Witaj, gościu! Zaloguj się lub Zarejestruj się.

0 użytkowników i 1 Gość przegląda ten wątek.

Autor Wątek: Bóstwo Jezusa w Przekładzie Nowego Świata  (Przeczytany 4296 razy)

Offline Roszada

Bóstwo Jezusa w Przekładzie Nowego Świata
« dnia: 29 Sierpień, 2017, 12:17 »
ŚJ mówią, że Jezus nie jest Bogiem. Tymczasem ich Biblia wskazuje co innego.

Poniżej przedstawimy dziesiątki wersetów biblijnych cytowanych według „Pisma Świętego w Przekładzie Nowego Świata” (1997) podzielonych na wiele rozdziałów. Ujęte są one w 372 oznaczonych punktach.

   Chrystus „prawdziwy Bóg”
   1) 1J 5:20 – „My zaś wiemy, że Syn Boży przyszedł i obdarzył nas zdolnością umysłu, żebyśmy mogli poznać prawdziwego. I jesteśmy w jedności z tym prawdziwym poprzez jego Syna, Jezusa Chrystusa. To jest prawdziwy Bóg i życie wieczne”.
[Oczywiście Towarzystwo Strażnica starało się zrobić coś, by ten tekst o „prawdziwym Bogu” Jezusie odnieść do Ojca. Wstawiono do niego słowo „poprzez” zamiast „w [Synu]”, którego brak w oryginale greckim, co Świadkowie Jehowy sami potwierdzili w swym dosłownym grecko-angielskim przekładzie: in the Son of him to Jesus Christ (The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures 1985). Ale nawet termin „poprzez” nie przeszkadza nam zauważyć w tym tekście Jezusa „prawdziwego Boga”. Tym bardziej, że Chrystus jest „Prawdziwym” (Ap 19:11), „Bogiem” (J 20:28) i „życiem” (J 11:25, 14:3). Kiedyś w tym wersecie wstawiano nawet słowa „za pośrednictwem” (Strażnice: Rok XCIII [1972] Nr 5 s. 4; Rok CVI [1985] Nr 3 s. 18; Rok CVI [1985] Nr 7 s. 21). Najbardziej ingerencję Świadków Jehowy w tekst 1J 5:20 ukazuje ich broszura: „I jesteśmy w /jedności z, NW/ Tym, który jest prawdziwy. (...) W Synu jego, Jezusie Chrystusie /za pośrednictwem jego Syna Jezusa Chrystusa, NW/. On jest Bogiem prawdziwym i żywotem wiecznym” („‘Słowo’ – kogo miał na myśli apostoł Jan?” 1965 s. 45).]

   Chrystus „Bóg mój”
   2) J 20:28 – „Odpowiadając, Tomasz rzekł do niego: »Mój Pan i mój Bóg!«”.
[Biblia Świadków Jehowy zawiera podobne sformułowanie dotyczące Boga: „Tak rzekł twój Pan, Jehowa, twój Bóg” (Iz 51:22). Jedna z ich publikacji zawiera takie oto słowa: „Wykazał Żydom, iż są w błędzie, gdyż nie jest Bogiem, tylko Synem Bożym” (Strażnica Nr 17, 1988 s. 19). Ciekawe wobec tego, czemu Jezus nie „wykazał Tomaszowi, iż jest w błędzie”. Inna publikacja starała się zafałszować tekst J 20:28 skracając go w najważniejszym miejscu: „Jednakże po upływie tygodnia ujrzał i usłyszał Jezusa na innym zgromadzeniu, a przekonawszy się o jego tożsamości, wyznał: »Pan mój«” (Strażnica Rok XCII [1971] Nr 7 s. 11). Zauważmy też słowa, które wypowiada Bóg: „Czy oprócz mnie istnieje Bóg? Nie, nie ma żadnej Skały. Ja żadnej nie znam” (Iz 44:8). A jednak Jezus jest „Bogiem” według J 20:28 i „masywem skalnym [skałą]” według 1Kor 10:4. O J 20:28 patrz też poniżej w omówieniu Chrystus „mój [nasz] Pan”.]

   Chrystus „Bóg z nami”
   3) Mt 1:23 – „„Oto dziewica będzie brzemienna i urodzi syna, i nazwą go imieniem Immanuel”, co w tłumaczeniu znaczy: »Z nami jest Bóg«”.
[Podobne słowa padają o Bogu: „Obmyślcie plan, a będzie udaremniony! Powiedzcie jakieś słowo, a się nie ostoi, gdyż Bóg jest z nami!” (Iz 8:10; por. Rz 8:31). Mt 1:23 nawiązuje do Iz 7:14, a ten Izajasz nazywa Mesjasza „Bogiem” (Iz 9:6). Jezus jako Bóg (J 20:28) rzeczywiście ma być z nami: „A oto ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do zakończenia systemu rzeczy” (Mt 28:20).]

   Chrystus „Wielki Bóg”
   4) Tt 2:13 – „oczekując szczęśliwej nadziei i chwalebnego ujawnienia się wielkiego Boga oraz naszego Wybawcy, Chrystusa Jezusa”.
[Chociaż Towarzystwo Strażnica użyło tu zamiast litery „i” słowo „oraz”, a także przestawiło termin „naszego” w inne miejsce (przed „Wybawcę”), to jednak my możemy inaczej zrozumieć ten tekst niż ono. Tym bardziej, że „Wielkim” wielokrotnie nazwany jest w Nowym Testamencie Jezus (Łk 1:32, 7:16, Mt 4:16, 5:35, Dz 22:6, Hbr 4:14, 10:21, 13:20). Dosłowne tłumaczenie tego wersetu według grecko-angielskiego przekładu Świadków Jehowy wygląda następująco: of the great God and of Savior of us of Christ Jesus (The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures 1985). W jednej z polskich publikacji Towarzystwo Strażnica o Tt 2:13 napisało: „W dosłownym przekładzie z języka greckiego wspomniany fragment brzmi: „chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Chrystusa Jezusa” („The Interlinear Greek-English New Testament” w opracowaniu dra Alfreda Marshalla). W języku oryginału występuje tutaj jeden przedimek (tou), który poprzedza dwa rzeczowniki (Boga, Zbawiciela) połączone spójnikiem »i«” (Strażnica Rok CIII [1982] Nr 10 s. 23). Jezus jest więc nazwany tak samo jak Bóg („Bóg wielki” Pwt 7:21).]

Chrystus „Jednorodzony Bóg”

   5) J 1:18 – „Żaden człowiek nigdy nie widział Boga; jednorodzony bóg, który zajmuje miejsce u piersi Ojca, ten dał co do niego wyjaśnienie”.
[Towarzystwo Strażnica odbiera w tym wersecie chwałę Chrystusowi pisząc małymi literami słowa „jednorodzony bóg”. Powodem tego jest brak rodzajnika (gr. ho) przed terminem „bóg”. Tymczasem jego własny grecko-angielskiego przekład ukazuje, że w tym wersecie nie ma też tego rodzajnika przed słowem „Boga” (dot. Ojca), a oddano je z dużej litery (patrz The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures 1985). Jak Świadkowie Jehowy godzą ten tekst o „bogu” z fragmentami z Iz 9:6 i J 20:28, w których uczą o Jezusie „Bogu”? Jak uzgadniają oni ten tekst o „bogu” ze słowami „Zobaczcie więc, że to ja jestem i nie ma obok mnie żadnych bogów” (Pwt 32:39; por. Wj 34:14)? Przecież Jezus (jako Słowo) przebywał w tym czasie z Ojcem.]

   Chrystus „Bóg nasz”
   6) 2P 1:1 – „Szymon Piotr, niewolnik i apostoł Jezusa Chrystusa, do tych, którzy dzięki prawości naszego Boga, a także Wybawcy, Jezusa Chrystusa, dostąpili wiary równie cennej jak nasza”.
[Chociaż Towarzystwo Strażnica użyło tu zamiast „i” słowa „a także”, to jednak my możemy inaczej zrozumieć ten tekst. Tym bardziej, że ten sam Piotr w innym miejscu napisał: „oraz poznaniu naszego Pana i Wybawcy, Jezusa Chrystusa. Jemu chwała zarówno teraz, jak i po dzień wieczności” (2P 3:18). Dosłowne tłumaczenie wersetu 2P 1:1 według grecko-angielskiego przekładu Świadków Jehowy wygląda następująco: of the God of us and of Savior Jesus Christ  (The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures 1985). Jezus jest więc nazwany tak samo jak Bóg („nasz Bóg” Ps 95:7).]

   7) Iz 40:3 – „Słuchajcie! Ktoś woła na pustkowiu: „Oczyśćcie drogę Jehowy! Prostujcie dla naszego Boga gościniec wiodący przez pustynną równinę”.
[Wprawdzie słowa te w Starym Testamencie dotyczyły Jahwe, ale w Nowym Testamencie wypełnił je Jezus będąc Bogiem (J 20:28): „Początek dobrej nowiny o Jezusie Chrystusie: Jak jest napisane u proroka Izajasza: »(Oto ja przed twoim obliczem wysyłam mego posłańca, który przygotuje drogę twoją). Słuchajcie! Ktoś woła na pustkowiu: ‚Przygotujcie drogę Jehowy, prostymi czyńcie jego szlaki’«” (Mk 1:1-3). Ewidentnie Jan szedł przed Jezusem, a nie przed Jehową. Imię Jehowa zostało wprowadzone do Mk 1:3 wbrew dosłownemu przekładowi grecko-angielskiemu Świadków Jehowy: the way of Lord, to znaczy droga Pana (The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures 1985).]

   8) Iz 35:4-6 – „Powiedzcie do zatroskanych w sercu: »Bądźcie silni. Nie lękajcie się. Oto wasz Bóg przyjdzie z pomstą, Bóg – z odpłatą. Przyjdzie on i was wybawi«. W owym czasie otworzą się oczy ślepych, zostaną też otworzone uszy głuchych. Wówczas kulawy będzie się wspinał niczym jeleń, a język niemowy krzyknie wesoło”.
[Wprawdzie słowa te w Starym Testamencie dotyczyły Jahwe, ale w Nowym Testamencie wypełnił je Jezus będąc Bogiem (J 20:28): „a ty masz go nazwać imieniem Jezus, on bowiem wybawi” (Mt 1:21); „Idźcie, opowiedzcie Janowi, coście ujrzeli i usłyszeli: Ślepi zostają obdarzeni wzrokiem, kulawi chodzą, trędowaci dostępują oczyszczenia, a głusi słyszą, umarli są wskrzeszani, biednym jest opowiadana dobra nowina. I szczęśliwy jest ten, kto się mną nie zgorszył” (Łk 7:22-23); „niemi mówią” (Mk 7:37).]

   Chrystus „Potężny Bóg”
   9) Iz 9:6 – „Bo narodziło się nam dziecko, syn został nam dany; a na jego barkach spocznie władza książęca. I będą go zwać imieniem Cudowny Doradca, Potężny Bóg, Wiekuisty Ojciec, Książę Pokoju”.
[Ten sam Izajasz nazywa też Jahwe „Potężnym Bogiem”: „oprą się na Jehowie, Świętym Izraela, w wierności wobec prawdy. Tylko ostatek powróci, ostatek Jakuba – do Potężnego Boga” (Iz 10:20-21). Widać więc, że Izajasz nadaje Chrystusowi i Jahwe te same tytuły, zrównując ich chwałę. Interesujące jest też to, że w Septuagincie, w Księdze Izajasza, ani razu nie pada określenie „Wszechmocny” (patrz Septuaginta t. I-II dr A. Rahlfs, Stuttgart 1979). Widnieje ono tylko jeden raz w tekście hebrajskim w Iz 13:6. Również inni pisarze nazywają Boga „Potężnym” (Pwt 10:17, Hi 36:5, Jr 32:18).]

   Chrystus „Bóg Wybawca”
   10) Tt 1:2-3 – „na podstawie nadziei życia wiecznego, obiecanego przed dawnymi czasy przez Boga, który nie może kłamać, a który w czasach uznanych przez siebie za stosowne ujawnił swoje słowo w głoszeniu powierzonym mi z nakazu naszego Wybawcy, Boga”.
[Wielu dopatruje się w osobie „Wybawcy Boga” Jezusa, tym bardziej, że nakaz o „głoszeniu powierzonym mi (Pawłowi)” wydał Jezus (Dz 9:15, 22:21, 26:17). Prócz tego o wybawieniu napisano: „a ty masz go nazwać imieniem Jezus, on bowiem wybawi” (Mt 1:21). Patrz też poniżej Chrystus „nasz Wybawca”]

   Chrystus „Bóg błogosławiony na wieki”
   11) Rz 9:5 – „do których należą praojcowie i z których Chrystus wywodzi się według ciała: Bóg, który jest nad wszystkim, niech będzie błogosławiony na wieki. Amen”.
[Wprawdzie Towarzystwo Strażnica nakazuje swoim wiernym rozumieć, że Bogiem błogosławionym na wieki w Rz 9:5 jest Ojciec, ale samodzielnie można odczytać te słowa inaczej. Tym bardziej, że prawie wszystkie przekłady oddają ten tekst tak, iż nikt nie ma wątpliwości, że mowa jest w nim o Chrystusie Bogu błogosławionym na wieki. Przykładowo Biblia Tysiąclecia podaje: „Chrystus według ciała, który jest ponad wszystkim, Bóg błogosławiony na wieki. Amen” (Rz 9:5). Mało tego, Jezus nazywany jest kilka razy „błogosławionym na wieki” i „Bogiem” (J 20:28), więc może być w tym wersecie o Nim mowa: „Błogosławiony, który przychodzi jako Król w imieniu Jehowy!” (Łk 19:38; por. Łk 1:42); „Barankowi błogosławieństwo i szacunek, i chwała, i potęga na wieki wieków” (Ap 5:13; por. Ap 5:12, Rz 15:29). Zresztą identyczne słowa jak w Ap 5:13 padają też o Bogu w Ap 7:12. Prócz tego w Rz 9:5 padają słowa „który jest nad wszystkim”, a tak się składa, że Jezus też jest „jest ponad wszystkimi innymi. (...) Kto przychodzi z nieba, jest ponad wszystkimi innymi” (J 3:31); „podporządkował wszystko pod jego stopy i nad wszystkim uczynił go głową dla zboru” (Ef 1:22). Jeśli chodzi o inne przekłady biblijne, na których wzorowali się Świadkowie Jehowy tłumacząc tekst Rz 9:5, to najstarszy z nich pochodzi dopiero z 1934 roku (patrz The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures 1985 s. 1142). Ciekawe, że nie przeszkadza im też to, iż w tym wersecie przed słowem Bóg brak jest rodzajnika (jw. s. 702; por. Strażnica Rok CVI [1985] Nr 6 s. 26 – „słowa theos [Bóg] nie poprzedza tutaj rodzajnik”). Wszak z tego powodu odrzucają prawdziwe Bóstwo Syna w J 1:1. Wydaje się, że w Rz 9:5 mowa jest o jednej osobie, o Jezusie, podobnie jak w Rz 1:25 mowa jest też o jednej osobie, o Bogu Ojcu. Apostoł wielokrotnie odnosił fragmenty ze Starego Testamentu dotyczące Jahwe do Chrystusa (np. Hbr 1:6, 1:10-12). Tak jest i w przypadku Rz 9:5, gdzie zastosował do Jezusa słowa z Ps 68:19 („Błogosławiony niech będzie Jehowa”) i Ps 41:13 („Błogosławiony niech będzie Jehowa, Bóg Izraela, od czasu niezmierzonego aż po czas niezmierzony. Amen”). Ciekawe, że w przytoczonym Ps 68:19 nie ma w oryginale tetragramu JHWH, a Towarzystwo Strażnica wstawiło w nim słowo „Jehowa”. W swej angielskiej Biblii w przypisie do Ps 68:19 podaje ono: “Blessed be Jehovah.” Heb., ba•rukh′ ’Adho•nai′; Gr., Ky′ri•os ho The•os′ eu•lo•ge•tos′, eu•lo•ge•tos′ Ky′ri•os (New World Translation of the Holy Scriptures – With References 1984).]

Chrystus „Bóg”
   12) J 1:1 – „Na początku był Słowo, a Słowo był u Boga i Słowo był bogiem”.
[Towarzystwo Strażnica odbiera w tym wersecie chwałę Chrystusowi pisząc małą literą słowo „bóg”. Powodem tego jest brak rodzajnika (gr. ho) przed terminem „bóg”. Tymczasem jego własny grecko-angielskiego przekład ukazuje, że w tym samym prologu Janowym w J 1:6 i 18 nie ma też tego rodzajnika przed słowem „Bóg” (dot. Ojca), a oddano je z dużej litery (patrz The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures 1985). Niekonsekwencją Świadków Jehowy jest to, że w Mk 15:39, gdzie występuje, jak w J 1:1, identyczne słówko greckie w miejscu słowa „był” (gr. en) i brak jest rodzajnika przed określeniem „Syn Boży”, a jednak piszą oni o Jezusie: „był Synem Bożym” (por. „był bogiem” J 1:1). Jak Świadkowie Jehowy godzą ten tekst o „bogu” z fragmentami z Iz 9:6 i J 20:28, w których uczą o Jezusie „Bogu”? Jak uzgadniają oni ten tekst o „bogu” ze słowami „Zobaczcie więc, że to ja jestem i nie ma obok mnie żadnych bogów” (Pwt 32:39; por. Wj 34:14)? Zanim Towarzystwo Strażnica opublikowało w roku 1950 swój Nowy Testament ze słowami „bogiem był Słowo”, to od roku 1937 taką frazę zawierał przekład spirytysty J. Grebera, o czym samo ono pisze: A translation by a former Roman Catholic priest, Johannes Greber (1937 ed.) renders the second appearance of the word „god” in the sentence as „a god.” (Aid to Bible Understanding 1971 s. 1669). W roku 1983 jednak wycofano się z powoływania się na Grebera: „Uznano za niestosowne, by »Strażnica« korzystała z przekładu, który ma tak ścisłe powiązania ze spirytyzmem (Powt. Pr. 18:10-12). (...) dlatego nie ma potrzeby, by powoływać się w tej sprawie na tłumaczenie Grebera” (Strażnica Rok CIV [1983] Nr 22 s. 24).]

   13) J 10:33 – „Żydzi mu odpowiedzieli: »Nie kamienujemy cię za szlachetny czyn, lecz za bluźnierstwo – za to, że ty, chociaż jesteś człowiekiem, czynisz siebie bogiem«”.
[Dziwna jest opinia Świadków Jehowy, że według Żydów Jezus czynił siebie „bogiem”, gdyż w innym miejscu piszą, iż On zrównywał się z „Bogiem”, a nie z „bogiem”: „Właśnie dlatego Żydzi od tej chwili tym bardziej usiłowali go zabić, ponieważ nie tylko naruszał sabat, ale też nazywał Boga swoim Ojcem, czyniąc się równym Bogu” (J 5:18). Tu znów chodzi im o brak rodzajnika w J 10:33, ale w tekście Rz 9:5, który odnoszą do Ojca, nie przeszkadza im jego brak i piszą „Bóg, który jest nad wszystkim” (patrz The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures 1985).]

