Cześć Andrzejek;
Rzeczywiście, tekst urywa się po słowach: „często całował ją w jej...”, a reszta zdania jest luką w papirusie. Słowo „usta” jest najpopularniejszą rekonstrukcją badaczy, która z czasem tak mocno przylgnęła do tego cytatu w popkulturze i literaturze popularnej, że często podaje się ją jako pewnik, zapominając o nawiasach kwadratowych. pozdrawiam

Drogi Nadaszyniaku,

Napisałeś świetny i wyczerpujący artykuł na temat bezżenności Jezusa. Jedyne, do czego mogę się przyczepić, to Twój cytat z Ewangelii Filipa. Powtórnie przeczytałem ten rękopis — a raczej to, co z niego pozostało — i niestety nie ma tam mowy o „ustach”, ponieważ tak się nieszczęśliwie składa, że rękopis w tym miejscu się urywa. Ale to drobiazg.

Natomiast moje dalsze rozważania dotyczące przyczyny bezżenności Jezusa stanowią oczywiście prowokacyjne dociekania, w których mieszają się nauka i wiara — a te, rzecz jasna, nie dają się pogodzić, jeśli ktoś próbuje umieścić je jednocześnie w ramach jednego dowodu. Po prostu pomyślałem sobie, że wywoła to jakąś dyskusję wśród moich kolegów, ale się rozczarowałem. Pozdrawiam serdecznie Andrzejek

Drogi Światusie. Odeszliśmy bardzo daleko od mojego artykułu udowadniającego że wolna wola, która pcha człowieka to grzechu nie istnieje. Jeżeli się dobrze wczytasz w NT to odkryjesz, że zalew łaski istotnie jest wprost proporcjonalny do ilości popełnianych grzechów i że ja powtarzam jedynie słowa Gdzie jednak wzmógł się grzech, tam jeszcze obficiej rozlała się łaska” (Rz 5:20). Nie przepraszaj za głupoty, ponieważ one zależą od punktu siedzenia. Ja po prosu staram się wyciągać logiczne wnioski z boskich przekazów, które oczywiście w oczach innych mogą uchodzić za głupoty. Zgodnie z Rz 6:1 nie zachęcam nikogo do grzeszenia, ale sam przyznasz, że odczytanie jedynie Rz 5:20, jak najbardziej do tego zachęca. Pozdrawiam Andrzejek.

Rozdział  III DOGMATU
O BOSKIM NATCHNIENIU PISMA ŚW. I O JEGO INTERPRETACJI

Prawdy przez Boga objawione, które są zawarte i wyrażone w Piśmie świętym, spisane zostały pod natchnieniem Ducha Świętego. Albowiem święta Matka - Kościół uważa na podstawie wiary apostolskiej księgi tak Starego, jak Nowego Testamentu w całości, ze wszystkimi ich częściami za święte i kanoniczne dlatego, że spisane pod natchnieniem Ducha Świętego (por. J 20:31; 2 Tm 3:16; 2 P 1:19-21; 3:15-16) Boga mają za autora i jako takie zostały Kościołowi przekazane. Do sporządzenia Ksiąg świętych wybrał Bóg ludzi, którymi jako używającymi własnych zdolności i sił posłużył się, aby przy Jego działaniu w nich i przez nich, jako prawdziwi autorzy przekazali na piśmie to wszystko i tylko to, co On chciał. Ponieważ więc wszystko, co twierdzą natchnieni autorzy, czyli hagiografowie, winno być uważane za stwierdzone przez Ducha Świętego, należy zatem uznawać, że Księgi biblijne w sposób pewny, wiernie i bez błędu uczą prawdy, jaka z woli Bożej miała być przez Pismo św. utrwalona dla naszego zbawienia. Dlatego «każde Pismo przez Boga natchnione użyteczne (jest) do pouczania, do przekonywania, do napominania, do kształcenia w sprawiedliwości: by człowiek Boży stał się doskonały i do wszelkiego dobrego dzieła zaprawiony» (2 Tm 3:16-17).

