jeśli dom wewnętrznie jest skłócony, to taki dom nie będzie mógł się ostać."

A w Jana 17 mamy modlitwę Jezusa.
Jana 17: 20-21 "20 Nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie; 21 aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno, aby świat uwierzył, żeś Ty Mnie posłał."
***

    Zatem słowo "sekta" jedynie bardziej zrozumiale dla dzisiejszych czytelników oddaje niekorzystny wpływ podziałów. I już na zakończenie:
1Kor 1:12-13 "12 Myślę o tym, co każdy z was mówi: «Ja jestem Pawła, a ja Apollosa8; ja jestem Kefasa8, a ja Chrystusa». 13 Czyż Chrystus jest podzielony? (...)"

Wiesz Donadamsie, ja jednak myślę, że postrzeganie tego co mówią wyżsi rangą kościelni liderzy jest inaczej traktowane aniżeli kiedyś. Można tę ewoluję zauważyć jak na dłoni  w KK. Papierze i Biskupi mówią jedno a lud przytaknę głowami, że się zgadza a i tak zrobi swoje....
Gdyby ci tam na górze mięli swe owieczki za kompletnych baranów, to by nie ukrywali przed nimi starych treści, bo wiele z nich uważają za nieaktualne. Tym samym, dają do zrozumienia, żeby nie czytać i nie grzebać w starszych publikacja he, gdzie to organizacja się ośmiesza I kompromituje.
Oni zdawają sobie z tego bardzo dobrze sprawę, że nie mogą sobie pozwolić na kolejne skandale, podobne jak z rokiem 1975, kiedy to dość spora część trzody pokazała im swoje zadki od dupy strony.
Oczywiście, będą nadal wytwory fantazji  przemówieniach liderów tej organizacji, bodobne do wypowiedzi Letta o niszczyciel skicham aniołach. Ale takie sucharki będą zawsze miały miejsce w każdej większej instytucji, gdzie panuje hierarchia.
Wtedy zawsze można takie wpadki zwalić na po szczególną osobę, która takie głópoty wygadywał.
Dzisiejsza Organizacja Jehowy jest na zakręcie iI z biegiem czasu będzie coraz to bardziej przypominała inne religie.
Ludzi, żeby do religii dzisiaj przyciągnąć, to trzeba, coś atrakcyjnego w niej zaproponować. Obiecać kiedyś po śmierci raj, to stanowczo za mało. Ludzie szukają w nowych ruchach religijnych akceptacji i towarzystwa. Dogmaty religijne powoli odsuwają się na dalszy plan.

Zmiany wprowadzane przez Ciało Kierownicze w ostatnich latach rzeczywiście sugerują, że organizacja przechodzi proces głębokiej adaptacji do współczesnych realiów społecznych i technologicznych. Ewolucja ta wynika z konieczności utrzymania jedności w grupie, która staje się coraz bardziej zróżnicowana pod względem wykształcenia oraz dostępu do informacji.
Przede wszystkim, zauważalny jest zwrot w stronę przekazu wizualnego i emocjonalnego. Szerokie wykorzystanie materiałów wideo, profesjonalnych produkcji filmowych oraz serwisów streamingowych ma na celu dotarcie do pokolenia przyzwyczajonego do szybkich, multimedialnych treści. Złożone, akademickie analizy biblijne, które dominowały w literaturze Świadków Jehowy kilkadziesiąt lat temu, są stopniowo zastępowane przez prostszy język i praktyczne rady dotyczące życia codziennego.
Fakt, że coraz więcej wyznawców posiada wyższe wykształcenie, stanowi dla organizacji istotne wyzwanie. Osoby z przygotowaniem akademickim częściej stosują myślenie krytyczne i potrafią samodzielnie weryfikować źródła w internecie. W odpowiedzi na to, przekaz z Brooklynu (a obecnie z Warwick) kładzie coraz większy nacisk na lojalność i zaufanie do samej instytucji, często ostrzegając przed „niezależnym myśleniem”.
Jednocześnie obserwujemy łagodzenie niektórych rygorystycznych zasad, takich jak te dotyczące stroju, zarostu czy podejścia do osób wykluczonych. Można to interpretować jako próbę „rozluźnienia gorsetu”, by zatrzymać młodsze pokolenia, które mogłyby uznać stare zasady za zbyt archaiczne i nieprzystające do współczesnego świata. Strategia ta pokazuje, że Ciało Kierownicze zdaje sobie sprawę, iż tradycyjne metody dyscypliny i nauczania sprzed 40 lat tracą dziś swoją skuteczność.

    Dzisiaj "Otchłań", czyli zwykły dzień pomazańca w zaświatach