   14) Hbr 1:8-9 – „Natomiast w odniesieniu do Syna: »Bóg jest twoim tronem na wieki wieków, a berło twego królestwa jest berłem prostolinijności. Umiłowałeś prawość, a znienawidziłeś bezprawie. Dlatego Bóg, twój Bóg, namaścił cię olejkiem radosnego uniesienia bardziej niż twoich towarzyszy«”.
[Widzimy, że słowa Hbr 1:8-9 zostały w Biblii Świadków Jehowy dostosowane do nauk Towarzystwa Strażnica i nie ma w nich mowy o Jezusie Bogu. Przypominamy, że np. w Biblii Tysiąclecia wyglądają one następująco: „Do Syna zaś: Tron Twój, Boże, na wieki wieków (...) dlatego namaścił Cię, Boże, Bóg Twój...” (Hbr 1:8-9). Jednak nie myślmy, że Towarzystwo Strażnica ma jakieś argumenty potwierdzające, że jego tekst jej w stu procentach właściwy. Samo ono podaje, że istnieją dwie możliwości przetłumaczenia tekstu Hbr 1:8: „Słowa z Hebrajczyków 1:8, które odnoszą się do Syna Bożego, mogą być przetłumaczone albo: »Twój tron, Boże, [jest] na wieki wieków«, albo: »Twoim tronem [jest] Bóg na wieki wieków«, ponieważ czasownik »jest« w rzeczywistości nie występuje tu ani w języku greckim, ani też w języku hebrajskim w Psalmie 45:6, skąd tekst ten został przytoczony” (Strażnica Nr 12, 1964 s. 9). Podobnie napisano o tekście Hbr 1:9: „LXX [Septuaginta] dopuszcza dwie możliwości tłumaczenia: (...) [ho theòs] można w obu wypadkach oddać jako wołacz (Twój tron, Boże, [...] dlatego, Boże, Twój Bóg) albo w pierwszym wypadku jako podmiot (lub orzecznik) (Bóg jest Twoim tronem lub Tron Twój to Bóg), a w drugim wypadku jako podmiot, po którym następuje dopowiedzenie (...) [ho theòs sou] (a więc: dlatego Bóg, Twój Bóg).” („Prowadzenie rozmów na podstawie Pism” 2001 s. 383). W związku z tym, że Świadkowie Jehowy sami przyznają, iż istnieją dwie możliwości przetłumaczenia omawianego tekstu, dlatego wolimy trzymać się tradycyjnego przekładu. Tym bardziej, że fragment Towarzystwa Strażnica podobny jest do zawartego w „Nowym Testamencie” J. Grebera, który sam twierdził, że wspomagał się podczas tłumaczenia kontaktem z duchami (patrz powyżej komentarz do J 1:1). Oto porównanie tych dwóch angielskich tekstów Hbr 1:8: God is your throne for ever… (The New Testament – A New Translation and Explanation Johannes Greber, 1937); God is your throne forever… (New World Translation of the Greek Scriptures 1950 [w późniejszych wydaniach dodano na końcu słowa: and ever]). Przekład tekstu Hbr 1:8-9 Towarzystwa Strażnica jest nowatorski i nie można znaleźć w jego publikacjach odwoływania się do jakiegokolwiek Biblii wydanej przez XX wiekiem, która by miała podobny tekst do tłumaczenia Świadków Jehowy. Ale nawet z przekładu Świadków Jehowy wynika, że Chrystus będzie królował wiecznie, a nie tylko 1000 lat, jak oni uczą: „Bóg jest twoim tronem na wieki wieków”. Kim jest więc Ten, który wiecznie zasiada na tronie?]

   Chrystus „równy Bogu”
   15) J 5:18 – „Właśnie dlatego Żydzi od tej chwili tym bardziej usiłowali go zabić, ponieważ nie tylko naruszał sabat, ale też nazywał Boga swoim Ojcem, czyniąc się równym Bogu”.
[Jest to myśl Jana, a nie Żydów, bo on nie polemizuje z tą wypowiedzią. Jezus rzeczywiście nie zachowywał szabatu, bo jak Ojciec jest On Panem szabatu (Mk 2:28) i tego dnia powiedział: „Ojciec mój działa aż do tej chwili i Ja działam” (J 5:17) oraz „Weź swoje łoże i chodź” J 5:8; por. Jr 17:21n., Ne 13:15-19. W związku z powyższym wszystkie 3 elementy tego wersetu trzeba potraktować analogicznie. Jezus jest więc równym Ojcu, bo czyni to samo co On (J 5:17, 19-23), jest Jego Synem oraz nie powstrzymuje się od działania w szabat, bo jak Ojciec ciągle działa.]

   16) Flp 2:6-8 – „który chociaż istniał w postaci Bożej, nie brał pod uwagę zagarnięcia, mianowicie tego, żeby być równym Bogu. Przeciwnie, ogołocił samego siebie i przybrał postać niewolnika, i stał się podobny do ludzi. Co więcej, gdy się znalazł w kształcie człowieka, ukorzył się i stał się posłuszny aż do śmierci, i to śmierci na palu męki”.
[Według tego tekstu, Chrystus będąc Bogiem („w postaci Bożej”), mając równość z Ojcem, „nie brał pod uwagę” by ciągle tę równość utrzymywać, ale przyjął dodatkowo naturę ludzką, to znaczy „postać niewolnika” (zachowując naturę Boską – Kol 2:9, J 20:28). Obranie postaci „niewolnika” oznacza, że wcześniej nim nie był (samouniżenie). „Nie branie pod uwagę (...) żeby być równym Bogu”, to „ogołocenie samego siebie” (w momencie przyjęcia ciała ludzkiego), to znaczy wzięcie na siebie przypadłości ludzkich, takich jak głód, pragnienie, cierpienie, śmierć. Z ludzkiego punktu widzenia Jezus stał się jakby na moment niższy od Ojca przez swą uniżoną naturę ludzką, ale pod względem posiadania natury Bożej był Jemu równy (por. J 5:23, Kol 2:9).]

   Chrystus „równy Duchowi Świętemu”
   17) Hbr 10:29 – „Jak myślicie, o ileż surowsza kara należy się temu, kto podeptał Syna Bożego i za pospolitą uznał wartość krwi przymierza, którą został uświęcony, oraz ze wzgardą znieważył ducha niezasłużonej życzliwości?”.
[Świadkowie Jehowy znają i przytaczają tylko werset, który mówi o Jezusie-Człowieku jako niższym od Ducha Świętego: „kto by mówił słowo przeciwko Synowi Człowieczemu, będzie mu przebaczone; ale kto by mówił przeciwko duchowi świętemu, temu nigdy nie będzie przebaczone – ani w tym systemie rzeczy, ani w przyszłym” (Mt 12:32). Towarzystwo Strażnica opatruje werset ten takim oto komentarzem:   „Nawet gdyby Duch Święty był osobą i Bogiem, tekst ten wyraźnie przeczy nauce o Trójcy, gdyż wynikałoby z niego, że w jakimś stopniu Duch Święty jest większy niż Syn.” („Prowadzenie rozmów na podstawie Pism” 2001 s. 370). Tymczasem po pierwsze, organizacja ta ‘zagubiła’ w swym komentarzu istotne słowo „Człowieczy”. Cały tytuł „Syn Człowieczy” (Mt 12:32) wskazuje nam, że Duch Święty to ktoś więcej niż Jezus-Człowiek. Natomiast wcale Duch Boży nie jest wyższy od „Syna Bożego” o czym przekonaliśmy się czytając fragment Hbr 10:29. Widzimy z niego, że kara jest identyczna dla tego kto depcze i znieważa „Syna Bożego” i zarazem „Ducha łaski” („ducha niezasłużonej życzliwości”). Nie jest więc Duch Święty wyższy od „Syna Bożego”, jak sugerują Świadkowie Jehowy. Był zaś „wyższy” od „uniżonego” Jezusa, „Syna Człowieczego” (por. Flp 2:6-8).]

18) Hbr 6:4-6 – „Jest bowiem niemożliwe – jeśli chodzi o tych, którzy raz na zawsze zostali oświeceni i którzy zakosztowali wspaniałomyślnego daru niebiańskiego, i stali się uczestnikami ducha świętego, i zakosztowali wybornego słowa Bożego oraz mocy nadchodzącego systemu rzeczy, a jednak odpadli – żeby ich znowu ożywić do skruchy, gdyż oni sami dla siebie na nowo zawieszają Syna Bożego na palu i wystawiają Go na publiczną hańbę”.
[W tym fragmencie również zrównana jest ważność Ducha Świętego i Syna Bożego.]

   19) J 20:28 – „Odpowiadając, Tomasz rzekł do niego: »Mój Pan i mój Bóg!«”.
[Również Duch Święty jest Bogiem, co ukazuje równość osób Bożych: „Szatan cię ośmielił, byś postąpił fałszywie wobec ducha świętego” (Dz 5:3); „Postąpiłeś fałszywie nie wobec ludzi, lecz wobec Boga” (Dz 5:4). Szeroko kwestię Bóstwa Ducha Świętego omówiliśmy w artykule pt. Osobowość Ducha Świętego w Biblii Świadków Jehowy??? (Dodatek. Bóstwo Ducha Świętego i modlitwa do Niego).]

   20) Ps 33:6 – „Słowem Jehowy zostały uczynione niebiosa, a duchem jego ust cały ich zastęp”.
[W tym fragmencie Słowo i Duch mają razem udział w stwarzaniu.]

   Wymienność określeń dotyczących Ojca, Syna i Ducha Świętego ukazują ich równość: „Duch Jahwe” (Sdz 3:10, BP), „Duch Pański” (Dz 5:9; „Duch (...) Pana” Iz 61:1), „Duch Boga” („Boży Duch” 1P 4:14), „Boży Duch Święty” (Ef 4:30), „Duch Ojca” (Mt 10:20), „Duch Syna” (Ga 4:6), „Duch Jezusa” (Dz 16:7, Flp 1:19), „Duch Chrystusa” (Rz 8:9), „Duch Prawdy” (J 14:17, 16:13), „Duch wieczny” (Hbr 9:14), „Duch łaski” (Hbr 10:29) i „Duch chwały” (1P 4:14). Wszystkie te określenia razem wzięte wskazują na Boskość trzech osób Bożych. Ale to nie wszystko.
   Prócz tego niektóre z wymienionych tytułów Ducha Świętego są zbieżne z określeniami Syna Bożego. Oto przykłady o Duchu i Synu „chwały”, „prawdy” i „łaski” oraz o „wspomożycielu”:
„(...) ponieważ spoczywa na was duch chwały” (1P 4:14).
„Pana, Jezusa Chrystusa – naszej chwały” (Jk 2:1).

„(...) duch prawdy” (J 16:13).
„Ja jestem drogą i prawdą...” (J 14:6).

„(...) ducha niezasłużonej życzliwości [łaski]” (Hbr 10:29; por. Za 12:10).
„Niezasłużona życzliwość [łaska] Pana Jezusa Chrystusa” (2Kor 13:14).

      „a ja poproszę Ojca i da wam innego wspomożyciela, aby był z wami na wieki” (J 14:16).
   „A gdyby jednak ktoś popełnił grzech, to mamy wspomożyciela u Ojca: Jezusa Chrystusa, prawego” (1J 2:1).

   Chrystus i „pełnia boskości”
   21) Kol 2:9 – „gdyż właśnie w nim mieszka cieleśnie cała pełnia boskości”.
[Tylko w Bogu może mieszkać „pełnia boskości”. Świadkowie Jehowy potrafili w swych publikacjach cytować mocniejsze słowa z innych przekładów biblijnych: „Apostoł Paweł zaś mówi o Jezusie: »W Nim bowiem mieszka cała Pełnia: Bóstwo, na sposób ciała« (Kol. 2:9)” (Przebudźcie się! Rok LXVIII [1987] Nr 7 s. 8).]

   22) Kol 1:19 – „ponieważ Bóg uznał za dobre, żeby w nim zamieszkała cała pełnia”.
[Ciekawe, że jedna z publikacji Towarzystwa Strażnica zacytowała ten werset następująco (tak jak Biblia Warszawska): „»W nim mieszka cieleśnie cała pełnia boskości« (Kol. 1:19; 2:9)” (Strażnica 15.07 2009 s. 4).]

   Chrystus w „postaci Bożej”
   23) Flp 2:6 – „który chociaż istniał w postaci Bożej”.
[Świadkowie Jehowy potrafili w swych publikacjach cytować mocniejsze słowa z innych przekładów biblijnych: „»Zawsze miał naturę Bożą, ale nie myślał o tym, żeby próbować siłą stać się równym Bogu« (Today’s English Version)” („Czy wierzyć w Trójcę?” 1989 s. 25).]

   Chrystus „Jestem”
   Na ogół uważa się, że określenie Jezusa „JESTEM” (J 8:24, 28, 58, 13:19, 18:5-8, BT) nawiązuje do słów o Bogu    „JESTEM KTÓRY JESTEM (...) Tak powiesz synom Izraela: JESTEM posłał mnie do was” (Wj 3:14, BT) oraz do takich fragmentów jak Iz 43:10 i Pwt 32:39.
   Jednak Biblia Świadków Jehowy oddaje te słowa o Bogu inaczej: „Wtedy Bóg rzekł do Mojżesza: »OKAŻĘ SIĘ, KIM SIĘ OKAŻĘ«. I dodał: »Oto, co masz powiedzieć synom Izraela: ‚OKAŻĘ SIĘ posłał mnie do was’«” (Wj 3:14). Ten ich przekład ukazuje całkowitą rozbieżność między tytułami Chrystusa i Boga. Ale angielska Biblia Towarzystwa Strażnica podaje w przypisie, że w języku greckim (w Septuagincie) padają w Wj 3:14 takie oto słowa: Gr., E•go′ ei•mi ho on, “I am The Being,” or, “I am The Existing One”; (New World Translation of the Holy Scriptures – With References 1984).
   Angielskie słowa “I am The Being” w jednej z broszur Świadkowie Jehowy oddali następująco: „ja jestem ISTNIEJĄCY” („‘Słowo’ – kogo miał na myśli apostoł Jan?” 1965 s. 32). Tutaj już widzimy, że określenia Boga i Mesjasza są podobne.
Chrystus celowo, po słowach „JA JESTEM” (w wyżej wymienionych wersetach), nie dodawał kim jest, aby było przez to wiadomo, że jest to Jego tytuł: ISTNIEJĄCY.
Zauważmy poniżej jak wypowiedzi Jezusa z J 8:24, 28 i 13:19 podobne są do słów Jahwe:
„Zobaczcie więc, że to ja jestem...” (Pwt 32:39; w Septuagincie jest tu określenie ego eimi, tzn. Ja jestem);
„abyście mnie poznali i wierzyli we mnie, i rozumieli, że ja jestem ten sam” (Iz 43:10; w Septuagincie jest tu określenie ego eimi, tzn. Ja jestem, bez słów „ten sam”; również inne przykłady biblijne nie zawierają słów „ten sam”.).
Zauważymy też, że w obu zestawach wersetów (tzn. J 8:24, 28, 13:19 oraz Pwt 32:39, Iz 43:10) pojawiają się określenia „poznać”, „zobaczyć”, „wierzyć” i „Ja jestem”.

   24) J 8:24 – „Bo jeśli nie uwierzycie, że to ja jestem, pomrzecie w swych grzechach”.
[Świadkowie Jehowy w swej Biblii w J 8:24 i 28 wstawili słowo „to” („to ja jestem”). Uczynili to, aby nadać inne znaczenie słowom „ja jestem” i nie pozwolić, aby odczytano je jako Boski tytuł Chrystusa. Ciekawe, że w angielskiej Biblii dodane jest inne słowo (tzn. ang. he), które umieszczono w kwadratowym nawiasie: For if YOU do not believe that I am [he], YOU will die in YOUR sins (J 8:24); When once YOU have lifted up the Son of man, then YOU will know that I am [he] (J 8:28) (New World Translation of the Holy Scriptures – With References 1984). W polskiej publikacji oddano je następująco: „że jestem nim” (Strażnica Nr 15, 1957 s. 6). Jednak w oryginale greckim nie ma żadnych dodanych przez Świadków Jehowy słów, co sami ukazują w swym grecko-angielskim przekładzie: that I am (The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures 1985). Nie bez znaczenia są też słowa Żydów, którzy pytali za kogo Jezus się uważa: „Odezwali się zatem do niego: »Kim jesteś?« Jezus im rzekł: »Po cóż ja w ogóle do was mówię?...«” (J 8:25).]

   25) J 8:28 – „Kiedy już uniesiecie w górę Syna Człowieczego, wtedy poznacie, że to ja jestem”.
[Patrz powyżej komentarz do J 8:24. Towarzystwu Strażnica zdarzało się cytować też inne przekłady biblijne, które mają słowa „Ja jestem”: „Jezus okazał pokorę także w tym, iż całą chwałę za głoszone przez siebie nauki przypisał Jehowie, mówiąc: »Gdy wywyższycie Syna Człowieczego, wtedy poznacie, że Ja jestem i że nic nie czynię sam z siebie, lecz tak mówię, jak mnie mój Ojciec nauczył« (Jana 8:28)” (Strażnica Nr 23, 1993 s. 16).]

   26) J 8:58 – „Zaprawdę, zaprawdę wam mówię: Zanim Abraham zaczął istnieć, ja już byłem”.
[Na ogół czytelnicy Biblii znają ten tekst, ale o takiej oto konstrukcji: „Zanim Abraham stał się, JA JESTEM” (J 8:58, BT). Owszem przekład Nowego Testamentu bp. Romaniuka oddaje ten werset słowami „Ja już byłem”, ale w przypisie do J 8:58 tłumacz ten napisał: „Jeden z tekstów najwyraźniej stwierdzających odwieczność Słowa Wcielonego”, a w kolejnym do J 8:24 podał: „»Ja jestem« – wyraźna aluzja do słów Jahwe: Jam jest, którym jest”. Ciekawe jest to, że przekład grecko-angielski Świadków Jehowy (The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures), w tłumaczeniu dosłownym, oddaje greckie słowa ego eimi w J 8:58 przez angielskie określenie I am (Ja jestem), natomiast tekst oficjalny ich angielskiego przekładu przekazuje te greckie słowa przez I have been (Ja byłem). Czy nie jest to niekonsekwencja Towarzystwa Strażnica? Prócz tego nawet z Biblii Świadków Jehowy wynika, że Abraham jako stworzenie „zaczął istnieć”, a Jezus po prostu „był”, „istniał”. Nie „zaczął być [istnieć]” przed Abrahamem, tylko po prostu „był”. Ciekawą informację podaje jedno z czasopism Towarzystwa Strażnica, który jakby potwierdza te wiadomości: „Toteż poprawniej oddano ten werset w Przekładzie Nowego Świata: »Zanim się pojawił Abraham, ja cały czas jestem«.” (Strażnica Nr 20, 1988 s. 6; por. o Bogu: „cały czas jestem” Iz 43:13). W innej publikacji Świadkowie Jehowy napisali: „Tymczasem w tekście greckim w Jana 8:58 jest odmieniony czasownik »być« w czasie teraźniejszym – jestem” (Przebudźcie się! Rok LXVIII [1987] Nr 10 s. 11). Widzimy więc, że sami oni potwierdzili słowa „Ja jestem”, a nie swój przekład z frazą „ja już byłem”. Kolejną niekonsekwencją jest to, że wielokrotnie w swych publikacjach Towarzystwo Strażnica cytowało słowa Jezusa w wersji „Jam jest” czy „ja istnieję”: „Jezus wielokrotnie oświadczał, że istniał już wcześniej. (...) Oznajmił: (...) Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, pierwej niż Abraham był, Jam jest” (Strażnica Nr 3, 1991 s. 15; por. np. Strażnice: Rok XCIII [1972] Nr 8 s. 5; Nr 13, 1989 s. 6).]

27) J 13:19 – „Od tej chwili mówię wam, zanim się to stanie, abyście, gdy się to stanie, uwierzyli, że ja nim jestem”.
[Świadkowie Jehowy w swej Biblii w J 13:19 i 18:5-8 wstawili słowo ,„nim” („ja nim jestem”). Uczynili to, aby nadać inne znaczenie słowom „ja jestem” i nie pozwolić, aby odczytano je jako Boski tytuł Chrystusa. Ciekawe, że w angielskiej Biblii dodane słowo (tzn. ang. he) umieszczono w kwadratowym nawiasie: From this moment on I am telling YOU before it occurs, in order that when it does occur YOU may believe that I am [he] (J 13:19); “I am [he].” (...) “I am [he].” (...) I am [he]. (J 18:5-8) (New World Translation of the Holy Scriptures – With References 1984). Jednak w oryginale greckim nie ma żadnych dodanych przez Świadków Jehowy słów, co sami ukazują w swym grecko-angielskim przekładzie: that I am. (J 13:19); I am. (...) I am, (...) that I am; (J 18:5-8) (The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures 1985). Towarzystwu Strażnica zdarzało się cytować też inne przekłady biblijne, które mają słowa „Ja jestem”: „Aby uzyskać odpowiedź, zwróćmy uwagę na następujące słowa Jezusa: »Już teraz, zanim się to stanie, mówię wam, abyście, gdy się stanie, uwierzyli, że Ja jestem« (Jana 13:19).” („Czy Biblia rzeczywiście jest Słowem Bożym?” 1979 s. 118-119).]

   28) J 18:5-8 – „Rzekł do nich: »Ja nim jestem«. A stał z nimi także Judasz, jego zdrajca. Kiedy jednak rzekł do nich: »Ja nim jestem«, cofnęli się i upadli na ziemię. Znowu więc ich zapytał: »Kogo szukacie?« Oni rzekli: »Jezusa Nazarejczyka«. Jezus odrzekł: »Powiedziałem wam, że ja nim jestem...«”.
[Patrz powyżej komentarz do J 13:19.]