Wnioski s Pisma
Przekazywanie wiadomości przez Boga odbywało się z iście godną podziwu kreatywnością: raz szeptem, niemal konspiracyjnym, prosto do ucha wybranych; innym razem poprzez sny i majaki, które dziś moglibyśmy uznać za pierwowzór radia i telewizji – tyle że nadawanej bez prądu i bez możliwości zmiany kanału.
Nie zadowalając się jednak samym słowem, Bóg zdaje się z zapałem oddawać twórczości wizualnej. Zaludnia swoje przekazy fantastycznymi stworami: bestiami, smokami, gigantycznymi wężami – jakby sama treść nie była wystarczająco zagadkowa bez tej barwnej, momentami groteskowej scenografii.
Jego wyobraźnia osiąga apogeum w wizjach tajemniczych konstrukcji: posągów o symbolicznej anatomii czy kosmicznego rydwanu – Merkawy – funkcjonującego według zasady „ruchomego w ruchomym”, która zdaje się wyprzedzać nie tylko fizykę, ale i zdrowy rozsądek. W tym samym duchu odkrywa przed nami nowe prawa matematyki, w których czas – dotąd nieuchwytny abstrakt – można dowolnie mnożyć, dzielić i rozciągać, jakby był kawałkiem gumy.
Ta nieograniczona inwencja przybiera chwilami formę poznawczego chaosu. Aniołowie, rozstawieni na czterech rogach świata (który sam w sobie zdaje się przechodzić geometryczne kryzysy tożsamości), dmą w swoje puzony, jakby chcieli ogłosić kolejną rewizję kosmologii: od płaskiego dysku po bliżej nieokreślony wielokąt.
Ale na tym eksperyment się nie kończy. Bóg ingeruje głębiej – w samą strukturę człowieka, powołując do istnienia duszę. A żeby egzystencja nie okazała się zbyt jednostajna, inicjuje bunt aniołów, którzy z zapałem zaczynają komplikować ludzkie myśli i sumienia. Następnie oferuje rozwiązanie problemu, który sam współtworzył: im więcej zła, tym więcej łaski – mechanizm przypominający system, który najpierw produkuje chorobę, by potem triumfalnie sprzedawać lekarstwo.
A gdy sceptycyzm zaczyna przybierać na sile, na scenę wkracza syn – ofiara doskonała, uniwersalna, działająca wstecz i wprzód, obejmująca wszystkie czasy i wszystkie winy. Spektakl zostaje domknięty formułą o wieczności, która ma nadać całości ostateczny sens – lub przynajmniej tak skutkuje w oczach wiernych.

Dla mnie osobiście jest oczywiste, że tego typu przedstawienia nie tyle odsłaniają, co zaciemniają rzekome boskie przesłania, tworząc rozległe pole dla domysłów, spekulacji i dowolnych interpretacji. Trudno bowiem uznać za przejaw doskonałej komunikacji system, który wymaga nieustannego tłumaczenia, reinterpretacji i sporów. A przecież nie to zdaje się być pierwotnym zadaniem Najwyższego – tym bardziej że nie pozostawił On nigdzie czytelnego klucza pozwalającego przełożyć swoje wizje na jednoznaczny, ludzki język.

A co moi koledzy o tym wszystkim sądzą?

Przecież Maria Magdalena była jego żoną miał dwóch synów i córkę, która przeszła po jego naturalnej śmierci w szeregi sekty (Ww), dlaczego tak piszę, bo twierdzą, że pierwszym świadkiem Jehowy był ADAM w RAJU

SPROSTOWANIE tego postu

Oto kompleksowe zestawienie całego zagadnienia – od zapisów biblijnych, przez tajemnicze apokryfy, aż po współczesne legendy o dzieciach Jezusa i Marii Magdaleny. Napisane, krok po kroku.

1. Maria Magdalena w Biblii: Kim była naprawdę?
W oficjalnych księgach Nowego Testamentu (Ewangelie Mateusza, Marka, Łukasza i Jana) Maria Magdalena jest przedstawiona jako jedna z najważniejszych postaci, ale nie jako żona.

