Psalm 103:19 – „Pan utwierdził swój tron na niebie, a Jego królestwo panuje nad wszystkim.”
Ewangelia Mateusza 4:17 – „Bliskie jest Królestwo Niebieskie.”

Gdy jeszcze nie było nieba ,gdzie się znajdował tron boży?
Pewnie nie było też królestwa.
Królestwa niebieskiego.

Psalm 103:19 – „Pan utwierdził swój tron na niebie, a Jego królestwo panuje nad wszystkim.”
Psalm 145:13 – „Królestwo Twoje trwa na wieki…”
Psalm 47:8–9 – „Bóg króluje nad narodami…”

To jest język totalnej władzy. Nie opis świata, tylko jego zawłaszczenie w formie deklaracji. Bo jeśli przyjąć te słowa dosłownie, to rzeczywistość nie ma już autonomii — została z góry „przepisana” jako podporządkowana boskiej władzy, niezależnie od faktów.

Daniel: wielka wizja, zerowa weryfikacja
Księga Daniela 7:13–14 przedstawia „wieczne królestwo”, które ma objąć wszystkie narody.
Brzmi monumentalnie — dopóki nie zderzy się tego z historią. Historia nie zna żadnego takiego królestwa. Zna natomiast nieustanny cykl przemocy, ekspansji i upadku imperiów, które wszystkie, bez wyjątku, okazały się skończone.
I tu pojawia się problem zasadniczy: proroctwo, które nie spełnia się w historii, przestaje być zapowiedzią, a zaczyna być interpretacyjną mgłą, którą można przesuwać dowolnie, żeby nigdy nie została obalona.

Nabuchodonozor: obietnica, która „czeka” od 2500 lat
Księga Daniela 2:44 mówi o królestwie, które „nigdy nie ulegnie zagładzie”.
Tymczasem „czas tych królów” minął dawno temu. I nic się nie wydarzyło. Żadnego globalnego, nieprzemijającego królestwa. Żadnej historycznej realizacji. Tylko kolejne reinterpretacje, które przesuwają znaczenie w przyszłość, jakby historia miała obowiązek w końcu się dopasować.
To klasyczny mechanizm: proroctwo, które nie spełnia się wtedy, kiedy powinno, zostaje uznane za „jeszcze nie teraz”.
Jezus: przesunięcie z historii do nieuchwytności

Jezus Chrystus
Ewangelia Marka 1:15 – „Przybliżyło się Królestwo Boże.”
Ewangelia Mateusza 4:17 – „Bliskie jest Królestwo Niebieskie.”
Ewangelia Łukasza 17:20–21 – „Królestwo Boże jest pośród was / w was.”

I tu następuje zasadniczy zwrot: obietnica, która miała mieć wymiar historyczny i eschatologiczny, zostaje rozmyta w pojęcie trudne do uchwycenia.
W Grece koine entos hymōn można tłumaczyć różnie — i właśnie ta niejednoznaczność staje się kluczowym narzędziem. Bo jeśli królestwo jest „w was” — nie da się go zweryfikować. Jeśli jest „pośród was” — nie da się go zlokalizować.
Efekt jest ten sam: coś, co miało nadejść, przestaje być sprawdzalne.

W Nowym Testamencie Królestwo Boże traci jakiekolwiek cechy rzeczywistości historycznej. Nie ma granic, instytucji ani czasu realizacji. Nie można go wskazać, zmierzyć ani obalić. I to jest jego największa „siła” jako konstruktu: nie dlatego, że istnieje, ale dlatego, że został tak zdefiniowany, aby nigdy nie dało się powiedzieć, że nie istnieje. W praktyce nie mamy więc do czynienia z opisem świata, lecz z narracją, która działa dokładnie wtedy, kiedy nie musi konfrontować się z rzeczywistością.

Trzymanie się PRAWD Strażnicy jest jak BDSM z podduszaniem. Im dłużej to robisz, tym gorzej...

Nadaszyniak-chyba trochę dramatyzujesz-jak dla mnie,bycie PIMO, to jak afrodyzjak-cudowne jest to uczucie,że możesz patrzyć na to wszystko z góry-że możesz mieć bekę z przemówień ,pokazów,z tego "słodkiego popierdywania" w rozmowach gorliwych przed zebraniem między rzędami krzeseł.....jedynie momentami zaciskaja sie pięści w nerwach...czsami bardzo żal nam tych szeregowych ,jak by nie było,prawdopodobnie najbardziej uczciwych ludzi na świecie.....

Witaj Syn Koracha
Nie dramatyzuję, może masz troszeczkę inaczej ''lżej'', jednak całościowo w (Ww) odczucia są, które przedstawiłem w powyższym poście.
Kiedy byłem w sekcie nie tragizowałem moim celem było: znaleźć uczciwą, szlachetną kobietę na współtowarzyszkę dalszego życia, piąć się po drabinie w górę tzn. znaleźć się jak najwyżej w hierarchii dowodzenia nawet Nadarzyn, stróż sali, prowadziłem wiele ośrodków pionierskich po (25-30 sposób, prędzej nazwałby te spotkania jako - zbiorowy wypoczynek letni w atrakcyjnym  miejscu: przede wszystkim nadmorskie tereny, Bieszczady, kwatera w domu kto chciał namioty to korzystał, kilka samochodów dla całej grupy, wiec  po głosiło się trochę i fruuu na wycieczkę w ciekawe miejsce powrót wieczorem, tyle z podwórka starszego) a wisienką na torcie to spożywanie podczas pamiątki i poklask pośród szarego ludu ( zawsze byłem, szarmancki i sprytny, dlatego cenili, naskakiwali wyznawcy,  a moje EGO wewnętrznie promieniowało)
zasada w życiu ''trzeba być aktorem i perfekcyjnie zagrać rolę - to moje motto) 
Kiedy to osiągnąłem mściwi sekciarze dobierali się do mojej ''ypud", aby nie osiągnęli swojego celu komitet sądowniczy zrobiłem odpowiedni myk i nagle wystąpiłem z (Ww), to nie oni związali mi ręce, lecz ja uczyniłem ten zaszczytny krok, obnażając ''kłamczuchę za oceanu''
OBECNIE:
Moja najdroższa żonka jest dalej w tym ugrupowaniu, nie ma żadnych pomiędzy nami zgrzytów- JA OSIĄGNOŁE SWÓJ CEL w życiu  -nie narzekam.
Nie żałuję bycia w sekcie, (to była dodatkowa rozrywka, czyli trudna szkoła ''życia'') to urozmaiciło dalszą egzystencję oraz nauczyłem się żyć z nowymi doświadczeniami, aby osiągać inne cele w życiu.   

Ja również uważam że to strata czasu i żal mi tych lat młodości, gdzie stałem przy drzwiach i próbowałem przekonywać do utopii. Najgorsze uczucie, gdy trafia do umysłu, że było to po nic.