   29) Mk 6:50 – „Odwagi, to jestem ja; nie bójcie się”.
[Niektórzy boskiego tytułu Jezusa „Ja Jestem” dopatrują się też w słowach Jezusa: „Odwagi, Ja jestem, nie bójcie się!” (Mk 6:50, BT; por. Mt 14:27, J 6:20). Przy okazji podobnego zdarzenia padają też słowa „Kim właściwie on jest, że nawet wiatr i morze są mu posłuszne?” (Mk 4:41). W tym pytaniu zauważalne jest podobieństwo do innego zapytania, po którym Chrystus objawił bezsprzecznie swój tytuł „Ja Jestem”: „’Tak, jeżeli nie uwierzycie, że JA JESTEM, pomrzecie w grzechach swoich’. Powiedzieli do Niego: ‘Kimże Ty jesteś?’” (J 8:24-25, BT). Towarzystwo Strażnica jednak w tekście Mk 6:50 zmieniło kolejność słów („Ja jestem” na „jestem ja”) i dodało termin „to”, którego brak w oryginale, co pokazało ono w swym grecko-angielskim przekładzie: Be YOU taking courage, I am, not be YOU fearful (The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures 1985).]

   Poznanie Boga przez oblicze Chrystusa
   30) 2Kor 4:6 – „Bo właśnie Bóg rzekł: »Z ciemności niech zajaśnieje światło«, on też oświetlił nasze serca, by je oświecić chwalebnym poznaniem Boga poprzez oblicze Chrystusa”.
[Jezus musi byś równym Bogu skoro przez Jego oblicze poznajemy Boga. Towarzystwo Strażnica wielokrotnie w swych publikacjach cytowało też inne przekłady, z takimi oto mocniejszymi słowami tego wersetu: „poznanie chwały Bożej, która jest na obliczu Chrystusowym” (Strażnica Nr 7, 1993 s. 8); „poznania chwały Bożej na obliczu Chrystusa” (Strażnica Rok XCVII [1976] Nr 10 s. 7).]

   Chrystus Stwórca
   31) Rdz 1:26 – „I przemówił Bóg: »Uczyńmy człowieka na nasz obraz, na nasze podobieństwo…«”.
[Świadkowie Jehowy uważając, że to dialog Ojca i Syna czynią Jezusa pośrednio Stwórcą lub Współstwórcą: „»Słowo« przebywał z Jehową Bogiem »na początku«, gdy były stwarzane »niebiosa i ziemia«. I to właśnie do niego Bóg powiedział: »Uczyńmy człowieka na nasz obraz« (Jana 1:1; Rodzaju 1:1, 26). Pierworodny Syn Jehowy pozostawał u boku swego Ojca i pilnie z Nim współpracował” (Strażnica Nr 18, 2005 s. 4; por. „współdziałał z Jehową Bogiem w stwarzaniu” – Strażnica Nr 3, 1991 s. 9). Kiedyś Świadkowie Jehowy nazywali nawet Jezusa „współstwarzającym” (Strażnica Nr 19, 1951 s. 14 [ang. 15.01 1951 s. 63]). Dziś jednak przeczą temu pisząc: „Nie jest współstwórcą” („Wnikliwe poznawanie Pism” 2006 t. 1, s. 973).]

   32) Ps 33:6 – „Słowem Jehowy zostały uczynione niebiosa, a duchem jego ust cały ich zastęp”.
[Słowa te wypełniły się na Jezusie Słowie (patrz poniżej J 1:3).]

   33) Iz 17:7 – „W owym dniu ziemski człowiek będzie spoglądał ku swemu Twórcy, a jego oczy będą się wpatrywać w Świętego Izraela”.
[Słowa te wypełniły się na Jezusie zwanym „Świętym” (Dz 3:14).]

   34) J 1:3-4 – „Wszystko zaczęło istnieć przez niego, a bez niego nic nie zaczęło istnieć. Tym, co zaczęło istnieć poprzez niego, było życie, a życie było światłem ludzi”.

   35) J 1:10 – „Był na świecie i świat zaczął istnieć przez niego, ale świat go nie poznał”.

   36) 1Kor 8:6 – „dla nas wszakże jest jeden Bóg, Ojciec, z którego jest wszystko, a my dla niego; i jeden jest Pan, Jezus Chrystus, przez którego jest wszystko i my przez niego”.

   37) Kol 1:16 – „Wszystko inne zostało stworzone poprzez niego i dla niego”.

   38) Hbr 1:2 – „którego ustanowił dziedzicem wszystkiego i przez którego uczynił systemy rzeczy”.
[Bycie „dziedzicem wszystkiego” wskazuje na równość z Ojcem i posiadanie wszechmocy by to „wszystko” ogarniać.]

   39) Hbr 1:10-12 – „Tyś, Panie, na początku założył fundamenty ziemi i dziełem twoich rąk są niebiosa. One zginą, ty zaś będziesz wciąż trwał; i jak szata wierzchnia wszystkie się zestarzeją, a ty je zwiniesz jak okrycie, jak szatę wierzchnią; i zostaną zmienione, ale ty jesteś ten sam, a twoje lata nigdy nie przeminą”.
[Niewielu Świadków Jehowy wie, że organizacja ich stosuje te wersety do Syna stwarzającego: „Psalmista mówi o Bogu, podczas gdy apostoł Paweł zastosował te słowa do Jezusa Chrystusa (Hebr. 1:10, 11)” (Strażnica Rok CVIII [1987] Nr 8 s. 21; por. „Prowadzenie rozmów na podstawie Pism” 2001 s. 374). W Starym Testamencie, jak wspomniano powyżej, Psalmista zastosował te wersety do Jahwe (Ps 102:25-27), czyniąc Jezusa równym Mu.]

   40) Ap 3:14 – „To mówi Amen, świadek wierny i prawdziwy, początek stworzenia Bożego”.
[Greckie słowo arche (początek) z Ap 3:14 można też przetłumaczyć na „zwierzchność” (władza), co w innych miejscach czynią Świadkowie Jehowy w swej Biblii (np. Łk 20:20, 1Kor 15:24, Ef 1:21, Kol 1:16, Tt 3:1). Jezus więc, jeśli nie jest tu „zasadą” istnienia stworzeń, to jest zapewne „Zwierzchnością wszelkiego stworzenia”. I rzeczywiście Chrystus będąc „dziedzicem wszystkiego” (Hbr 1:2), jest i dziedzicem-zwierzchnością „wszelkiego stworzenia”. Mało tego dwa jego pozostałe określenia z tego wersetu („Amen, świadek wierny i prawdziwy”) są identyczne jak Boga w Jr 42:5 oraz w Iz 65:16 – „Bóg wiary”, to znaczy „Bóg Amen”, jak podano w przypisie w angielskiej Biblii Świadków Jehowy: Or, “faithfulness,” by a change of vowel pointing to read ’e•mun′; Heb., ’a•men′, “Amen; Surely!” (New World Translation of the Holy Scriptures – With References 1984).]

   Chrystus odwieczny i wieczny
   41) Mi 5:2 –   „»A ty, Betlejem Efrata, zbyt małe, by się znaleźć między tysiącami Judy, z ciebie mi wyjdzie ten, który ma zostać władcą w Izraelu; pochodzenie jego od czasów zamierzchłych, od dni czasu niezmierzonego…«”.
[Świadkowie Jehowy potrafili w swych publikacjach cytować mocniejsze słowa z innych przekładów biblijnych: „W Micheasza 5:1 (BT; 5:2, NŚ) powiedziano proroczo o Mesjaszu, że »pochodzenie Jego od początku, od dni wieczności«” („Prowadzenie rozmów na podstawie Pism” 2001 s. 369; por. Strażnica Rok CI [1980] Nr 17 s. 18).]

   42) Iz 9:6 – „Bo narodziło się nam dziecko, syn został nam dany; a na jego barkach spocznie władza książęca. I będą go zwać imieniem Cudowny Doradca, Potężny Bóg, Wiekuisty Ojciec, Książę Pokoju”.
[Biblia Towarzystwa Strażnica, podobnie jak Jezusa („Potężny Bóg, Wiekuisty Ojciec”), nazywa Ojca „wiekuistym Bogiem” (Rz 16:26). Świadkowie Jehowy potrafili w swych publikacjach cytować mocniejsze słowa z innych przekładów biblijnych: „Wskazują na to proroctwa o Mesjaszu, w których zapowiedziano, że jako »Odwieczny Ojciec« Jezus będzie miał „potomstwo” (Izaj. 53:10-12; 9:5, 6, BT). (...) Ten »Odwieczny Ojciec« może odnowić ich umysły i ciała, a potem podtrzymywać w nich siłę życiową (Rzym. 6:23)” (Przebudźcie się! Nr 4 z lat 1970-1979 s. 22; por. „Prowadzenie rozmów na podstawie Pism” 2001 s. 145; Przebudźcie się! Nr 20, 1998 s. 10; Strażnica Nr 8, 1997 s. 18).]

   43) J 16:15 – „Wszystko, co ma Ojciec, jest moje”.
[Jeśli Syn ma „wszystko” co Ojciec, to i przymiot odwieczności.]

   44) Kol 1:17 – „też jest przed wszystkim innym i za jego pośrednictwem wszystko inne zostało powołane do istnienia”.
[Jeśli Syn jest „przed wszystkim”, to i przed zaistnieniem czasu. Towarzystwo Strażnica aby osłabić ten tekst dodało w nim słowo „innym”, którego nie ma w oryginale, co ukazało w swym angielskim przekładzie dając termin „innym” w nawiasie kwadratowym: Also, he is before all [other] things and by means of him all [other] things were made to exist (New World Translation of the Holy Scriptures – With References 1984). To samo ukazała ta organizacja w swym przekładzie grecko-angielskim, w którym brak tego słowa: and he is before all (things) and the all (things) in him it has stood together  (The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures 1985).]

   45) Hbr 1:12 – „ale ty jesteś ten sam, a twoje lata nigdy nie przeminą”.
[Również o Bogu powiedziano identycznie: „Ale ty jesteś ten sam, a twoje lata się nie skończą” (Ps 102:27).]

   46) Hbr 7:3 – „Będąc bez ojca, bez matki, bez rodowodu, nie mając ani początku dni, ani końca życia, lecz upodobniony do Syna Bożego, pozostaje kapłanem na zawsze” (por. Hbr 7:24 – „ale on, dzięki temu, że pozostaje żywy na wieki, ma swoje kapłaństwo bez następców”).

   47) Hbr 13:8 – „Jezus Chrystus – ten sam wczoraj i dzisiaj, i na wieki”.

   48) 1J 2:13 – „Piszę do was, ojcowie, ponieważ poznaliście tego, który jest od początku”.
[Towarzystwo Strażnica werset ten odnosi do Syna gdyż zamieściło w swej Biblii odsyłacz do J 1:1. Zauważmy, że napisane jest o Jezusie, „który jest od początku”, a nie „który został stworzony na początku”.]

   Chrystus „żyjący na wieki wieków”
   49) Ap 1:18 – „i żyjący; i byłem martwy, lecz oto żyję na wieki wieków”.
[Również o Bogu podobnie mówi Biblia Świadków Jehowy: „Temu, który żyje na wieki wieków” (Ap 4:9).]

   Chrystus i „Boska moc”
   50) 2P 1:2-3 – „poznaniu Boga oraz Jezusa, naszego Pana, jako że jego Boska moc wspaniałomyślnie obdarzyła nas wszystkim, co dotyczy życia i zbożnego oddania, przez dokładne poznanie tego, który nas powołał przez chwałę i cnotę”.
[Słowo „jego” wskazuje nam ostatnią wymieniona osobę, a więc Jezusa, do którego należy ta „Boska moc”. Ona zaś jest „wszechmocą”, bo nie istnieje coś takiego jak „wszechmocna moc”.]

   Chrystus Wszechmocny
   51) Iz 9:6 – „na jego barkach spocznie władza książęca. I będą go zwać imieniem Cudowny Doradca, Potężny Bóg”.
[Jaka to „spocznie władza” na barkach Jezusa? Odpowiedzi udziela Biblia Świadków Jehowy: „wszelka władza w niebie i na ziemi” (Mt 28:18). O tytule „Potężny Bóg” pisaliśmy powyżej.]

   52) Mi 5:4 – „I powstanie, i będzie pasł w sile Jehowy”.
[Biblia Świadków Jehowy podaje, że Jezus będzie dysponował „siłą Jehowy”, a ta jest przecież „wszechmocną”.]

   53) Mt 11:27 – „Wszystko zostało mi przekazane przez mego Ojca”.
[Jeśli „wszystko” zostało przekazane Jezusowi, to i wszechmoc. Musi ją zresztą posiadać mając „wszystkim” zarządzać.]

   54) Mt 28:18 – „A Jezus podszedł i powiedział do nich, mówiąc: »Dano mi wszelką władzę w niebie i na ziemi...«”.
[Pomimo tak dobitnych słów Świadkowie Jehowy odrzucają wszechmoc Syna: „Jezus nie jest Bogiem Wszechmocnym” (Strażnica 01.02 2009 s. 7). A przecież sami o Jego wszechmocy pisali kiedyś: „Przez wszechmocne Słowo Boże, wody na ziemi zostały zebrane w wielkie łożyska morskie, i sucha ziemia ukazała się trzeciego dnia stworzenia” („Prawda was wyswobodzi” 1946 [ang. 1943] s. 125). Choćby nie wiadomo ile razy Towarzystwo Strażnica powtarzało, że Jezusowi tylko „dano” wszelką władzę, to jednak ją posiada i nikt Jemu jej nie odbierze. Oto definicja słowa „Wszechmocny” według tej organizacji: „Grecki wyraz przetłumaczony na »Wszechmocny« znaczy dosłownie »panujący nad wszystkim; posiadający wszelką moc i władzę«.” („Zbliż się do Jehowy” 2002 s. 40). Czy Jezus nie mieści się w tej definicji posiadając „wszelką władzę”? Prócz tego Towarzystwo Strażnica twierdzi, że szatan posiadał „nieograniczoną władzę”. Czyżby był wyższy rangą od Chrystusa? Oto te słowa: „W ten sposób jedno i drugie łącznie pokazuje, że przed rozpoczęciem walki i przed narodzeniem się rządu Djabeł wykonywał nieograniczoną władzę zarówno w niebie (niewidzialną) jak i nad narodami ziemskimi” („Rząd” 1928 s. 199); „Diabeł oferował mu nieograniczoną władzę, o jakiej żaden człowiek nie mógłby nawet marzyć” (Strażnica 15.11 2008 s. 30).]

   55) Mk 4:41 – „Ale ich ogarnęła niezwykła bojaźń i mówili jeden do drugiego: »Kim właściwie on jest, że nawet wiatr i morze są mu posłuszne?«”.
[Apostołowie od początku wierzyli i wyznawali, że Jezus jest „Synem Bożym” (J 1:34, 49), ale nie zdawali sobie sprawy z tego, że dysponuje On wszechmocą.]

   56) Łk 10:22 – „Wszystko zostało mi przekazane przez mego Ojca”.
[Patrz uwaga do Mt 11:27.]

   57) J 3:31 – „Kto przychodzi z góry, jest ponad wszystkimi innymi. (...) Kto przychodzi z nieba, jest ponad wszystkimi innymi”.

   58) J 3:35 „Ojciec miłuje Syna i wszystko oddał w jego rękę”.

   59) J 5:19 – „Jezus odezwał się do nich: »Zaprawdę, zaprawdę wam mówię: Syn nie może nic uczynić z własnej inicjatywy, lecz tylko to, co widzi, że czyni Ojciec. Cokolwiek bowiem Ten czyni, podobnie czyni również Syn...«”.
[Biblia Świadków Jehowy ukazuje tu, że dla Jezusa nie ma żadnych ograniczeń, gdyż może czynić wszystko to, co Ojciec czyni.]

   60) J 13:3 – „Ojciec dał wszystko w jego ręce”.
[Wszystko co Bóg stworzył swoją wszechmocą, swoimi rękoma, przekazał Synowi: „Tyś dawno temu założył fundamenty ziemi i dziełem twoich rąk są niebiosa” (Ps 102:25). Na dodatek tekst Hbr 1:10 mówi, że Jezus też swoimi rękoma stwarzał: „Tyś, Panie, na początku założył fundamenty ziemi i dziełem twoich rąk są niebiosa”. Patrz powyżej omówienie Hbr 1:10-12.]

   61) J 16:15 – „Wszystko, co ma Ojciec, jest moje”.
[Patrz uwaga do Mt 11:27.]

   62) J 17:10 – „i wszystko moje jest twoje, a twoje jest moje”.
[Patrz uwaga do Mt 11:27.]

   63) Flp 3:21 – „zgodnie z działaniem mocy, jaką też wszystko może sobie podporządkować”.
[„Wszystko można sobie podporządkować” tylko mając wszechmoc.]

   64) Kol 1:15 – „On jest obrazem niewidzialnego Boga”.
[Jezus będąc „obrazem niewidzialnego Boga” (Kol 1:15) jest zarazem ‘obrazem Boga Wszechmocnego’. Jeśli jest w Nim „obraz Boga”, to i jest też w Nim „wszechmoc”, którą ten Bóg posiada.]

   65) 1Tm 6:16 – „Jemu niech będzie szacunek i potęga [kratos] wieczna”.
[Werset ten Towarzystwo Strażnica odnosi do Jezusa: „[1Tm] 6:15, 16 – Czy wypowiedź ta odnosi się do Jehowy Boga, czy do Jezusa Chrystusa? Słowa te odnoszą się do osoby, której ujawnienie się opisują, czyli do Jezusa Chrystusa (1 Tym. 6:14)” (Strażnica 15.09 2008 s. 31). O greckim słowie kratos patrz poniżej Ap 5:13.]

   66) Hbr 1:3 – „On jest odbiciem chwały Boga i dokładnym wyobrażeniem samej jego istoty, on też podtrzymuje wszystko słowem jego mocy”.
[Chociaż Towarzystwo Strażnica zamieniło tu słowa „swej mocy [potęgi]” (Jezusa) na „jego mocy” (Boga), to i tak ukazało przez to, że Chrystus dysponuje „wszechmocą” Boga. Kiedyś jednak cytowano inny przekład: „W Liście do Hebrajczyków 1:3 o Wzorodawcy, którego starają się naśladować prawdziwi chrześcijanie, czytamy: »Ten Syn, który jest odblaskiem Jego [Boga] chwały i odbiciem Jego istoty, podtrzymuje wszystko słowem swej potęgi, a dokonawszy oczyszczenia z grzechów, zasiadł po prawicy Majestatu na wysokościach«” (Strażnica Rok XCV [1974] Nr 8 s. 10).]

   67) Ap 1:7-8 – „Oto przychodzi z obłokami, a ujrzy go wszelkie oko oraz ci, którzy go przebili; i wszystkie plemiona ziemi będą z jego powodu uderzać się ze smutku. Tak: Amen. »Jam jest Alfa i Omega”, mówi Jehowa Bóg, „Ten, który jest i który był, i który przychodzi, Wszechmocny«”.
[Towarzystwo Strażnica poprzez wstawienie imienia Jehowa w Ap 1:8 chciało koniecznie odsunąć termin „Wszechmocny” od Jezusa. Na niekorzyść tej organizacji jest to, że w Ap 1:7 mowa jest o Chrystusie, a w oryginale greckim nie ma w Ap 1:8 imienia Jehowa (jest Kyrios, tzn. „Pan”), co ukazane jest w grecko-angielskim przekładzie Świadków Jehowy: is saying Lord, the God (The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures 1985). Przynajmniej jeden raz w ostatnich latach Świadkowie Jehowy przyznali (czy przez pomyłkę?), że mówiącym słowa z Ap 1:8-11 jest Jezus: „Na wyspie [Jan] usłyszał głos Boży przypominający dźwięk trąby, który oznajmił: »Jam jest Alfa i Omega (...) Co widzisz, zapisz w zwoju« (Objawienie 1:8-11)” (Przebudźcie się! Nr 15, 2000 s. 25). Oto zaś dalsze słowa mówiącego „zapisz w zwoju”: „I odwróciłem się, aby zobaczyć, co za głos ze mną mówił, a odwróciwszy się, ujrzałem siedem złotych świeczników i pośród świeczników kogoś podobnego do syna człowieczego, odzianego w szatę sięgającą do stóp i przepasanego przez piersi złotym pasem” (Ap 1:12-13; por dalej aż do Ap 1:18). Widzimy więc, że Świadkowie Jehowy wskazali w Ap 1:8-11 na Jezusa. Patrz też omówienie Ap 22:12-13.]

   68) Ap 5:12 – „Baranek, który był zabity, jest godzien przyjąć moc [dynamis] i bogactwo, i mądrość, i siłę [ischys], i szacunek, i chwałę, i błogosławieństwo”.
[Zobaczmy, że według Biblii Świadków Jehowy Ojciec posiada tę samą moc i siłę co Syn (tak po polsku, jak i po grecku): „Błogosławieństwo i chwała, i mądrość, i dziękczynienie, i szacunek, i moc [dynamis], i siła [ischys] Bogu naszemu” (Ap 7:12) (patrz The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures 1985). Jeśli więc Ojciec jest wszechmocny, to i Syn także.]