    Wierna uczennica: Towarzyszyła Jezusowi w podróżach i pomagała finansować Jego działalność. Biblia mówi, że Jezus wyrzucił z niej siedem złych duchów (Łk 8, 2).
    Świadek kluczowych chwil: Jako jedna z nielicznych nie uciekła spod krzyża. To jej pierwszej Jezus ukazał się po zmartwychwstaniu, nazywając ją po imieniu: „Mario!” (J 20, 16).
    Brak wzmianek o ślubie: W Biblii wymieniona jest matka Jezusa, Jego bracia i siostry, ale nigdy żona. W tamtych czasach posiadanie żony było dla nauczyciela normą, więc gdyby Jezus ją miał, autorzy Biblii na pewno by o niej wspomnieli – tak jak wspominali o rodzinach innych apostołów (np. o teściowej Piotra).

2. Dlaczego pierwsi chrześcijanie o tym nie mówili?
To jedno z Twoich głównych pytań. Istnieją dwa wyjaśnienia:

    Wyjaśnienie historyczne: Pierwsi chrześcijanie nie wspominali o żonie i dzieciach Jezusa, ponieważ taka rodzina po prostu nie istniała. Gdyby Jezus miał synów, to oni (zgodnie z ówczesnym prawem) dziedziczyliby „tron” i rządzili Kościołem. Tymczasem władzę przejęli uczniowie (Piotr) i brat Jezusa (Jakub), a nie Jego domniemane dzieci.
    Wyjaśnienie alternatywne: Niektórzy uważają, że Kościół w późniejszych wiekach (ok. IV wieku) celowo usunął te informacje, aby Jezus wydawał się bardziej „boski” i oddalony od ziemskich spraw (seksu i rodziny). Jednak najstarsze fragmenty pism z II wieku również milczą o małżeństwie.

3. Skąd wzięły się teorie o małżeństwie? (Księgi Apokryficzne)
Informacje o „bliższej relacji” pochodzą z tzw. apokryfów, czyli ksiąg, które nie trafiły do Biblii (powstały ok. 100–300 lat po Jezusie).

    Ewangelia Filipa: To tam czytamy, że Jezus „często całował Marię w usta”. Dla ówczesnych czytelników (tzw. gnostyków) usta były symbolem przekazywania mądrości. Całowanie oznaczało, że Jezus przekazuje Marii tajemną wiedzę, której nie rozumieli inni apostołowie.
    Ewangelia Marii: Pokazuje Marię jako liderkę, której inni apostołowie (np. Piotr) zazdroszczą bliskości z Jezusem. Nie chodziło jednak o romans, ale o to, kto jest „ulubionym uczniem”.

4. Zagadka dzieci: Dwóch synów i córka
Teoria o tym, że Jezus miał dokładnie dwoje synów i córkę, nie pochodzi z żadnej starożytnej księgi. To mieszanka legend i współczesnych domysłów:

    Córka Sara: Legenda z południowej Francji (Prowansji) mówi, że po ukrzyżowaniu Maria Magdalena uciekła łodzią do Galii. Miała ze sobą dziewczynkę o imieniu Sara. Do dziś w miasteczku Saintes-Maries-de-la-Mer czci się św. Sarę jako „czarną madonnę”.
    Synowie (Juda i Efraim): Te imiona pojawiają się we współczesnych teoriach (np. Simcha Jacobovici). Autorzy ci twierdzą, że „zakodowane” informacje o synach Jezusa znajdują się w starych tekstach o Józefie i Asenat. Naukowcy uważają to jednak za nadinterpretację.
    Dynastia Merowingów: W XX wieku stała się popularna teza, że potomkowie Jezusa i Marii Magdaleny dali początek królom Francji. To właśnie tę historię wykorzystał Dan Brown w Kodzie Leonarda da Vinci.