   69) Ap 5:13 – „Zasiadającemu na tronie i Barankowi błogosławieństwo i szacunek, i chwała, i potęga [kratos] na wieki wieków”.
[W tym fragmencie „potęga” Syna i Ojca zostały razem zestawione. Ciekawe jest to, że została ona nazwana po grecku kratos, a od tego słowa wywodzi się określenie Pantokrator, tzn. Wszechmocny (patrz The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures 1985).]


Offline Roszada

Odp: Bóstwo Jezusa w Przekładzie Nowego Świata
« Odpowiedź #1 dnia: 30 Sierpień, 2017, 10:37 »
Dalsze teksty o Bóstwie Jezusa:

Chrystus Wszechwiedzący
   70) Mt 11:27 – „Wszystko zostało mi przekazane przez mego Ojca i nikt nie zna w pełni Syna, tylko Ojciec, ani nikt nie zna w pełni Ojca, tylko Syn oraz każdy, komu Syn chce go objawić”.
[Jeśli „wszystko” przekazał Ojciec Synowi, to i wszechwiedzę. Ona obejmuje też poznanie „w pełni” Ojca.]

   71) Mt 24:44 – „Dlatego i wy okażcie się gotowi, gdyż Syn Człowieczy przyjdzie o godzinie, której się nie domyślacie”.
[Chrystus mówiąc o czasie po swoim powrocie do nieba wskazuje, że znać będzie godzinę ‘końca’, a tylko ludzie nie będą się jej domyślać. Por. jego wypowiedź o niewiedzy (Mk 13:32) w momencie, gdy był pytany, to znaczy przed śmiercią, gdy „uniżył się” i „ogołocił” z wiedzy o godzinie ‘końca’ (Flp 2:6-8). Świadkowie Jehowy umieją Boga usprawiedliwić z „niewiedzy” (ale nie Jezusa), ucząc o „selektywnym przewidywaniu”: „Selektywne, czyli wybiorcze korzystanie ze zdolności przewidywania oznacza, że Bóg mógł z własnej woli powstrzymać się od przewidywania naprzód wszystkich bez wyjątku przyszłych czynów swoich stworzeń” (Strażnica Rok XCIII [1972] Nr 10 s. 15); „Podobnie sama zdolność przewidywania przyszłości nie oznacza, że Bóg zna lub planuje każdy jej szczegół. Z umiejętności tej korzysta w sposób wybiórczy i rozważny” (Strażnica Nr 19, 2004 s. 12).]

   72) Łk 12:40 – „Wy też stale bądźcie gotowi, gdyż Syn Człowieczy przyjdzie o godzinie, której się nie domyślacie”.
[Patrz powyżej omówienie Mt 24:44.]

   73) J 16:15 – „Wszystko, co ma Ojciec, jest moje”.
[Jeśli Chrystus posiada „wszystko”, to co Ojciec, to i „wszechwiedzę”.]

   74) J 16:30 – „Teraz wiemy, że wszystko wiesz i nie potrzebujesz, by cię ktoś pytał”.
[Te słowa o Jezusie są podobne jakie napisano o Ojcu: „Bóg jest większy niż nasze serca i wie wszystko” (1J 3:20).]

   75) J 21:17 – „Panie, ty wiesz wszystko”.
[Zmartwychwstały Jezus nie zaprotestował: „nie wiem wszystkiego”.]

   76) Kol 2:3 – „W nim są starannie skryte wszelkie skarby mądrości i poznania”.
[Słowa te są podobne do tych, które wypowiedziano o Bogu: „I dam ci skarby znajdujące się w ciemności oraz ukryte skarby, które są w kryjówkach, byś poznał, że ja jestem Jehowa, który cię woła po imieniu, Bóg Izraela” (Iz 45:3).]

   77) Ap 2:23 – „ja jestem tym, który bada nerki i serca”.
[Podobną wypowiedzi, jak o Jezusie, mamy o Bogu: „Bóg prawy poddaje próbie serce i nerki” (Ps 7:9); „Lecz Jehowa Zastępów sądzi z prawością; bada nerki i serce” (Jr 11:20; por. Ps 7:9). Por. o sercach: Łk 9:47 i 1Krl 8:39.]

   78) Ap 3:3 – „Jeżeli się nie zbudzisz, z pewnością przyjdę jak złodziej i wcale nie będziesz wiedział, o której godzinie cię najdę”.
[Patrz powyżej omówienie Mt 24:44.]

   79) Ap 5:6 – „ujrzałem stojącego baranka, jak gdyby zabitego, mającego siedem rogów i siedmioro oczu, a te oczy oznaczają siedem duchów Bożych, które zostały posłane na całą ziemię”.
[Jezus jak Ojciec posiada „siedmioro oczu”, które obiegają „całą ziemię”: „Tych siedem – to oczy Jehowy. Przebiegają one całą ziemię” (Za 4:10).]

   80) Ap 5:12 – „Baranek, który był zabity, jest godzien przyjąć moc i bogactwo, i mądrość, i siłę, i szacunek, i chwałę, i błogosławieństwo”.
[Zobaczmy, że według Biblii Świadków Jehowy Ojciec posiada tę samą mądrość co Syn: „Błogosławieństwo i chwała, i mądrość, i dziękczynienie, i szacunek, i moc, i siła Bogu naszemu” (Ap 7:12). Jeśli więc Ojciec jest wszechwiedzący, to i Syn także.]

   Chrystus „Alfa i Omega”
   81) Ap 22:12-13 – „Oto przychodzę szybko – a zapłata, którą daję, jest ze mną – aby każdemu oddać według tego, jakie jest jego dzieło. Jam jest Alfa i Omega, pierwszy i ostatni, początek i koniec”.
[Oczywiście według Świadków Jehowy przychodzącym „Alfą i Omega” jest tu Jehowa („Wspaniały finał Objawienia bliski!” 1993 s. 316). Ale popatrzmy o kim ich Biblia w Apokalipsie mówi, że „przychodzi szybko”. O Jezusie: Ap 2:16, 3:3, 11, 22:7, 20. Wobec tego również Ap 22:12 i słowa „przychodzę szybko” dotyczą Chrystusa. Mało tego Towarzystwu Strażnica zdarzyło się stwierdzić, że słowa z Ap 22:12 pochodzą od Jezusa (!): „Zarówno on, jak i sam Jehowa Bóg kilkakrotnie podkreślają, że przychodzą »szybko«, czyli wkrótce, a Jezus powtarza to już po raz piąty (Objawienie 2:16; 3:11; 22:7, 12, 20)” („Wspaniały finał Objawienia bliski!” 1993 s. 319). Towarzystwo Strażnica przyznaje też, że tytuł „Alfa i Omega” oznacza wszechmocnego Boga: „Chrześcijanie żyjący w I wieku dobrze wiedzieli, że alfa i omega to pierwsza i ostatnia litera alfabetu greckiego. Nazywając siebie tymi dwiema literami, Jehowa podkreśla, iż przed Nim nie było ani po Nim nie będzie żadnego wszechmocnego Boga” („Wspaniały finał Objawienia bliski!” 1993 s. 20). Jeśli więc Jezus jest „Alfą i Omegą” z Ap 22:13, to jest też wszechmocnym. Tym samym tytułem „Alfa i Omega” nazwany jest też Ojciec: „Jam jest Alfa i Omega, początek i koniec” (Ap 21:6). Patrz też omówienie Ap 1:8.]

   Chrystus „Pierwszy i Ostatni”
   82) Ap 1:17 – „Nie bój się. Jam jest Pierwszy i Ostatni”.

   83) Ap 2:8 – „To mówi ten – ‚Pierwszy i Ostatni’ – który był martwy i znowu ożył”.

   84) Ap 22:12-13 – „Oto przychodzę szybko – a zapłata, którą daję, jest ze mną – aby każdemu oddać według tego, jakie jest jego dzieło. Jam jest Alfa i Omega, pierwszy i ostatni, początek i koniec”.
[Tytuł Jezusa „Pierwszy i Ostatni” jest taki sam, jakim przedstawia się Bóg: „Ja jestem ten sam. Ja jestem pierwszy. I ja ostatni” (Iz 48:12); „Ja jestem pierwszy i ja jestem ostatni, a oprócz mnie nie ma Boga” (Iz 44:6). Widać też z tego ostatniego wersetu, że Jezus musi być Bogiem, skoro posługuje się tym samym tytułem. Patrz omówienie w Chrystus „Alfa i Omega”.]

Chrystus „Początek i Koniec”
   85) Ap 22:12-13 – „Oto przychodzę szybko – a zapłata, którą daję, jest ze mną – aby każdemu oddać według tego, jakie jest jego dzieło. Jam jest Alfa i Omega, pierwszy i ostatni, początek i koniec”.
[Patrz omówienie w Chrystus „Alfa i Omega”. Tym samym tytułem „Początek o Koniec” nazwany jest też Ojciec: „Jam jest Alfa i Omega, początek i koniec” (Ap 21:6).]

   Chrystus „Ojciec”
   86) Iz 9:6 – „Bo narodziło się nam dziecko, syn został nam dany; a na jego barkach spocznie władza książęca. I będą go zwać imieniem Cudowny Doradca, Potężny Bóg, Wiekuisty Ojciec, Książę Pokoju”.
[Pomimo, że jesteśmy „dziećmi Bożymi” (J 1:12, 11:52, 1J 3:1-2, 10, 5:2), to jednak Chrystus jako Ojciec również nazywa nas swymi dziećmi: „Dziateczki, jeszcze trochę jestem z wami” (J 13:33); „Jezus powiedział do nich: »Dzieciątka, czy macie coś do jedzenia?«” (J 21:5; por. Hbr 2:13). Ten sam Izajasz Boga nazywa też Ojcem: „Jehowo, jesteś naszym Ojcem” (Iz 63:16).]

   Chrystus „Cudowny”
   87) Iz 9:6 – „Bo narodziło się nam dziecko, syn został nam dany; a na jego barkach spocznie władza książęca. I będą go zwać imieniem Cudowny Doradca...”.
[W Biblii Świadków Jehowy Jezus (por. Ps 118:23, Mt 21:42, Mk 12:11), podobnie jak Bóg, określony jest jako „cudowny”: „Również to wyszło od Jehowy Zastępów, który jest cudowny w zamyśle” (Iz 28:29; por. Ps 31:21).]

   Chrystus „Król królujących”
   88) 1Tm 6:15 – „ukaże szczęśliwy i jedyny Mocarz – Król królujących i Pan panujących”.
[Werset ten Towarzystwo Strażnica odnosi do Jezusa: „[1Tm] 6:15, 16 – Czy wypowiedź ta odnosi się do Jehowy Boga, czy do Jezusa Chrystusa? Słowa te odnoszą się do osoby, której ujawnienie się opisują, czyli do Jezusa Chrystusa (1 Tym. 6:14)” (Strażnica 15.09 2008 s. 31). Jezus jak „Królem królów”, jak Ojciec, który jest podobnie nazwany: „I powstanie przeciwko Księciu książąt” (Dn 8:25).]

   89) Ap 17:14 – „Ci stoczą bitwę z Barankiem, ale Baranek ich zwycięży, ponieważ jest Panem panów i Królem królów”.
[Ciekawe, że „Królem królów” Bóg (jak Jezus) nazwany jest w Księdze, której Świadkowie Jehowy nie uznają, to znaczy w 2Mch 13:4. Natomiast najbardziej podobne określenie, to znaczy „Pan królów”, występuje w Dn 2:47.]

   90) Ap 19:16 – „A na swej szacie wierzchniej, mianowicie na udzie, ma napisane imię: Król królów...”.

   Chrystus „Pan panujących”
   91) 1Tm 6:15 – „ukaże szczęśliwy i jedyny Mocarz – Król królujących i Pan panujących”.
[Werset ten Towarzystwo Strażnica odnosi do Jezusa: „[1Tm] 6:15, 16 – Czy wypowiedź ta odnosi się do Jehowy Boga, czy do Jezusa Chrystusa? Słowa te odnoszą się do osoby, której ujawnienie się opisują, czyli do Jezusa Chrystusa (1 Tym. 6:14)” (Strażnica 15.09 2008 s. 31).]

   Chrystus „Pan panów”
   92) Ap 17:14 – „Ci stoczą bitwę z Barankiem, ale Baranek ich zwycięży, ponieważ jest Panem panów...”.
[Jezus ma taki sam tytuł jak Bóg: „dzięki składajcie Panu panów: bo jego lojalna życzliwość trwa po czas niezmierzony” (Ps 136:3).]

   93) Ap 19:16 – „A na swej szacie wierzchniej, mianowicie na udzie, ma napisane imię: Król królów i Pan panów”.

   Chrystus „jedyny Pan”
   94) Jud 4 – „sprzeniewierzający się naszemu jedynemu (...) Panu, Jezusowi Chrystusowi”.
[Również Biblia Świadków Jehowy mówi o „jedynym Bogu” (Jud 25), chociaż Jezus też jest „Bogiem” (J 20:28). Brak w niej jednak fragmentu o Bogu Ojcu „jedynym Panu”. Czyżby zatem Bóg nie był „jedynym Panem” tak jak Jezus? Trzeba tu dodać, że słowo „jedyny”, zastosowane do Ojca, nie przekreśla tego, iż Syn również posiada dany tytuł. Podobnie, gdy Syn nazwany jest „jedynym”, nie neguje to tego, że Ojca nie można nazwać tak samo. Przykładowo Ojciec jest „jedynym Bogiem” (J 5:44, 1Tm 1:17, Jud 25) i „jedynym prawdziwym Bogiem” (J 17:3, 2Krl 19:15, Iz 37:16), ale Syn także jest „Bogiem” (Iz 9:6, J 20:28) i „prawdziwym Bogiem” (1J 5:20). Również Syn jest „jedynym Mocarzem [Władcą, BT]” (1Tm 6:15), „jedynym mającym nieśmiertelność” (1Tm 6:16) i „jedynym Właścicielem [Władcą, BT] i Panem” (Jud 4), ale Ojciec także jest „Mocarzem” (Iz 60:16), „niezniszczalnym [nieśmiertelnym, BT]” (1Tm 1:17; por. Rz 1:23), „Właścicielem” (Iz 54:5) i „Panem” (Dz 17:24).]

   Chrystus „jeden Pan”
   95) 1Kor 8:6 – „jeden jest Pan, Jezus Chrystus, przez którego jest wszystko i my przez niego”.
[Również o Bogu Biblia Świadków Jehowy podaje, że jest „jeden Bóg” (1Kor 8:6), chociaż Jezus też jest „Bogiem” (J 20:28). W Biblii tej w tekście Mk 12:29 padają też takie oto słowa: „Jehowa nasz Bóg, to jeden Jehowa”. Jednak w tym wersecie powinny być następujące słowa: „Pan Bóg nasz. Pan jest jeden.” (Mk 12:29 wg BT). W tekście tym, w oryginale greckim Nowego Testamentu, nie ma słowa „Jehowa”. Towarzystwo Strażnica to jakby potwierdza w swym przekładzie grecko-angielskim podając: Lord the God of us Lord one is (The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures 1985). W związku z tym i Jezus jest Panem i Ojciec jest Panem. Każdy z nich jest jeden.]

   96) Ef 4:4-5 – „Jedno jest ciało i jeden duch, tak jak zostaliście powołani w jednej nadziei, do której was powołano; jeden Pan, jedna wiara”.
[Również o Bogu Biblia Świadków Jehowy podaje, że jest „jeden Bóg” (Ef 4:6), chociaż Jezus też jest „Bogiem” (J 20:28). Dalsze uwagi patrz powyżej o 1Kor 8:6.]

   Chrystus „mój [nasz] Pan”
97) Ps 110:1 – „Wypowiedź Jehowy do mego Pana: »Siądź po mojej prawicy, aż położę twych nieprzyjaciół jako podnóżek dla twoich stóp«”.
[Patrz też słowa te zamieszone w Mt 22:44, Mk 12:36, Łk 20:42, Dz 2:34.]

   98) Łk 1:43 – „Jakże to spotkał mnie ten przywilej, iż przyszła do mnie matka mego Pana?”.
[Ciekawe, że „mym Panem” Biblia Towarzystwa Strażnica nazywa też pogańskiego cezara: „Ale w jego sprawie nie mogę nic pewnego napisać do mego Pana” (Dz 25:26; por. „panie, królu” 2Sm 14:9, 2Krl 6:12, Jr 37:20). Czyżby miało to służyć obniżeniu rangi tytułu Jezusa?]

   99) J 20:13 – „Zabrali mego Pana i nie wiem, gdzie go położyli”.

100) J 20:28 – „Odpowiadając, Tomasz rzekł do niego: »Mój Pan i mój Bóg!«”.
[Towarzystwo Strażnica starało się usunąć prawie całkowicie ze swej Biblii termin „Pan” odnoszący się do Boga. Zastąpiło go imieniem „Jehowa”. Ma to również miejsce w wersetach, w których nie występuje w tekście hebrajskim tetragram JHWH. Można to zauważyć porównując tekst Świadków Jehowy z takim oto np. fragmentem z II wydania Biblii Tysiąclecia: „Widziałeś, Jahwe, zatem nie milcz, o Panie, nie bądź ode mnie daleko! Przebudź się, wystąp w obronie mego prawa. w mojej sprawie, mój Boże i Panie! Osądź mnie, Boże mój, Jahwe...” (Ps 35:22-24; por. podobnie Biblia Poznańska oraz komentarz KUL – „Boże mój, Panie mój”; por. Ps 34:23 w Septuagincie: „Boże mój i Panie mój”). W przekładzie Świadków Jehowy w tej frazie (Ps 35:22-24) nie występuje ani razu termin „Pan”, a tylko wyłącznie „Jehowa” i „Bóg”. Zauważmy natomiast jak cytowany fragment „mój Boże i Panie!” (Ps 35:23) podobny jest do słów „Mój Pan i mój Bóg!”. Chrystus, tak jak Jahwe, nazwany jest tu moim „Panem” i moim „Bogiem”. Towarzystwo Strażnica nie ukrywa dokonanych zmian w swej Biblii i nie wiadomo przez kogo upoważnione wstawiło imię „Jehowa” za „Pan” w wielu miejscach, tak oto motywując ten zabieg: „Imię Boże przywrócono również w 141 miejscach, w których tak zwani soferowie zmienili je na ’Adonáj lub ’Elohím” („Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata” s. 1642-1643). To iż rzekomo soferowie zmienili cokolwiek Świadkowie Jehowy ‘wiedzą’ na tej samej zasadzie, według której chrześcijanie rzekomo usunęli z Nowego Testamentu imię Jahwe. Można tu jeszcze dodać, że fraza „Pan i Bóg” występuje w tekstach Tb 13:4 („Panem i Bogiem naszym”) i Jdt 5:21 („Pan i Bóg ich”), ale tych przytoczonych ksiąg Towarzystwo Strażnica nie uznaje.]

   101) Flp 3:8 – „niezrównaną wartość poznania Chrystusa Jezusa, mojego Pana”.

   102) 1Tes 2:16 – „sam nasz Pan, Jezus Chrystus”.
[Pomimo, że w Biblii Świadków Jehowy nie nazwano Boga „moim Panem”, to określono Go „naszym Panem” (Ps 8:1, 9, 135:5, 147:5). Tak samo nazywany jest kilkakrotnie Jezus (Rz 6:23, 1Kor 1:2, 10, 16:22, 1Tes 3:11, Hbr 7:14, 2P 1:14, 3:18; por. „wasz Pan” Mt 24:42).]

   Chrystus „Pan wszystkich”
   103) Dz 10:36 – „przez Jezusa Chrystusa: Ten jest Panem wszystkich innych”.
[Towarzystwo Strażnica dodało w tym wersecie słowo „innych”. Choć niewiele ono tu wnosi, ale nie ma go w oryginale, co ukazuje przekład grecko-angielski Świadków Jehowy: this is of all (them) Lord (The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures 1985). Natomiast ich angielska Biblia wspomniany wyraz umieszcza w nawiasie kwadratowym: this One is Lord of all [others] (New World Translation of the Holy Scriptures – With References 1984). Nie wiadomo do czego określenie to potrzebne jest Świadkom Jehowy. Których „wszystkich innych” ludzi Jezus jest Panem? Nie sposób znaleźć w Biblii Świadków Jehowy podobnego określenia dla Boga, choć padają w niej takie oto słowa: „A czyż jest On tylko Bogiem Żydów? Czyż nie także ludzi z narodów? Tak, również ludzi z narodów” (Rz 3:29).]

   Chrystus „Pan chwały”
   104) 1Kor 2:8 – „nie zawiesiliby na palu chwalebnego Pana”.
[Towarzystwo Strażnica także inaczej oddawało ten tekst: „nie przybiliby do pala pełnego chwały Pana” (Strażnica Rok XCIII [1972] Nr 15 s. 3). W Biblii Świadków Jehowy również o Bogu powiedziano jako o „Ojcu chwały” (Ef 1:17) i „Bogu chwały” (Dz 7:2).]

   105) Jk 2:1 – „czyż trzymacie się wiary naszego Pana, Jezusa Chrystusa – naszej chwały”.
[Towarzystwo Strażnica cytowało też inne Biblie, które mają określenie „Pan chwały”: „W I wieku Jakub napisał do chrześcijan: »Bracia moi, nie kierujcie się pozorami zewnętrznymi, wierząc w naszego Pana chwały, Jezusa Chrystusa...«” (Strażnica 01.08 2009 s. 8).]

Chrystus „Pan żywych i umarłych”
   106) Rz 14:9 – „Chrystus bowiem w tym celu umarł i ożył, żeby być Panem zarówno umarłych, jak i żywych”.
[O Bogu zarówno „żywych” i „umarłych” mówi Łk 20:38.]

Chrystus „Pan szabatu”
   107) Łk 6:5 – „Syn Człowieczy jest Panem sabatu”.
[Również Bóg jest Panem szabatu: „nazwiesz sabat niezwykłą rozkoszą, świętym dniem Jehowy” (Iz 58:13).]

Chrystus „Pan”
108) J 13:13 – „Zwracacie się do mnie: ‚Nauczycielu’ oraz: ‚Panie’ i słusznie mówicie, bo nim jestem”.
[Chrystus dziesiątki razy nazywany jest „Panem” i jest to Boski tytuł, jak widać to ze słów „Mój Pan i mój Bóg!” (J 20:28). Nie będziemy tu przytaczać tych wszystkich fragmentów, jak i tych, które dotyczą Boga Ojca, który również według Biblii Świadków Jehowy jest „Panem”: „Nasz Pan jest wielki” (Ps 147:5). Zamieścimy poniżej tylko najważniejsze fragmenty, które jakby definiują termin „Pan”. Tu tylko dodajmy, że Towarzystwo Strażnica, chcąc osłabić Chrystusowy tytuł „Pan”, wprowadziło w swej Biblii dla Boga określenie „prawdziwy Pan” (Wj 23:17, 34:23, Iz 1:24, 3:1, 10:16, 33, 19:4, Mi 4:13, Ml 3:1). Termin „prawdziwy” nie występuje w oryginale hebrajskim oraz w Septuagincie w wymienionych wersetach. Może też on sugerować, że Jezus nie jest „prawdziwym Panem”. Czy taki jest zamiar Towarzystwa Strażnica? Warto wiedzieć, że w angielskim przekładzie termin „prawdziwy” umieszczony jest w nawiasie kwadratowym, jako słowo dodane we wszystkich wskazanych powyżej wersetach: the [true] Lord (np. Wj 23:17) (New World Translation of the Holy Scriptures – With References 1984). Prócz tego Biblia Towarzystwa Strażnica nazywa też pogańskiego cezara „Panem” (z dużej litery): „Ale w jego sprawie nie mogę nic pewnego napisać do mego Pana” (Dz 25:26). Czyżby on był według Świadków Jehowy równy rangą Chrystusowi? Jednak według innego tekstu Jezus jako „Pan” jest odróżniony od innych „panów”: „Bo chociaż są tacy, których zwą »bogami«, czy to w niebie, czy na ziemi, jako że jest wielu »bogów« i wielu »panów«, dla nas wszakże (...) jeden jest Pan, Jezus Chrystus, przez którego jest wszystko i my przez niego” (1Kor 8:5-6; por. „panie, królu” 2Sm 14:9, 2Krl 6:12, Jr 37:20).]

   109) Rz 10:9 – „Bo jeśli publicznie wyznasz to ‛słowo w twoich ustach’, że Jezus jest Panem, i w swoim sercu uwierzysz, że Bóg wskrzesił go z martwych, to będziesz wybawiony”.
[Fragment ten ukazuje doniosłość imienia „Pan”, gdyż od wyznawania jego zależy nasze zbawienie.]

   110) 1Kor 12:3 – „nikt nie może powiedzieć: »Jezus jest Panem!«, chyba że za sprawą ducha świętego”.
[Fragment ten przytaczamy gdyż wskazuje on, że Jezus to nie jakiś tam „Pan”, ale ten kto Go nazywa „Panem”, robi to pod wpływem Ducha Świętego, zesłanego od Boga.]

   111) 2Kor 4:5 – „Głosimy bowiem nie samych siebie, lecz Chrystusa Jezusa jako Pana”.

   112) Flp 2:9-11 – „Dlatego też Bóg wyniósł go na wyższe stanowisko i życzliwie dał mu imię, które przewyższa wszelkie inne imię, żeby w imię Jezusa zgięło się wszelkie kolano tych w niebie i tych na ziemi, i tych pod ziemią i żeby wszelki język otwarcie uznał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga, Ojca”.
[Fragment ten, przez to, że przytoczono w nim słowa dotyczące Boga, o zginaniu przed Nim kolan („ugnie się przede mną każde kolano” Iz 45:23), wskazuje na wyjątkowe znaczenie terminu „Pan” określającego Jezusa, przed którym też zegnie się „wszelkie kolano tych w niebie i tych na ziemi”.]

   113) Kol 2:6 – „Dlatego, przyjąwszy Chrystusa Jezusa, Pana, dalej chodźcie w jedności z nim”.
[Również o Bogu powiedziano podobnie: „W jedności z Bogiem będę wysławiał jego słowo” (Ps 56:4; por. 1J 2:5-6).]

Chrystus „ten sam Pan”
   114) 1Kor 12:5 – „i są rozmaite rodzaje usługiwań, lecz ten sam Pan”.
[Bardzo podobne określenie dotyczy Boga: „i są rozmaite rodzaje działań, lecz ten sam Bóg” (1Kor 12:6). W Biblii Towarzystwa Strażnica pada też identyczne stwierdzenie, to znaczy „ten sam Pan” (Rz 10:12), które według tej organizacji może dotyczyć i Boga i Jezusa, co nam ukazuje równość tych osób: „W Liście do Rzymian 10:12 czytamy: »Nie ma już różnicy między Żydem a Grekiem. Jeden jest bowiem Pan wszystkich. On to rozdziela swe bogactwa wszystkim, którzy Go wzywają«. Na podstawie kontekstu nie da się ustalić z całą pewnością tożsamości Tego, którego nazwano tutaj »Panem«” (Strażnica Rok XCVIII [1977] Nr 23 s. 24). Ciekawe jest też stwierdzenie „sam Pan pokoju” (2Tes 3:16; por. „Książę pokoju” Iz 9:6), gdyż mamy też słowa o „samym Bogu pokoju” (1Tes 5:23).]

   Chrystus „jedyny Mocarz”
   115) 1Tm 6:15 – „ukaże szczęśliwy i jedyny Mocarz – Król królujących i Pan panujących”.
[Werset ten Towarzystwo Strażnica odnosi do Jezusa: „[1Tm] 6:15, 16 – Czy wypowiedź ta odnosi się do Jehowy Boga, czy do Jezusa Chrystusa? Słowa te odnoszą się do osoby, której ujawnienie się opisują, czyli do Jezusa Chrystusa (1 Tym. 6:14)” (Strażnica 15.09 2008 s. 31). Pomimo, że Jezus jest „jedynym Mocarzem”, to Bóg też nim jest: „Jehowa, jestem twym Wybawcą, a twym Wykupicielem jest Mocarz Jakubowy” (Iz 60:16; por. Iz 42:13, Jr 20:11).]

   Chrystus „jedyny nieśmiertelny”
   116) 1Tm 6:16 – „jedyny mający nieśmiertelność”.
[Werset ten Towarzystwo Strażnica odnosi do Jezusa: „[1Tm] 6:15, 16 – Czy wypowiedź ta odnosi się do Jehowy Boga, czy do Jezusa Chrystusa? Słowa te odnoszą się do osoby, której ujawnienie się opisują, czyli do Jezusa Chrystusa (1 Tym. 6:14)” (Strażnica 15.09 2008 s. 31). Jezus jest „jedynym nieśmiertelnym”, jak Ojciec, który nazwany jest „niezniszczalnym Bogiem” (Rz 1:23).]

   Chrystus „jedyny Władca”
   117) Jud 4 – „obracający niezasłużoną życzliwość naszego Boga w usprawiedliwienie rozpasania oraz sprzeniewierzający się naszemu jedynemu Właścicielowi i Panu, Jezusowi Chrystusowi”.
[W tym wersecie Towarzystwo Strażnica, wbrew innym przekładom biblijnym, wstawiło słowo „Właściciel” zamiast „Władca”. W tekście tym pada greckie określenie Despotes. Otóż w tekstach Łk 2:29, Dz 4:24 i Ap 6:10, gdzie występuje ten sam termin, a mowa jest o Bogu, to Towarzystwo Strażnica nazwało go „Wszechwładnym Panem” (ang. Sovereign Lord). Natomiast tam gdzie pada to samo greckie słowo Despotes, a dotyczy ono Syna, umieszczono określenie „właściciel” (2P 2:1) lub „Właściciel” (Jud 4) (ang. owner 2P 2:1; Owner Jud 4) (patrz The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures 1985; New World Translation of the Holy Scriptures – With References 1984). Trzeba tu dodać, że Biblia Świadków Jehowy też czasem Boga nazywa „właścicielem” (Koh 5:11, Iz 54:5, Jr 3:14, Oz 2:16), co zrównuje Jezusa „jedynego Właściciela” z Nim. Ciekawe, że o Chrystusie słowo „Właściciel” pisane jest dużą literą, a o Bogu małą! Interesujące jest też to, że Świadkom Jehowy nie przeszkadza to, że Jezus nazywany jest „jedynym Właścicielem”, a Bóg ‘tylko’ „właścicielem”. Trzeba tu zaznaczyć, że Towarzystwu Strażnica zdarzało się cytować tekst Jud 4 z tytułem Jezusa „jedyny Władca”: „Kto uznaje Chrystusa Jezusa za tego, kim jest według Biblii, mianowicie za „jedynego Władcę i Pana”, ten z pewnością będzie się chciał znaleźć wśród ludzi, którzy go wspominają zgodnie z jego wskazówkami (Judy 4)” (Strażnica Rok XCVI [1975] Nr 4 s. 16); „Uczeń Juda trafnie zaznaczył: „Wkradli się potajemnie w wasze szeregi pewni ludzie (...) którzy zapierają się naszego jedynego Władcy i Pana, Jezusa Chrystusa”. – Judy 4, Kow” (Strażnica Rok XCIV [1973] Nr 18 s. 23). Kiedyś też nazywano Jezusa (według Jud 4) „jedynym Posiadaczem” (np. Strażnica Nr 22, 1992 s. 16).]

   Chrystus „Władca”
118) Iz 9:6 – „Bo narodziło się nam dziecko, syn został nam dany; a na jego barkach spocznie władza książęca. I będą go zwać imieniem Cudowny Doradca, Potężny Bóg, Wiekuisty Ojciec, Książę Pokoju”.
[Wprawdzie w tym wersecie nie pada słowo „Władca”, ale mowa jest o tym, że na Jezusie „spocznie władza książęca” i będzie On znany między innymi jako „Książę Pokoju”. Ciekawe, że jednak Towarzystwo Strażnica uznaje tytuł „Władcy” dla Jezusa pisząc w swym słowniku biblijnym następująco: „Gdy pojawił się Jezus Chrystus, »Syn Dawidowy« (Mt 21:9; Łk 20:41), został namaszczony nie olejkiem, lecz duchem świętym, aby zasiadł jako Władca na niebiańskim tronie (Dz 2:34-36)” („Wnikliwe poznawanie Pism” 2006 t. 2, s. 1058).]

   119) Mi 5:2 – „z ciebie mi wyjdzie ten, który ma zostać władcą w Izraelu; pochodzenie jego od czasów zamierzchłych, od dni czasu niezmierzonego”.
[Również Boga nazywa Biblia Świadków Jehowy „Władcą”: „Najwyższy jest Władcą w królestwie ludzkim” (Dn 4:17; por. Dn 4:25, 32, 5:21).]

   120) 2P 2:1 – „Właśnie oni cichaczem wprowadzą zgubne sekty i zaprą się nawet właściciela, który ich kupił”.
[O terminie „właściciel”, wprowadzonym zamiast „Władcy” patrz powyżej omówienie Chrystus „jedyny Władca”. Świadkowie Jehowy wielokrotnie też cytowali w swych publikacjach przekłady biblijne, które zawierają w 2P 2:1 słowo „Pan”, a nie „właściciel” (patrz np. Strażnice: Rok C [1979] Nr 3 s. 13; Rok XCVII [1976] Nr 15 s. 23; Rok XCVII [1976] Nr 11 s. 10; Rok XCV [1974] Nr 23 s. 20; Rok XCIII [1972] Nr 1 s. 17).]

   121) Ap 12:10 – „władza jego Chrystusa”.
[Por. o Bogu: „władza królewska należy do Jehowy” (Ps 22:28).]

   Chrystus „Władca królów ziemi”
   122) Ap 1:5 – „Jezusa Chrystusa (...) »Władcy królów ziemi«”.
[Tytuł Jezusa przypomina podobny zastosowany do Boga: „Najwyższy jest Władcą w królestwie ludzkim” (Dn 4:17).]

   Chrystus „nasz Wybawca”
   Nie będziemy tu cytować wszystkich tekstów, w których Jezus nazwany jest „Wybawcą”, choć podamy oznaczenia (wszystkie) wersetów mówiących o tym. Przedstawimy tu tylko te fragmenty, w których Chrystus razem z Ojcem zwani są „naszymi Wybawcami” (w jednej księdze, w jednym rozdziale, w sąsiadujących wersetach lub w listach pisanych do jednej osoby). To ukazuje nam Bóstwo Jezusa i Jego równość z Ojcem. Zaznaczmy też, że Biblia Świadków Jehowy nie zawiera słów „Zbawca”, „Zbawiciel”, gdyż zastąpiła je właśnie terminem „Wybawca”.

123) Łk 2:11 – „narodził się wam dzisiaj Wybawca, którym jest Chrystus Pan”.
[Ten sam Łukasz pisze o Ojcu:   „w Bogu, moim Wybawcy” (Łk 1:47). Pomimo że imię „Jezus” znaczy według Towarzystwa Strażnica „Jehowa jest wybawieniem”, to jednak o Chrystusie napisano: „masz go nazwać imieniem Jezus, on bowiem wybawi swój lud” (Mt 1:21).]

   124) 2Tm 1:10 – „naszego Wybawcy, Chrystusa Jezusa”.
[W 1Tm 1:1, 2:3 i 4:10 Apostoł nazywa Boga „naszym Wybawcą”.]

   125) Tt 1:3-4 – „z nakazu naszego Wybawcy, Boga – do Tytusa, prawdziwego dziecka według wspólnej wiary: Życzliwość niezasłużona i pokój od Boga, Ojca, i od Chrystusa Jezusa, naszego Wybawcy”.
[W dwóch sąsiadujących wersetach Ojciec i Syn nazwani są „naszymi Wybawcami”]

   126) Tt 2:13 – „naszego Wybawcy, Chrystusa Jezusa”.
[Trzy wersety wcześniej Apostoł mówi o Bogu „naszym Wybawcy” (Tt 2:10).]

   127) Tt 3:4-6 – „Kiedy jednak ze strony naszego Wybawcy, Boga, została ujawniona życzliwość i miłość do człowieka, wtedy nie na podstawie prawych uczynków, które spełnialiśmy, lecz według swego miłosierdzia wybawił nas przez kąpiel, która nas przywiodła do życia, i przez odnowienie nas duchem świętym. Tego ducha wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, naszego Wybawcę”.
[W obrębie trzech wersetów Ojciec i Syn nazwani są „naszymi Wybawcami”.]

   Oto pozostałe fragmenty, w których Biblia Świadków Jehowy nazywa Jezusa „Wybawcą” lub „wybawcą”:
   J 4:42, Dz 5:31, 13:23, Ef 5:23, Flp 3:20, 2P 1:1, 11, 2:20, 3:2, 18, 1J 4:14 (por. Jud 25).
   A oto teksty o Bogu „Wybawcy”, który mówi:
   „Ja, właśnie ja jestem Jehowa, a oprócz mnie nie ma wybawcy” (Iz 43:11);
   „nie było Boga oprócz mnie, którego znaliście; i oprócz mnie nie ma wybawcy” (Oz 13:4);
   2Sm 22:3, Ps 7:10, 17:7, 106:21, Iz 43:3, 45:15, 21, 49:26, 60:16, 63:8, Jr 14:8, Jud 25.

Chrystus „Naczelny Pełnomocnik [Dawca, Władca]”
   Ten tytuł Jezusa został wymyślony przez Towarzystwo Strażnica. Występuje on często języku świeckim, szczególnie w firmach i zakładach pracy. W swym grecko-angielskim przekładzie Świadkowie Jehowy oddali go np. w Dz 3:15 jako chief leader lub Chief Agent (The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures 1985). Wcześniej Towarzystwo Strażnica po polsku termin ten oddawało jako „Główny Pełnomocnik” (w latach 1991-1994), a do 1991 roku jako „Główny Pośrednik” (Strażnica Nr 10, 1991 s. 14). Zapewne tytuł „Pełnomocnik” pozbawia Jezusa należnej Mu czci.

   128) Dz 3:15 – „zabiliście Naczelnego Pełnomocnika w sprawie życia”.
[Ten nietypowy tytuł Jezusa w innych przekładach oddawany jest jako „Dawca życia” lub „Sprawca życia”. Towarzystwo Strażnica przytaczało też kiedyś inne przekłady biblijne z takimi określeniami: „Władcę [Dawcę, BT; Kow; sprawcę, NP; Wk; Głównego Pośrednika, NW] życia wydaliście na śmierć, ale Bóg wzbudził Go z martwych” (Strażnica Rok XCIV [1973] Nr 18 s. 11); „Potwierdzają to słowa apostoła Piotra, skierowane do Żydów: »Zaparliście się świętego i sprawiedliwego, i wyprosiliście sobie ułaskawienie mordercy; dawcę życia wydaliście na stracenie« (Dzieje 3:14, 15, Kow)” (Strażnica Rok XCV [1974] Nr 12 s. 22). Jednak organizacja ta chciała mieć nietypowe określenie dla Jezusa, na dodatek ‘odbierające’ mu Bóstwo. „Dawcą życia” Towarzystwo Strażnica nazywa dziś tylko Boga: „Jehowa Bóg, Dawca życia” (Strażnica Nr 16, 2005 s. 7), choć w Biblii jego nie ma wprost takiego określenia.]

   129) Dz 5:31 – „Bóg go wywyższył na swą prawicę jako Naczelnego Pełnomocnika i Wybawcę”.
[Ten nietypowy tytuł Jezusa w innych przekładach oddawany jest jako „Władca” lub „Wódz”. Towarzystwo Strażnica przytaczało też kiedyś inne przekłady biblijne, które miały tytuł „Władca” (Strażnica Rok C [1979] Nr 23 s. 4) lub „Wódz” (Strażnice: Nr 11, 2001 s. 22; Rok CI [1980] Nr 5 s. 4; Rok XCIX [1978] Nr 5 s. 2; Rok XCIII [1972] Nr 4 s. 3, Rok XCIII [1972] Nr 20 s. 23). Termin „Naczelny Pełnomocnik” Towarzystwo Strażnica umieściło też w tekstach Hbr 2:10 i 12:2, ale w tych fragmentach tytuł ten zastępuje mniej ważne określenia takie jak „przodownik”, „sprawca”, które nie mają aż tak dużego znaczenia doktrynalnego. Jednak termin „Pełnomocnik” zapewne osłabia ważność osoby Jezusa, tym bardziej, że nie jest to określenie nadawane przez Świadków Jehowy Bogu Ojcu.]

   Chrystus „Wyzwoliciel”
   130) Rz 11:26 – „Wyzwoliciel wyjdzie z Syjonu i odwróci bezbożne praktyki od Jakuba”.
[Towarzystwo Strażnica w swym słowniku biblijnym nazywa wprost Jezusa „Odważnym Wyzwolicielem” („Wnikliwe poznawanie Pism” 2006 t. 1, s. 989). Również Biblia Świadków Jehowy tak nazywa Boga: „Jehowa, który jest Wyzwolicielem Izraela” (1Sm 14:39).]

   Chrystus „Sędzia”
   131) Dz 10:42 – „to on jest ustanowionym przez Boga sędzią żywych i umarłych”.
[To że Jezus, jako człowiek, jest ustanowionym przez Boga „sędzią” nie umniejsza jego chwały, a wręcz powiększa ją, skoro Ojciec dzieli się nią z Kimś godnym tego. Ale aby ktoś nie myślał, że może dopiero po swym zmartwychwstaniu Chrystus stał się Sędzią, zacytujmy fragment, który może wskazywać, że On nim jest już od momentu pojawienia się człowieka: „Ojciec bowiem w ogóle nikogo nie sądzi, lecz wszelkie sądzenie powierzył Synowi, aby wszyscy szanowali Syna, tak jak szanują Ojca. Kto nie szanuje Syna, ten nie szanuje Ojca, który go posłał” (J 5:22-23). Patrz też Mt 16:27, Dz 17:31, 1P 4:5.]