Reasumując
Prawda historyczna i biblijna jest taka: Maria Magdalena była najbliższą duchową powiernicą Jezusa i pierwszą osobą, która ogłosiła światu Jego zmartwychwstanie. Historia o małżeństwie i dzieciach narodziła się wieki później jako legenda (we Francji) oraz jako element literatury sensacyjnej w naszych czasach.
================
Dlaczego Jezus pozostał kawalerem ?

Kwestia bezżenności Jezusa Chrystusa, choć nie została rozstrzygnięta jednym bezpośrednim zdaniem w Piśmie Świętym, znajduje głębokie uzasadnienie w Jego misji, nauczaniu oraz symbolice teologicznej, którą wyczytujemy z kart Nowego Testamentu.
Podstawowym powodem, dla którego Jezus pozostał kawalerem, była Jego całkowita i niepodzielna koncentracja na głoszeniu Królestwa Bożego, co sam zresztą uzasadniał w rozmowach z uczniami. W Ewangelii według św. Mateusza Jezus wypowiada kluczowe słowa o tych, którzy „stali się bezżenni ze względu na królestwo niebieskie” (Mt 19, 12).
Tym samym ustanowił On model życia w celibacie jako najwyższą formę poświęcenia się Bogu, stając się pierwszym, który ten ideał zrealizował w praktyce.
Jego życie było całkowicie podporządkowane woli Ojca, a misja wędrownego nauczyciela, która wiązała się z brakiem stałego miejsca zamieszkania –
o czym czytamy, że „Syn Człowieczy nie ma miejsca, gdzie by głowę mógł oprzeć” (Mt 8, 20) – oraz ostateczna perspektywa męczeńskiej śmierci na krzyżu, wykluczały możliwość założenia tradycyjnej rodziny i wzięcia odpowiedzialności za żonę czy dzieci.

Z punktu widzenia teologii biblijnej bezżenność Jezusa ma charakter oblubieńczy, ale w sensie duchowym, a nie cielesnym.
W Nowym Testamencie Jezus jest wielokrotnie przedstawiany jako Oblubieniec, który przychodzi, aby poślubić całą ludzkość, reprezentowaną przez wspólnotę wierzących, czyli Kościół.
Święty Paweł w Liście do Efezjan wyjaśnia tę mistyczną relację, pisząc, że „Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie” (Ef 5, 25-27).
W tym ujęciu Jezus nie wiąże się z jedną kobietą, ponieważ Jego miłość jest powszechna i skierowana do każdego człowieka bez wyjątku.
Obraz ten dopełnia Apokalipsa św. Jana, która opisuje ostateczne zjednoczenie Boga z ludźmi jako „Gody Baranka” (Ap 19, 7-9).
Zatem stan wolny Jezusa na ziemi był koniecznym znakiem Jego całkowitego oddania się wszystkim ludziom, a nie tylko wybranej jednostce.

Warto również zauważyć, że Biblia jest niezwykle skrupulatna w wymienianiu członków rodziny Jezusa oraz osób z Jego najbliższego otoczenia. Ewangelie wspominają o Jego matce, Maryi, o Józefie, o Jego krewnych nazywanych „braćmi i siostrami”, a nawet o teściowej apostoła Piotra, którą Jezus uzdrowił (Mt 8, 14-15).
Fakt, że ani razu nie pojawia się wzmianka o żonie Jezusa, jest dla biblistów koronnym dowodem na to, że jej po prostu nie było.
W ówczesnej kulturze żydowskiej małżeństwo było normą społeczną, więc gdyby Jezus był żonaty, autorzy Ewangelii nie mieliby żadnego powodu, by to ukrywać – wręcz przeciwnie, byłoby to naturalnym elementem Jego biografii
Milczenie tekstów biblijnych w tej kwestii, połączone z radykalnym wezwaniem Jezusa do opuszczenia wszystkiego dla Ewangelii, w tym rodziny (Łk 14, 26), jednoznacznie wskazuje, że Jezus wybrał drogę bezżenności, aby być w pełni dostępnym dla misji zbawienia świata.