   132) 2Kor 5:10 – „Wszyscy bowiem musimy się pojawić przed tronem sędziowskim Chrystusa”.
[Prawie identyczne słowa przekazuje Biblia Świadków Jehowy o Bogu: „wszyscy staniemy przed tronem sędziowskim Boga” (Rz 14:10). A przecież podaje ona też: „Jeden jest prawodawca i sędzia” (Jk 4:12).]

   133) 2Tm 4:1 – „przed Bogiem i Chrystusem Jezusem, który ma sądzić żywych i umarłych”.

   134) 2Tm 4:8 – „Pan, sędzia prawy” (por. J 5:30).
[Werset ten Towarzystwo Strażnica odnosi do Jezusa (patrz odsyłacz do J 5:22 w jego Biblii), a o Bogu też powiedziano: „Bóg jest Sędzią prawym” (Ps 7:11).]

   135) Jk 5:9 – „Oto Sędzia stoi przed drzwiami”.
[Werset ten Towarzystwo Strażnica odnosi do Jezusa (patrz odsyłacz do Ap 3:20 w jego Biblii oraz Strażnica Nr 22, 1997 s. 22) pomimo że o Bogu powiedziano: „Jeden jest prawodawca i sędzia” (Jk 4:12). Patrz też Chrystus decydujący o nagrodzie.]

   Chrystus „Wykupiciel”
   136) Iz 59:20 – „»I przyjdzie Wykupiciel do Syjonu oraz do tych, którzy w Jakubie odwracają się od występku« – brzmi wypowiedź Jehowy”.
[Towarzystwo Strażnica wspomnianego „Wykupiciela” identyfikuje z Jezusem: „W pojęciu Izraelczyków »wyzwoliciel« czy »wybawiciel« jeszcze nie wyszedł z Syjonu (Izaj. 59:20; Rzym. 11:26). Tymczasem w dniu Pięćdziesiątnicy 33 roku n.e. pewna resztka ze starożytnego Izraela uznała Jezusa za Mesjasza” (Strażnica Rok CVI [1985] Nr 11 s. 9). Również Bóg jest „Wykupicielem” według Biblii Świadków Jehowy: „rzekł Jehowa, wasz Wykupiciel, Święty Izraela” (Iz 43:14).]

Chrystus „Naczelny Pasterz”
   137) 1P 5:4 – „A gdy się ujawni naczelny pasterz, otrzymacie niewiędnącą koronę chwały”.
[Towarzystwo Strażnica przyznaje, że Jezus jest „naczelnym pasterzem”, choć nie tłumaczy dlaczego nigdzie w jego Biblii Bóg nie jest nazwany identycznie: „Jehowa ustanowił duchowych pasterzy, którzy troszczą się o trzodę pod nadzorem »naczelnego pasterza«, Jezusa Chrystusa (1 Piotra 5:4)” (Strażnica Nr 2, 2007 s. 20). Bóg nazywany jest ‘tylko’ „Pasterzem”: „Jehowa jest moim Pasterzem” (Ps 23:1). Towarzystwo Strażnica w swych publikacjach Boga nazywa „Najwyższym Pasterzem”, choć takiego określenia nie ma w jego Biblii (patrz np. Strażnica Nr 13, 2000 s. 28). Warto wiedzieć, że niektóre przekłady biblijne właśnie Jezusa nazywają „Najwyższym Pasterzem” w 1P 5:4 (np. Biblia Tysiąclecia, Biblia Poznańska, Nowe Testamenty bp. Romaniuka i ks. Kowalskiego).]

Chrystus „wielki pasterz”
   138) Hbr 13:20 – „wielkiego pasterza owiec, naszego Pana, Jezusa”.
[Dziwne, że określenie „wielki pasterz” pisane jest z małych liter. Widocznie nie jest on tak „wielki” według Świadków Jehowy. Nazywają oni Go czasem „Podpasterzem”, a nawet „podpasterzem”: „przyjęli chrzest na dowód przemyślanego oddania siebie Pasterzowi Najwyższemu za pośrednictwem Podpasterza, Jezusa Chrystusa” (Strażnica Rok CV [1984] Nr 16 s. 16); „Uznał uprawnienia Jezusa Chrystusa do występowania w roli podpasterza Jehowy Boga” (Strażnica Rok CV [1984] Nr 16 s. 9). Towarzystwo Strażnica nie tłumaczy dlaczego Bóg nazywany jest ‘tylko’ „Pasterzem”: „Jehowa jest moim Pasterzem” (Ps 23:1).]

Chrystus „wspaniały pasterz”
   139) J 10:11 – „Ja jestem wspaniałym pasterzem; wspaniały pasterz daje swą duszę za owce”.
[Towarzystwo Strażnica nie tłumaczy dlaczego Bóg nazywany jest ‘tylko’ „Pasterzem”: „Jehowa jest moim Pasterzem” (Ps 23:1; por. Ps 80:1).]

   Chrystus „pasterz”
   140) 1P 2:25 – „Byliście bowiem jak błądzące owce, teraz jednak wróciliście do pasterza i nadzorcy waszych dusz”.
[Tekst ten mówi o Jezusie, gdyż w 1P 2:24-25 zawarto aluzję do Iz 53:5-6, gdzie mowa jest o Słudze Jahwe. Prócz tego słowa o „naczelnym pasterzu” (1P 5:4) z tego samego listu Świadkowie Jehowy odnoszą do Chrystusa. Czyżby On był większy według nich od ‘zwykłego’ „pasterza” Boga? Towarzystwo Strażnica bowiem dziś odnosi ten fragment do Boga („Wnikliwe poznawanie Pism” 2006 t. 2, s. 125), chociaż przez dziesiątki lat uważało, że mowa w nim jest o Chrystusie: „Jezus Chrystus jest tym wielkim Pasterzem trzody Bożej (Żydów 13:20; 1P 2:25)” („Wyzwolenie” 1929 s. 214); „Pan Jezus jest królewskim Pasterzem i Nadzorcą całej tej organizacji” (Strażnica Nr 15, 1958 s. 12; por. „To znaczy życie wieczne” 1958 rozdz. XXIII, par. 2).]


Offline Roszada

Odp: Bóstwo Jezusa w Przekładzie Nowego Świata
« Odpowiedź #2 dnia: 31 Sierpień, 2017, 12:10 »
Kolejne teksty o Bóstwie Jezusa i równości z Ojcem.

Chrystus „Świadek wierny i prawdomówny”
   141) Ap 3:14 – „To mówi Amen, świadek wierny i prawdziwy”.
[Bóg w Biblii Świadków Jehowy nazwany jest prawie identycznie: „Niech Jehowa okaże się prawdziwym i wiernym świadkiem” (Jr 42:5).]

Chrystus „Prawdziwy”
   142) Ap 19:11 – „A siedzący na nim, zwany Wiernym i Prawdziwym”.
[Również Boga nazywa Biblia Towarzystwa Strażnica „prawdziwym”: „My zaś wiemy, że Syn Boży przyszedł i obdarzył nas zdolnością umysłu, żebyśmy mogli poznać prawdziwego” (1J 5:20). Por. „twój Bóg, jest prawdziwym Bogiem, wiernym Bogiem” (Pwt 7:9).]

   143) Ap 3:7 – „To mówi ten, który jest święty, który jest prawdziwy”.
[Por.   „Bóg jest prawdziwy” (J 3:33).]

Chrystus „Wierny”
   144) Ap 19:11 – „A siedzący na nim, zwany Wiernym i Prawdziwym”.
[Również Boga nazywa Biblia Towarzystwa Strażnica „wiernym”: „Wierny jest Bóg” (1Kor 1:9).]

   Chrystus „Święty”
   145) Dz 3:14 – „Tak, zaparliście się świętego i prawego”.
[Biblia Świadków Jehowy wielokrotnie nazywa Jezusa „Świętym” lub „świętym” (Mk 1:24, Łk 1:35, 4:34, J 6:69, Dz 4:27, 30). Również Boga nazywa ona „świętym”: „Jehowa Zastępów – to jego macie uważać za świętego” (Iz 8:13); „Wywyższajcie Jehowę, naszego Boga, i kłaniajcie się u jego podnóżka; On jest święty” (Ps 99:5).]

   146) 1P 3:15 – „Ale w swych sercach uświęcajcie Chrystusa jako Pana”.
[Biblia Tysiąclecia oddała ten werset następująco: „Pana zaś Chrystusa miejcie w sercach za Świętego”. Wskazała ona, że jest to aluzja do tekstu Iz 8:13, który w Biblii Świadków Jehowy oddany jest bardzo podobnie: „Jehowa Zastępów – to jego macie uważać za świętego” (Iz 8:13; o „sercu” patrz Iz 29:13, Mt 15:8).]

   147) Ap 3:7 – „To mówi ten, który jest święty, który jest prawdziwy”.

Chrystus „Prawy [Sprawiedliwy]”
   148) Dz 3:14 – „Tak, zaparliście się świętego i prawego”.

   149) Dz 7:52 – „Zabili tych, co zapowiadali przyjście Prawego”.
[Por. „odpowiedz mi, mój Boże prawy” (Ps 4:1).]

   150) 1J 2:1 – „Jezusa Chrystusa, prawego”.
[Por. „Bóg prawy” (Iz 45:21).]

   Chrystus „nadzorca”
   151) 1P 2:25 – „Byliście bowiem jak błądzące owce, teraz jednak wróciliście do pasterza i nadzorcy waszych dusz”.
[Tekst ten mówi o Jezusie, gdyż w 1P 2:24-25 zawarto aluzję do Iz 53:5-6, gdzie mowa jest o Słudze Jahwe. Bóg „stróżem” (czyli „nadzorcą”) nazwany jest w Iz 27:3 (w BT), podobnie jak Jezus w 1P 2:25 (w BT). Towarzystwo Strażnica dziś odnosi fragment 1P 2:25 do Boga („Wnikliwe poznawanie Pism” 2006 t. 2, s. 125), chociaż przez dziesiątki lat uważało, że mowa w nim jest o Chrystusie: „Jezus Chrystus jest tym wielkim Pasterzem trzody Bożej (Żydów 13:20; 1P 2:25)” („Wyzwolenie” 1929 s. 214); „Pan Jezus jest królewskim Pasterzem i Nadzorcą całej tej organizacji” (Strażnica Nr 15, 1958 s. 12). Pomimo, że tekstu 1P 2:25 Świadkowie Jehowy nie odnoszą do Jezusa, to jednak nazywają Go w niektórych publikacjach „Nadzorcą” (patrz Strażnica Nr 13, 1994 s. 25; „Wnikliwe poznawanie Pism” 2006 t. 1, s. 500).]

   Chrystus „wspomożyciel”
   152) J 14:16 – „a ja poproszę Ojca i da wam innego wspomożyciela, aby był z wami na wieki”.
[Jeśli tym „innym wspomożycielem” miał być Duch Święty, to tym poprzednim był Jezus. Również Bóg jest według Biblii Świadków Jehowy „wspomożycielem”: „Jehowa jest moim wspomożycielem; nie będę się lękał” (Hbr 13:6).]

   153) 1J 2:1 – „Dziateczki moje, piszę to do was, żebyście nie popełniły grzechu. A gdyby jednak ktoś popełnił grzech, to mamy wspomożyciela u Ojca: Jezusa Chrystusa, prawego”.

   Chrystus „Nauczyciel”
   154) Mt 23:8 – „bo jeden jest wasz nauczyciel”.

   155) J 13:14 – „Jeżeli więc ja, chociaż jestem Panem i Nauczycielem...”.
[Również Bóg jest według Biblii Świadków Jehowy „nauczycielem” lub „Nauczycielem”: „Oto Bóg działa wzniośle swą mocą; któż jest takim nauczycielem jak on? (Hi 36:22; por. Iz 30:20, 48:17).]

   Chrystus „Budowniczy”
   156) Mt 16:18 – „na tym masywie skalnym zbuduję mój zbór i bramy Hadesu go nie przemogą”.
[Również Bóg nazwany jest w Biblii Świadków Jehowy „budowniczym”: „Oczywiście każdy dom jest przez kogoś zbudowany, ale tym, który zbudował wszystko, jest Bóg” (Hbr 3:4).]

157) Hbr 3:3 – „On bowiem jest poczytywany za godnego większej chwały niż Mojżesz, podobnie jak więcej szacunku niż dom zażywa ten, kto go buduje”.

Chrystus „Wódz”

   158) Dn 9:25 – „aż do Mesjasza Wodza”.

   159) Mt 23:10 – „bo jeden jest wasz Wódz, Chrystus”.
[Chociaż nie sposób znaleźć w Biblii Świadków Jehowy dla Boga określenia „Wódz”, to jednak w ich publikacjach jest On tak nazywany: „wielki niebiański Wódz, Bóg Jehowa” (Strażnica Rok CVII [1986] Nr 3 s. 22).]

Chrystus „Mistrz”
   160) Łk 8:24 – „Mistrzu, Mistrzu, giniemy!”.
[Jezus w Biblii Świadków Jehowy jeszcze kilka razy nazwany jest „Mistrzem” (Łk 5:5, 8:45, 9:33, 49, 17:13), ale Boga w niej tak nie określono. Jednak w publikacjach Świadków Jehowy pojawia się takie nazewnictwo: „Jehowa jest pod tym względem niedoścignionym Mistrzem” („Wspaniały finał Objawienia bliski!” 1993 s. 308). W przytoczonym fragmencie z Łk 8:24 charakterystyczne jest to, że wzywany Jezus nie prosi Boga, by ten uspokoił wicher, ale sam dokonuje tego dzieła, swoją Boską mocą, aż Apostołowie są tym zdziwieni: „Kim on właściwie jest, że rozkazuje nawet wiatrom i wodzie, a są mu posłuszne?” (Łk 8:25).]

   Chrystus „Lekarz”
   161) Dz 9:34 – „Eneaszu, uzdrawia cię Jezus Chrystus”.
[Prawie identyczne słowa o Bogu zawiera Biblia Świadków Jehowy: „ja jestem Jehowa, który cię uzdrawia” (Wj 15:26). Por. aluzje do osoby Jezusa „Lekarza” w Mt 9:12, Mk 2:17, Łk 4:23, 5:31 oraz o leczeniu w Mt 4:24, 8:16, 12:15, 22, 14:14, 15:30, 19:2, 21:14, Mk 1:34, 3:10, Łk 4:40, 7:21, 9:11.]

   Chrystus „uzdrawianie w Jego imię”
   162) Dz 3:6 – „W imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka, chodź!”.
[Również w imię Boga uzdrawiano: „Przyjdzie tu do mnie i stanie, i wezwie imienia Jehowy, swojego Boga, i pomacha ręką nad tym miejscem, i uleczy trędowatego” (2Krl 5:11).]

Chrystus „Oblubieniec”
   163) J 3:29 – „Kto ma oblubienicę, ten jest oblubieńcem. Jednakże gdy przyjaciel oblubieńca stoi i go słyszy, wielce się raduje z głosu oblubieńca”.
[Również Boga nazywa „oblubieńcem” Biblia Towarzystwa Strażnica: „I radosnym uniesieniem oblubieńca nad oblubienicą będzie się twój Bóg wielce radował tobą” (Iz 62:5). Por. też o Jezusie „Oblubieńcu”: Mt 9:15, Mk 2:19-20, Łk 5:34-35, Ap 21:9.]

Chrystus „Małżonek [Mąż]”
   164) 2Kor 11:2 – „przyrzekłem was w małżeństwo jednemu mężowi, aby móc was przedstawić Chrystusowi”.
[Również Boga nazywa „małżonkiem” Biblia Towarzystwa Strażnica: „jest twoim właścicielem, mężem, na imię ma Jehowa Zastępów” (Iz 54:5; por. Jr 31:32).]

   165) Ap 19:7 – „nadeszły zaślubiny Baranka i jego małżonka się przygotowała”.
[Por. też o Jezusie „Małżonku”: Ap 21:2, 9.]

   Chrystus „Moc”
   166) 1Kor 1:24 – „głosimy Chrystusa – moc Bożą”.
[Również Boga nazywa „mocą” Biblia Towarzystwa Strażnica: „będziecie widzieć Syna Człowieczego siedzącego po prawicy mocy” (Mt 26:64; por. Mk 14:62).]

   Chrystus „prawdziwe światło”
   167) J 1:9 – „Prawdziwe światło, które oświetla człowieka każdego pokroju, miało właśnie przyjść na świat”.
[Również Boga nazywa „światłem” Biblia Towarzystwa Strażnica: „Jehowa moim światłem” (Ps 27:1); „Jehowa stanie się dla ciebie światłem po czas niezmierzony” (Iz 60:19); „Jehowa moim światłem” (Ps 23:1). Por. też o Jezusie jako „świetle”: Mt 4:16, 17:2, Łk 1:78, 2:32, J 3:19, 8:12, 9:5, 12:35-36, 46, Dz 9:3, 22:6, 9, 26:13.]

   Chrystus „słońce”
   168) Ml 4:2 – „A wam, bojącym się mego imienia, zaświeci słońce prawości z uzdrowieniem w swoich skrzydłach”.
[Świadkowie Jehowy utożsamiają wymienione słońce z Jezusem: „Księga Malachiasza 4:2 odnotowuje następujące słowa Jehowy: »Wam, bojącym się mego imienia, zaświeci słońce prawości z uzdrowieniem w swoich skrzydłach (...)«. »Słońce prawości« to Jezus Chrystus” (Strażnica Nr 9, 2002 s. 20). Również Boga nazywa „słońcem” Biblia Towarzystwa Strażnica: „Jehowa Bóg jest słońcem” (Ps 84:11). Por. też o Jezusie jako „słońcu”: Mt 17:2, Ap 1:16.]

   Chrystus „masyw skalny [skała]”
   169) 1Kor 10:4 – „Bo pili z duchowego masywu skalnego, który za nimi podążał, a ów masyw skalny oznaczał Chrystusa”.
[Również Boga nazywa „skałą” Biblia Towarzystwa Strażnica: „On jest moją skałą i mym wybawieniem” (Ps 62:2; por. Ps 18:2, 95:1). Por. też o Jezusie jako „masywie skalnym”: Rz 9:33, 1P 2:8 (w Biblii Świadków Jehowy w Iz 8:14, skąd pochodzą słowa w Rz 9:33 i 1P 2:8, występuje termin „skała”, a nie „masyw skalny”). Zauważmy też słowa: „Czy oprócz mnie istnieje Bóg? Nie, nie ma żadnej Skały. Ja żadnej nie znam” (Iz 44:8).]

   Chrystus „pokojem”
   170) Ef 2:14 – „On bowiem jest pokojem naszym”.
[Również Boga nazywa „pokojem” Biblia Towarzystwa Strażnica: „Dlatego Gedeon zbudował tam ołtarz dla Jehowy i nosi on nazwę Jehowa-Szalom” (Sdz 6:24). Słownik biblijny Świadków Jehowy wyjaśnia wspomnianą nazwę: „JEHOWA-SZALOM („Jehowa jest pokojem”)” („Wnikliwe poznawanie Pism” 2006 t. 1, s. 924).]

   171) Rz 1:7 – „Życzliwość niezasłużona i pokój wam od Boga, naszego Ojca, i od Pana Jezusa Chrystusa”.
[Od obu osób Bożych otrzymujemy pokój.]

   172) Ef 6:23 – „Pokój braciom i miłość z wiarą od Boga, Ojca, i od Pana Jezusa Chrystusa”.

   173) Ga 1:3 – „Życzliwość niezasłużona i pokój wam od Boga, naszego Ojca, i od Pana Jezusa Chrystusa”.

   174) 2P 1:2 – „Życzliwość niezasłużona i pokój niech się wam pomnożą dzięki dokładnemu poznaniu Boga oraz Jezusa, naszego Pana”.

   175) 2J 3 – „Będzie z nami życzliwość niezasłużona, miłosierdzie i pokój od Boga, Ojca, i od Jezusa Chrystusa, Syna Ojca”.
[Patrz też J 14:27, 16:33.]

   Chrystus wymieniony przed Bogiem Ojcem
   176) J 10:30 – „Ja i Ojciec jedno jesteśmy”.
[Towarzystwo Strażnica na ogół cytuje ten werset by udowadniać, że Jezus nie ma tej samej boskiej natury co Ojciec, a tylko ma jedność myśli i zamiarów z Bogiem. Tymczasem fragment ten wcale nie neguje tego, że Ojciec i Syn mają boską naturę. Jednak nam w tym wersecie chodzi o co innego. Mianowicie o to, że Jezus wymieniony jest tu przed Bogiem Ojcem. Tak jakby powiedział „Ja i Bóg”. Widzimy z tego, że przez samo to Chrystus zrównał się z Bogiem mówiąc „Ja i Ojciec”. Czy mógłby tak powiedzieć, gdyby był sam wyłącznie „stworzeniem”, a tylko Ojciec „Stwórcą”, jak nauczają Świadkowie Jehowy? Ciekawe, że Towarzystwo Strażnica nie komentuje tego wersetu pod tym kątem. Podobną wypowiedź Jezusa znajdziemy w tej samej księdze: „i wszystko moje jest twoje, a twoje jest moje” (J 17:10).]

   177) 2Kor 13:14 – „Niezasłużona życzliwość Pana Jezusa Chrystusa i miłość Boga oraz wspólnota w duchu świętym niech będą z wami wszystkimi“.
[Również Apostoł Paweł potrafi wymieniać Chrystusa przed Ojcem co widzimy w tym wersecie i następnych.]

   178) Ga 1:1 – „Paweł, apostoł nie od ludzi ani nie przez człowieka, lecz przez Jezusa Chrystusa oraz Boga, Ojca, który go wskrzesił z martwych”.
[W tym wersecie dodatkowo widzimy, że Apostoł nie został powołany przez człowieka lecz przez kogoś mającego boską naturę, to znaczy Syna Bożego, który jest Bogiem (J 20:28) i Jego Ojca.]

   179) 2Tes 2:16 – „A sam nasz Pan, Jezus Chrystus, oraz Bóg, nasz Ojciec, który nas umiłował i ze swej życzliwości niezasłużonej dał wiecznotrwałe pocieszenie oraz dobrą nadzieję”.
[Podobną kolejność osób Bożych mamy też w tekstach Łk 9:26, 1Kor 12:5-6, Ef 4:5-6, 2Tm 1:18 1J 2:24, Ap 14:1; por. J 14:9. Dziwne byłoby to ustawienie osób, gdyby Jezus nie był równym Ojcu pod względem boskiej natury i chwały. W 1Tes 3:11 mamy odwrotną kolejność osób Bożych niż w 2Tes 2:16.]

   Chrystus „dobry”
   180) Mk 10:17-18 – „pewien człowiek podbiegł i padłszy przed nim na kolana, zadał mu pytanie: »Dobry Nauczycielu, co mam czynić, żeby odziedziczyć życie wieczne?« Jezus mu rzekł: »Dlaczego nazywasz mnie dobrym? Nikt nie jest dobry oprócz jednego, Boga...«”.
[Z tego fragmentu Świadkowie Jehowy wyciągają wniosek, że Jezus nie jest dobry, bo zaprzeczył swej dobroci. Piszą oni: „Jezus zganił mężczyznę, który nazwał go »Dobrym Nauczycielem«, ponieważ za wzorzec dobroci nie uważał siebie, lecz swego Ojca (Marka 10:17, 18)” („Prowadzenie rozmów na podstawie Pism” 2001 s. 123). Niestety według Biblii Towarzystwa Strażnica Chrystus nie zaprzeczył temu, że jest dobry, tylko zapytał tego człowieka, dlaczego nazywa Go dobrym. Gdyby zaprzeczył, jak uczą Świadkowie Jehowy, to by nie pozwolił, by ten człowiek „padł przed nim na kolana” (Mk 10:17) i by nie kazał mu siebie naśladować: „i chodź, bądź moim naśladowcą” (Mk 10:21). Chrystus nakazałby tylko Boga naśladować i tylko jemu złożyć pokłon (Ap 19:10). W fragmencie tym nie ma nic o „Ojcu”, jak piszą Świadkowie Jehowy, a mowa jest o „Bogu”. W związku z tym, że Chrystus jest dobrym, jest również Bogiem (J 20:28), bo dobry jest tylko Bóg. Inni ludzie mówili o Jezusie: „Wszystko uczynił dobrze” (Mk 7:37), a Apostoł dodał: „a on szedł przez kraj, czyniąc dobro” (Dz 10:38). Inny fragment z Biblii Świadków Jehowy podaje: „Jedni mówili: »To dobry człowiek«. Drudzy mówili: »Wcale nie, tylko w błąd wprowadza tłum«” (J 7:12). Trzeba tu dodać, że w oryginalnym tekście nie ma w tym wersecie słowa „człowiek”, co ukazują oni w swym przekładzie grecko-angielskim: Good he is (The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures 1985). Czy Jezus zresztą nie miałby być „dobrym Nauczycielem” skoro sam o sobie powiedział: „bo jeden jest wasz nauczyciel”. Warto wiedzieć, że Towarzystwo Strażnica cytowało też inne przekłady biblijne, które tak oto oddawały tekst 1P 2:3: „Czasami tekst Pism Hebrajskich odnosi się do Jehowy, ale spełnia się na Jezusie Chrystusie, gdyż Bóg powierzył mu moc i władzę. Na przykład w Psalmie 34:9 znajdujemy zaproszenie: »Skosztujcie i zobaczcie, że dobry jest Pan [Jehowa, NW]«. Piotr odniósł jednak tę wypowiedź do Pana Jezusa Chrystusa, mówiąc: »Gdyżeście zakosztowali, iż dobrotliwy jest Pan« (1 Piotra 2:3). Apostoł podaje tutaj pewną zasadę i wyjaśnia, jak sprawdza się ona również na Jezusie Chrystusie” (Strażnica Nr 11, 1994 s. 30); „Piotr odpowiada: »Jak nowo narodzone niemowlęta pragnijcie duchowego, niesfałszowanego mleka, abyście dzięki niemu rośli i osiągnęli zbawienie! Wszak ‛doświadczyliście, że dobry jest Pan!’« (1 Piotra 2:2, 3, B. pozn.)” (Strażnica Rok CI [1980] Nr 23 s. 7).]

   Chrystus „życzliwy”
   181) 1P 2:3 – „jeśli tylko zakosztowaliście, że Pan jest życzliwy”.
[Chociaż większość przekładów biblijnych ma w tym wersecie słowo „dobry”, „dobrotliwy” czy „słodki”, to jednak Biblia Świadków Jehowy ma tu termin „życzliwy”. W związku z tym przytaczamy fragment o Bogu, także z tym określeniem: „będziecie synami Najwyższego, gdyż on jest życzliwy” (Łk 6:35). Por. Ps 34:8 („Skosztujcie i zobaczcie, że Jehowa jest dobry”).]

Chrystus „prawda”
   182) J 14:6 – „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem”.
[Równie Bóg według Biblii Towarzystwa Strażnica jest „prawdą”: „Jehowo, Boże prawdy” (Ps 31:5; por. Hbr 6:18).]

Chrystus „życie” i Jego dawca
   183) J 3:15 – „aby każdy, kto w niego wierzy, miał życie wieczne”.
[Patrz też J 3:16, 36, 5:24, 6:35, 40, 54, 10:28, 17:2-3, 20:31. Por. o Bogu w J 17:3, Rz 6:23, 1J 5:11.]

   184) J 10:28 – „I ja daję im życie wieczne”.

   185) J 11:25 – „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem”.

   186) J 14:6 – „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem”.

   187) 1J 5:11 – „jest świadectwo, że Bóg dał nam życie wieczne, a życie to jest w jego Synu”.

   188) 1J 5:13 – „Piszę to wam, abyście wiedzieli, że macie życie wieczne – wy, którzy wierzycie w imię Syna Boga”.

   189) 1J 5:20 – „poprzez jego Syna, Jezusa Chrystusa. To jest prawdziwy Bóg i życie wieczne”.
[Patrz też omówienie Dz 3:15 w Chrystus „Naczelny Pełnomocnik [Dawca, Władca]”.]

Chrystus „droga”
   190) J 14:6 – „Ja jestem drogą i prawdą, i życiem”.
[Równie Bóg według Biblii Towarzystwa Strażnica jest „drogą”: „Jehowa, twój Bóg, powiedział nam, jaką drogą mamy iść i co mamy czynić” (Jr 42:3).]

191) Hbr 10:20 – „drogę, którą on nam otworzył jako nową i żywą drogę przez zasłonę, to jest swoje ciało”.

   Chrystus „zmartwychwstanie”
   192) J 2:19-22 – „Jezus rzekł do nich: »Zburzcie tę świątynię, a ja w trzy dni ją wzniosę«. (...) Ale on mówił o świątyni swego ciała. Kiedy jednak został wskrzeszony z martwych, jego uczniowie przypomnieli sobie, że to mawiał”.
[W tym fragmencie widzimy współdziałanie Chrystusa i Boga w zmartwychwstaniu Jezusa. Raz mowa jest o tym, że mówi On o sobie „ja” wzniosę swe ciało ze śmierci, a później mowa jest o „wskrzeszeniu” Go domyślnie przez Boga. Chociaż inne przekłady mają tu słowa „gdy zmartwychwstał” (J 2:22, BT). Towarzystwo Strażnica też kiedyś cytowało podobnie ten fragment: „Apostoł Jan notuje, że zaraz w pierwszym okresie ich powołania Jezus powiedział do Żydów: »Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo«, po czym dodaje: »On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy więc zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus«. – Jana 2:19, 21, 22” (Strażnica Rok C [1979] Nr 4 s. 21). Niezależnie od tego Ojciec brał udział we wskrzeszaniu ciała Jezusa (Dz 2:24, 32, 5:30, Rz 4:24). Poniżej jednak przedstawiamy inne teksty z Biblii Świadków Jehowy, które ukazują Boską moc Chrystusa dającą Mu możliwość przechodzenia ze śmierci do życia.]

   193) J 5:26 – „Bo jak Ojciec ma życie sam w sobie, tak też dał Synowi, aby miał życie sam w sobie”.

   194) J 10:17-18 – „Ojciec miłuje mnie dlatego, że ja daję swą duszę, aby ją znowu otrzymać. Nikt mi jej nie zabiera, lecz ja daję ją sam z siebie. Mam prawo ją dać i mam prawo ją znowu otrzymać”.

   195) J 11:25 – „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem”.

   196) Rz 14:9 – „Chrystus bowiem w tym celu umarł i ożył, żeby być Panem zarówno umarłych, jak i żywych”.

   197) Flp 3:10 – „żeby poznać i jego, i moc jego zmartwychwstania”.

   198) 2Tm 1:10 – „Chrystusa Jezusa, który zniweczył śmierć, natomiast na życie i nieskażoność rzucił światło przez dobrą nowinę”.

   199) Hbr 7:16 – „który stał się nim nie według prawa przykazania zależnego od ciała, lecz według mocy życia niezniszczalnego”.

   Chrystus „Jego Królestwo”
   200) Ef 5:5 – „w królestwie Chrystusa i Boga”.
[W tym fragmencie nie dość że Królestwo należy do obu osób Bożych, to na dodatek Jezus wymieniony jest przez Apostoła jako pierwszy. O Królestwie Chrystusa mowa jest też w Mt 13:41 (por. Mt 13:43), 16:19, 28, 20:21, Łk 23:42, Kol 1:13, 2Tm 4:1, Hbr 1:8, 2P 1:11.]

   201) Ap 11:15 – „Królestwo świata stało się królestwem naszego Pana i jego Chrystusa, i będzie królował na wieki wieków”.
[W tym fragmencie Królestwo też należy do obu osób Bożych, ale tym razem Bóg wymieniony jest jako pierwszy. Por. Ap 12:10.]

Chrystus „wieczne panowanie”
   202) 2Sm 7:13 – „To on zbuduje dom dla mego imienia, ja zaś utwierdzę tron jego królestwa po czas niezmierzony”.

   203) 2Sm 7:16 – „A twój dom i twoje królestwo okażą się trwałe przed twoim obliczem po czas niezmierzony; twój tron utwierdzony zostanie po czas niezmierzony”.

   204) Ps 21:6-7 – „Czynisz go bowiem wielce błogosławionym na zawsze; rozweselasz go radością przed twoim obliczem. Bo król pokłada ufność w Jehowie...”.

   205) Iz 9:7 – „Obfitości tej władzy książęcej i pokojowi nie będzie końca, na tronie Dawida i nad jego królestwem, aby je ugruntować oraz wesprzeć sprawiedliwością i prawością odtąd aż po czas niezmierzony”.

   206) Dn 7:14 – „Panowanie jego to panowanie po czas niezmierzony, które nie przeminie, a jego królestwo nie będzie obrócone wniwecz”.
[Świadkowie Jehowy nie potrafią uzgodnić przytaczanych przez nas wersetów z tekstem 1Kor 15:24, dlatego ciągle tylko akcentują słowa „przekaże królestwo swemu Bogu i Ojcu”.]

   207) Łk 1:33 – „i będzie on królował nad domem Jakuba na wieki, a jego królestwu nie będzie końca”.

   208) Ef 5:5 – „w królestwie Chrystusa i Boga”.

   209) 1Tm 6:16 – „Jemu niech będzie szacunek i potęga wieczna”.

   210) Hbr 1:8 – „w odniesieniu do Syna: »Bóg jest twoim tronem na wieki wieków, a berło twego królestwa jest berłem prostolinijności...«”.

   211) Ap 11:15 – „Królestwo świata stało się królestwem naszego Pana i jego Chrystusa, i będzie królował na wieki wieków”.


Offline Roszada

Odp: Bóstwo Jezusa w Przekładzie Nowego Świata
« Odpowiedź #3 dnia: 01 Wrzesień, 2017, 10:29 »
Kolejne teksty o Bóstwie Jezusa i równości z Ojcem.

Chrystus „Dziedzic”
   212) Hbr 1:2 – „przy końcu tych dni przemówił do nas za pośrednictwem Syna, którego ustanowił dziedzicem wszystkiego i przez którego uczynił systemy rzeczy”.
[Dziedzic zazwyczaj równy jest temu, po którym dziedziczy cokolwiek. Tym bardziej Chrystus, który jest „dziedzicem wszystkiego” tego, co posiada Ojciec. Musi więc być On równy Bogu majestatem, aby nad wszystkim panować. Przecież sam nawet powiedział: „Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Właśnie dlatego powiedziałem, że otrzymuje z tego, co moje” (J 16:15). Patrz też Ps 2:8, Mk 12:7, Łk 20:14, Rz 8:17.]

Chrystus „Amen”
   213) Ap 3:14 – „A do anioła zboru w Laodycei napisz: To mówi Amen”.
[Również Bóg według angielskiej Biblii Towarzystwa Strażnica określony jest terminem „Amen”. W przypisie Iz 65:16 do słów the God of faith („Boga wiary”) podano: Or, “faithfulness,” by a change of vowel pointing to read ’e•mun′; Heb., ’a•men′, “Amen; Surely!” (New World Translation of the Holy Scriptures – With References 1984). W jednej z książek Świadków Jehowy potwierdzono to: „Według hebrajskiego tekstu masoreckiego w Księdze Izajasza 65:16 powiedziano, iż Jehowa to »Bóg Amen«” („Proroctwo Izajasza światłem dla całej ludzkości” 2001 t. II, s. 381); por. „Wnikliwe poznawanie Pism” 2006 t. I, s. 67.]

Chrystus jak Bóg Ojciec
   214) J 10:30 – „Ja i Ojciec jedno jesteśmy”.
[Werset ten pokazuje nie tylko jedność myśli i działania osób Bożych, ale i jednakową ich naturę Bożą, przez co Syn i Ojciec są identyczni, nawet co do wyglądu, co zobaczymy poniżej.]

   215) J 10:38 – „Ojciec jest w jedności ze mną, a ja w jedności z Ojcem”.
[W tym wersecie, jak i w J 14:10-11, 20, Towarzystwo Strażnica dodało w swej Biblii słowo „jedność”, którego nie ma w oryginale greckim. Ten fakt ukazuje dosłowny przekład grecko-angielski wydany przez tę organizację: that in me the Father and I in the Father (The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures 1985). Biblia Tysiąclecia oddaje ten fragment następująco: „Ojciec jest we Mnie, a Ja w Ojcu” (J 10:38). Ukazuje on wzajemne przenikanie się osób Bożych, co potwierdza poniższy tekst J 14:9.]

   216) J 12:45 – „a kto mnie widzi, widzi również tego, który mnie posłał”.

   217) J 14:9 – „Tyle czasu jestem z wami, a nie poznałeś mnie, Filipie? Kto mnie ujrzał, ujrzał też Ojca”.

   218) J 14:10-11 – „Czy nie wierzysz, że ja jestem w jedności z Ojcem, a Ojciec jest w jedności ze mną? Tego, co do was mówię, nie mówię sam z siebie; lecz Ojciec, który pozostaje w jedności ze mną, dokonuje swych dzieł. Wierzcie mi, że ja jestem w jedności z Ojcem, a Ojciec w jedności ze mną”.
[Patrz omówienie J 10:38.]

   219) J 14:20 – „W owym dniu będziecie wiedzieć, że ja jestem w jedności z moim Ojcem, a wy w jedności ze mną, ja zaś w jedności z wami”.
[Patrz omówienie J 10:38.]

   220) Kol 1:15 – „On jest obrazem niewidzialnego Boga”.

   221) Hbr 1:3 – „On jest odbiciem chwały Boga i dokładnym wyobrażeniem samej jego istoty”.

   222) Ap 1:13 – „podobnego do syna człowieczego, odzianego w szatę sięgającą do stóp”.
[Również Bóg ubrany jest podobnie: „Odzienie jego było białe jak śnieg” (Dn 7:9). Por. też o Synu: „jego szaty wierzchnie stały się lśniące, daleko bielsze, niż zdołałby je wybielić którykolwiek czyściciel odzieży na ziemi” (Mk 9:3).]

   223) Ap 1:14 – „A jego głowa i włosy były białe jak biała wełna, jak śnieg”.
[Również Bóg ma podobne włosy: „włosy na jego głowie – jak czysta wełna” (Dn 7:9).]

   224) Ap 1:14, 16 – „jego oczy jak ognisty płomień (...) jego oblicze było jak słońce, gdy świeci w swej mocy”.
[Również od Boga promieniuje blask: „Strumień ognia płynął, wychodząc sprzed niego” (Dn 7:10), „wokoło Niego była jasność” (Ez 1:27). Por. też o Synu: „w ogniu płomienistym” (2Tes 1:8); „został na ich oczach przemieniony, i oblicze jego zajaśniało jak słońce” (Mt 17:2).]

   225) Ap 5:6 – „ujrzałem stojącego baranka, jak gdyby zabitego, mającego siedem rogów i siedmioro oczu”.
[Jezus jak Ojciec posiada „siedmioro oczu”, które obiegają „całą ziemię”: „Tych siedem – to oczy Jehowy. Przebiegają one całą ziemię” (Za 4:10).]

   226) Ap 1:15 – „jego głos był jak odgłos wielu wód”.
[Również Bóg posiada charakterystyczny głos: „jego głos był niczym odgłos ogromnych wód” (Ez 43:2).]

   227) Ap 1:10 – „usłyszałem za sobą silny głos jakby trąby”.
[Również Bóg silny głos: „Bóg w zdumiewający sposób grzmi swoim głosem” (Hi 37:5; por. Iz 30:30).]

   Chrystus i „Jego chwała”
   228) Mt 16:27 – „Bo Syn Człowieczy ma przyjść w chwale swego Ojca ze swymi aniołami”.
[Świadkowie Jehowy na ogół cytują następujące słowa o Bogu: „Jam jest Jehowa. To jest moje imię; i chwały mojej nie oddam nikomu innemu...” (Iz 42:8). Nie wiedzą oni, że te słowa nie dotyczą Chrystusa, któremu Ojciec udziela swej chwały.]

   229) Mt 25:31 – „Kiedy Syn Człowieczy przybędzie w swojej chwale, a wraz z nim wszyscy aniołowie”.
[Z powyższych dwóch wersetów widzimy, że chwała Ojca jest wymienna z chwałą Syna. Podobnie mówi się w Biblii o chwale Boga: „Bo Jehowa odbuduje Syjon; ukaże się w swej chwale” (Ps 102:16).]

   230) Łk 9:26 – „tego Syn Człowieczy się zawstydzi, gdy przybędzie w chwale swojej i Ojca”.
[W tym fragmencie Chrystus swoją chwałę wymienia nawet przed chwałą Ojca.]

   231) J 1:14 – „widzieliśmy chwałę jego, chwałę, jaka się od ojca należy jednorodzonemu synowi”.

   232) J 17:5 – „Teraz więc ty, Ojcze, otocz mnie przy sobie tą chwałą, którą miałem przy tobie, zanim był świat”.

   233) J 17:24 – „aby zobaczyli moją chwałę, którą mi dałeś, ponieważ umiłowałeś mnie przed założeniem świata”.
[O chwale Chrystusa mówi wiele fragmentów biblijnych. Oto jedne z najważniejszych: Łk 24:26, J 2:11, 8:54, 11:4, 12:16, 28, 41, 13:31-32, 16:14, 17:1, 4, 10, Dz 3:13.]

   234) 2P 1:17 – „Albowiem od Boga, Ojca, otrzymał on szacunek i chwałę, gdy od wspaniałej chwały przyniesiono mu takie oto słowa: »To jest mój syn, mój umiłowany, którego ja sam darzę uznaniem«”.
[W tym fragmencie Chrystus otrzymuje chwałę od Ojca, a więc nie tylko On oddaje ją Jemu. Również otrzymuje ją od Ducha Świętego (J 16:14).]

   235) Ap 5:12 – „Baranek, który był zabity, jest godzien przyjąć moc i bogactwo, i mądrość, i siłę, i szacunek, i chwałę, i błogosławieństwo”.
[Prawie identyczne słowa padają o Bogu: „Błogosławieństwo i chwała, i mądrość, i dziękczynienie, i szacunek, i moc, i siła Bogu naszemu na wieki wieków” (Ap 7:12).]

   236) Ap 5:13 – „I usłyszałem, jak każde stworzenie, które jest w niebie i na ziemi, i pod ziemią, i na morzu, i wszystko, co w nich jest, mówiło: »Zasiadającemu na tronie i Barankowi błogosławieństwo i szacunek, i chwała, i potęga na wieki wieków«”.
[W tym fragmencie chwała dla Syna zrównana jest z chwałą dla Ojca.]

Chrystus „Pascha na Jego pamiątkę”
   237) Łk 22:19 – „Czyńcie to na moją pamiątkę”.
[Chrystus, jak Bóg, nakazuje obchodzenie Nowej Paschy na swoją pamiątkę: „‚A dzień ten będzie dla was stanowił pamiątkę i będziecie go obchodzić jako święto dla Jehowy przez wszystkie wasze pokolenia” (Wj 12:14).]

   Chrystus „Jego świątynia”
   238) Ml 3:1 – „I nagle do swej świątyni przyjdzie prawdziwy Pan, którego szukacie”.
[Pomimo, że Świadkowie Jehowy uważają, iż mowa tu jest o Bogu, my widzimy tu zapowiedź wizyty Jezusa w swej świątyni, którą oczyszczał (patrz Mt 21:12-13). Termin „prawdziwy” nie występuje w tym wersecie w oryginale hebrajskim oraz w Septuagincie. Warto wiedzieć, że w angielskim przekładzie słowo „prawdziwy” umieszczone jest w nawiasie kwadratowym, jako dodane: the [true] Lord (Ml 3:1) (New World Translation of the Holy Scriptures – With References 1984).]

   239) Mt 21:12-13 – „A Jezus wszedł do świątyni i powyrzucał wszystkich sprzedających i kupujących w świątyni, i poprzewracał stoły wymieniających pieniądze, a także ławy sprzedających gołębie. I powiedział do nich: »Napisane jest: ‚Dom mój będzie nazwany domem modlitwy’, lecz wy czynicie z niego jaskinię zbójców«”.
[Jezus poprzez swoją akcję pokazał, że jakby zastosował słowa „mój dom” do siebie, choć pierwotnie odnosiły się one do Boga. Por. Mk 11:15-17, Łk 19:45-47.]

   240) J 2:21 – „Ale on mówił o świątyni swego ciała”.
[Również Jezus swoje ciało nazwał świątynią, przez co pokazał, że jest jej właścicielem. Powiedział też o sobie: „Ale mówię wam, że tu jest coś większego niż świątynia” (Mt 12:6).]

   241) Ap 21:22 – „I nie widziałem w nim świątyni, bo jego świątynią jest Jehowa Bóg, Wszechmocny, a także Baranek”.
[W tym fragmencie Syn zrównany jest z Ojcem, bo obaj stanowią świątynię.]

Chrystus „Jego Kościół”
   242) Mt 16:18 – „zbuduję mój zbór i bramy Hadesu go nie przemogą”.
[Również Bóg jest właścicielem Kościoła: „abyście paśli zbór Boga” (Dz 20:28).]

   243) Rz 16:16 – „Pozdrawiają was wszystkie zbory Chrystusowe”.
[Kościoły Chrystusowe są Kościołami Bożymi: „nie mamy żadnego innego ani też zbory Boże” (1Kor 11:16).]

Chrystus „Jego tron”
   244) Ap 3:21 – „Zwyciężającemu dam zasiąść ze mną na moim tronie, jak i ja zwyciężyłem i zasiadłem z moim Ojcem na jego tronie”.
[Chrystus zasiada z Ojcem na tronie jako Mu równy.]

   245) Ap 22:1, 3 – „wypływającą z tronu Boga i Baranka (...) Ale będzie w mieście tron Boga i Baranka”.
[W tym fragmencie tron Ojca jest też tronem Syna.]

   Chrystus „Jego kapłani”
   246) Ap 20:6 – „będą kapłanami Boga i Chrystusa”.
[Kapłaństwo w równej mierze jest wobec Syna jak i Ojca.]

Chrystus „Jego pierwociny”
   247) Ap 14:4 – „Ci zostali kupieni spośród ludzi jako pierwociny dla Boga i dla Baranka”.
[Pierwociny w równej mierze są dla Syna jak i Ojca. Por. Ap 14:12.]

   Chrystus „Jego prawo”
   248) Ga 6:2 – „Jedni drugich brzemiona noście i w ten sposób spełnijcie prawo Chrystusowe”.
[Również Biblia mówi o prawie Boga: „I będzie to dla ciebie stanowić znak na twej ręce oraz upamiętnienie między twymi oczami, żeby prawo Jehowy było w twoich ustach” (Wj 13:9).]

   249) J 13:34 – „Daję wam nowe przykazanie, żebyście się wzajemnie miłowali; tak jak ja was umiłowałem” (por. J 15:12, 1J 3:23).
[Biblia mówi, że „Jeden jest prawodawca i sędzia” (Jk 4:12) i „Jehowa jest naszym Sędzią, Jehowa naszym Ustawodawcą, Jehowa naszym Królem” (Iz 33:22). Jednak jak widzieliśmy Jezus jest też Sędzią i Królem oraz daje nowe przykazanie i nadaje nowe znaczenie innym przykazaniom (patrz poniżej) stając się Prawodawcą. Ciekawe, że Towarzystwo Strażnica też nazywa Chrystusa „Prawodawcą” (patrz „Skorowidz do publikacji Towarzystwa Strażnica 1986-2000” 2003 s. 190).]

   250) Mt 5:27-28 – „Słyszeliście, że powiedziano: ‚Nie wolno ci cudzołożyć’. Ale ja wam mówię, że każdy, kto się wpatruje w kobietę, aby do niej zapałać namiętnością, już popełnił z nią cudzołóstwo w swym sercu”
[Chrystus jeszcze kilka razy wypowiada wobec prawa nadanego przez Boga następujące słowa: „ale ja wam mówię” (Mt 5:22, 31, 34, 39, 44).]

Chrystus „właściciel aniołów”
   251) Mt 13:41 – „Syn Człowieczy pośle swych aniołów”.
[Również Bóg jest właścicielem aniołów: „Wysławiajcie go, wszyscy jego aniołowie” (Ps 148:2).]

   252) Mt 16:27 – „Bo Syn Człowieczy ma przyjść w chwale swego Ojca ze swymi aniołami”.

   253) Mt 24:31 – „I pośle on swoich aniołów”.

   254) 2Tes 1:7 – „Pana Jezusa wraz z jego potężnymi aniołami”.
[Również Bóg ma „potężnych aniołów”: „Błogosławcie Jehowę, aniołowie jego, potężni” (Ps 103:20).]

   255) Ap 22:16 – „Ja, Jezus, posłałem swego anioła”.
[Również Bóg posyła „swego anioła”: „Jehowa, Bóg natchnionych wypowiedzi proroków, posłał swego anioła” (Ap 22:6). Por. o aniołach Jezusa w Mk 13:27.]

Chrystus „nie jest Michałem”
   256) Dn 10:13 – „a oto przybył mi z pomocą Michał, jeden z najprzedniejszych książąt”.
[Jezus nie może być Michałem, bo ten jest tylko jednym z „najprzedniejszych książąt” anielskich. Natomiast Chrystus nie dość, że jest właścicielem aniołów (patrz powyżej), to na dodatek posiada dziesiątki tytułów takich samych jak Bóg.]

   Chrystus i Bóg po „Jego prawicy”
   257) Ps 110:4 – „Jehowa po twej prawicy roztrzaska królów w dniu swego gniewu”.
[Świadkowie Jehowy na ogół znają tylko słowa „Wypowiedź Jehowy do mego Pana: »Siądź po mojej prawicy, aż położę twych nieprzyjaciół jako podnóżek dla twoich stóp«” (Ps 110:1). Wydaje im się, że to iż Chrystus znajduje się po prawicy Boga, to znaczy, że jest od niego niższy. Tymczasem Biblia jest daleka od takich wniosków, gdyż 4 wersety dalej mówi ona o Bogu po prawicy Chrystusa. Czyżby więc Bóg był niższy od Jezusa?]

   Chrystus decydujący o nagrodzie
   258) Mt 25:33 – „I postawi owce po swej prawicy, ale kozy po swej lewicy”.
[Świadkowie Jehowy na ogół akcentują słowa uniżonego Chrystusa, który powiedział: „ale to zasiadanie po mej prawicy i po mej lewicy nie moją jest rzeczą, abym mógł je dać, lecz należy ono do tych, dla których zostało przygotowane przez mojego Ojca” (Mt 20:23). Uważają oni, że tekst ten przeczy Bóstwu Jezusa: „Czy z Mateusza 20:23 nie wynika raczej, że Syn nie jest równy Ojcu i że Ojciec zachował pewne przywileje dla siebie?” („Prowadzenie rozmów na podstawie Pism” 2001 s. 370); „Gdyby Jezus był wszechpotężnym Bogiem, decyzja w tej sprawie zależałaby od niego. Ale rzecz miała się inaczej. Prawo takie przysługiwało tylko jego Ojcu” (Strażnica Nr 17, 1988 s. 12). Tymczasem gdy wczytamy się w fragmenty o Chrystusie zmartwychwstałym, ale i te opisujące Go tuż przed śmiercią, to dostrzeżemy inny wniosek niż Towarzystwo Strażnica. Patrz też Chrystus „Sędzia”.]

   259) Łk 23:43 – „Zaprawdę mówię ci dzisiaj: Będziesz ze mną w Raju”.

   260) 2Kor 5:10 – „Wszyscy bowiem musimy się pojawić przed tronem sędziowskim Chrystusa, żeby każdy odebrał to, co mu przysądzono za rzeczy dokonane poprzez ciało, według tego, co czynił, czy było dobre, czy podłe”.

   261) Ap 2:10 – „Okaż się wierny aż do śmierci, a dam ci koronę życia”.

   262) Ap 2:23 – „ja jestem tym, który bada nerki i serca, i oddam każdemu z was według waszych uczynków”.
[Również Bóg podobnie postępuje: „Ja, Jehowa, badam serce, sprawdzam nerki, by każdemu oddać według jego dróg, według owocu jego postępków” (Jr 17:10).]

   263) Ap 3:21 – „Zwyciężającemu dam zasiąść ze mną na moim tronie, jak i ja zwyciężyłem i zasiadłem z moim Ojcem na jego tronie”.

   Chrystus i słowa „to mówi Syn Boży”
   264) Ap 2:8 – „To mówi Syn Boży”.
[Również o Bogu używa się wielokrotnie podobnej formuły: „Oto, co rzekł Jehowa” (Am 1:6). Por. o Jezusie także Ap 2:1, 12, 18, 3:1, 7, 14.]

Chrystus i słowa „nie bójcie się”
   265) Mt 14:27 – „Odwagi, to jestem ja; nie bójcie się”.
[Te często wypowiadane przez Chrystusa słowa (Mt 10:26, 28, 31, Mk 6:50, Łk 12:4, 7, J 6:20, 14:27) stosuje również Bóg: „Nie bójcie się i nie wpadajcie w osłupienie” (Iz 44:8); „Nie bójcie się go – brzmi wypowiedź Jehowy – bo ja jestem z wami” (Jr 42:11).]

   266) Dz 18:10 – „Nie bój się (...) ponieważ ja jestem z tobą i nikt cię nie napadnie, żeby ci wyrządzić krzywdę” (por. Ap 1:17).
[Również Bóg wypowiada się podobnie: „Nie lękaj się, bo ja jestem z tobą” (Iz 41:10).]

Chrystus i słowa „Ja jestem z wami” oraz wszechobecność
   267) Mt 28:20 – „ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do zakończenia systemu rzeczy”.
[Również Bóg jest z nami: „‘Ja jestem z wami’ – brzmi wypowiedź Jehowy” (Ag 1:13); „‘Bo ja jestem z wami’ – brzmi wypowiedź Jehowy Zastępów” (Ag 2:4); „Nie bójcie się go – brzmi wypowiedź Jehowy – bo ja jestem z wami” (Jr 42:11); „Jehowa Zastępów jest z nami; Bóg Jakuba jest dla nas bezpiecznym wzniesieniem” (Ps 46:7); por. 1Krl 8:57.]

   268) Mt 18:20 – „Bo gdzie jest dwóch lub trzech zebranych w moim imieniu, tam jestem pośród nich”.
[Również Bóg przebywa wśród wiernych: „Jeżeli ktoś mnie miłuje, to będzie zachowywał moje słowo, a mój Ojciec będzie go miłował i przyjdziemy do niego, i będziemy u niego przebywać” (J 14:23); „Będę wśród nich przebywał i się przechadzał, i ja będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem” (2Kor 6:16).]

   269) Dz 18:10 – „Nie bój się (...) ponieważ ja jestem z tobą i nikt cię nie napadnie, żeby ci wyrządzić krzywdę”.
[Również Bóg wypowiada się podobnie: „Nie lękaj się, bo ja jestem z tobą” (Iz 41:10); „bo ja jestem z tobą – brzmi wypowiedź Jehowy – by cię wyzwolić” (Jr 1:19).]

   Chrystus i słowa „będziecie Moimi świadkami”
   270) Dz 1:8 – „i będziecie moimi świadkami”.
[Również Bóg używa takiego samego stwierdzenia: „A wy jesteście moimi świadkami” (Iz 44:8). Patrz też o świadkach Jezusa w Łk 24:48, Dz 1:22, 2:32, 3:15, 5:32, 10:39, 41, 13:31.]

   271) Ap 17:6 – „niewiasta była pijana krwią świętych i krwią świadków Jezusa”.
[Oto inne fragmenty o świadkach Jezusa: „świadka mojego” (Ap 2:13); „Szczepana, twojego świadka” (Dz 22:20), „świadkiem cierpień Chrystusa” (1P 5:1); „świadkami jego wspaniałości” (2P 1:16). Por. o świadkach Boga: „moi świadkowie” (Ap 11:3) „świadkowie Boży” (1Kor 15:15).]

   Chrystus i „przebaczanie grzechów”
   272) Mt 1:21 – „Urodzi ona syna, a ty masz go nazwać imieniem Jezus, on bowiem wybawi swój lud od ich grzechów”.
[Jezus jak Bóg wybawi lud z grzechów. Prośba kierowana do Boga znajduje wypełnienie w Chrystusie: „Boże naszego wybawienia, z uwagi na chwałę imienia twego; i wyzwól nas, i zakryj nasze grzechy przez wzgląd na swe imię” (Ps 79:9).]

   273) Mk 2:10 – „żebyście wiedzieli, iż Syn Człowieczy ma na ziemi władzę przebaczać grzechy”.
[Również Bóg odpuszcza grzechy: „Któż oprócz jednego – Boga – może przebaczać grzechy?” (Mk 2:7); „Ja, właśnie ja ze względu na samego siebie zmazuję twoje występki i nie wspomnę na twoje grzechy” (Iz 43:25); „U ciebie bowiem jest prawdziwe przebaczenie” (Ps 130:4). Patrz też o Jezusie w Mt 9:2, 5-6, Łk 7:47-49.]

   274) J 1:29 – „Oto Baranek Boży, który usuwa grzech świata!”.

   275) Dz 10:43 – „każdy, kto w nim pokłada wiarę, przez jego imię dostępuje przebaczenia grzechów”.

Chrystus i „gniew”
   276) Ap 6:16 – „i ukryjcie nas przed obliczem Zasiadającego na tronie i przed srogim gniewem Baranka”.
[W tym fragmencie gniew Syna zestawiony jest razem z Ojcowskim.]

Chrystus i „nowa pieśń”
   277) Ap 5:9 – „I śpiewają nową pieśń, mówiąc: „Godzien jesteś wziąć zwój i otworzyć jego pieczęcie, ponieważ zostałeś zabity i swoją krwią kupiłeś Bogu ludzi”.
[Również Bogu śpiewana jest „nowa pieśń”: „Śpiewajcie Jehowie nową pieśń, jego chwałę od krańca ziemi” (Iz 42:10).]

   Chrystus „Król Izraela”
   278) J 1:49 – „Rabbi, tyś jest Syn Boży, tyś jest król Izraela”.
[Również Bóg nazwany jest Królem Izraela: „Oto, co rzekł Jehowa, Król Izraela” (Iz 44:6). Por. o Chrystusie: „sam król Izraela” (J 12:13).]

Chrystus działający jak Ojciec
   279) J 5:17 – „Ojciec mój działa aż dotąd i ja działam”.
[Chrystus jako Bóg zestawia swoje działanie z działaniem Ojca.]

   280) J 5:19 – „Syn nie może nic uczynić z własnej inicjatywy, lecz tylko to, co widzi, że czyni Ojciec. Cokolwiek bowiem Ten czyni, podobnie czyni również Syn”.
[Chrystus nie czyni niczego z swej inicjatywy, więc każdy Jego czyn jest czynem Bożym (por. J 10:30).]


Offline Roszada

Odp: Bóstwo Jezusa w Przekładzie Nowego Świata
« Odpowiedź #4 dnia: 02 Wrzesień, 2017, 10:16 »
Kolejne teksty o Bóstwie Jezusa:

   Chrystus zestawiany z Ojcem w jednym czynie
   281) Mk 5:19-20 – „»opowiedz im o wszystkim, co Jehowa dla ciebie uczynił, i jak się nad tobą zmiłował«. Odszedł więc i zaczął obwieszczać w Dekapolu wszystko, co Jezus dla niego uczynił”.

   282) Łk 8:39 – „»Wracaj do domu i opowiadaj, co Bóg dla ciebie uczynił«. Toteż on odszedł, obwieszczając po całym mieście, co Jezus dla niego uczynił”.

   283) Łk 9:43 – „Wszyscy zaś poczęli się niezmiernie zdumiewać majestatyczną mocą Bożą. A gdy się zdumiewali tym wszystkim, co czynił, on rzekł do swych uczniów”.
[Takich fragmentów, w których „przemieszane” jest działanie Syna i Ojca, w Biblii jest wiele. Oto przykładowe fragmenty: Łk 17:15-16, 19:37-38, Dz 16:31, 34 (uwierzenie w Jezusa i Boga).]

   Chrystus wzywany przez umierającego
   284) Dz 7:59 – „Panie Jezusie, przyjmij ducha mego”.
[Również Bóg był wzywany przez umierającego: „Ojcze, w twoje ręce powierzam ducha mego” (Łk 23:46).]

   Chrystus proszony o przebaczenie grzesznikom
   285) Dz 7:60 – „Jehowo, nie policz im tego grzechu”.
[W tym fragmencie Towarzystwo Strażnica wstawiło imię Jehowa, którego nie ma w oryginale, co przyznaje ono w swym grecko-angielskim przekładzie dając w nim za greckie słowo Kyrie angielski termin Lord (The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures 1985). Świadkowie Jehowy w swych publikacjach kilka razy zacytowali tekst Dz 7:60 ze słowem „Panie” (Przebudźcie się! Rok LXI [1980] Nr 2 s. 25; Strażnice: Rok XCVI [1975] Nr 13 s. 14; Rok XCIII [1972] Nr 14 s. 11). Nawet kontekst wskazuje, że w Dz 7:60 wzywany jest Chrystus (patrz powyżej omówienie Dz 7:59). Również Bóg był proszony o przebaczenie grzesznikom: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią” (Łk 23:34).]

   Chrystus wyznawany i zaprzeczanie Jego godności
   286) 1J 2:22-23 – „Kto jest kłamcą, jeśli nie ten, kto zaprzecza, że Jezus jest Chrystusem? Antychrystem jest ten, kto się zapiera Ojca i Syna. Każdy, kto się zapiera Syna, nie ma również Ojca. Kto wyznaje Syna, ma także Ojca”.
[Apostoł na przemian wymienia Ojca i Syna oraz Syna i Ojca w związku z zaprzeczaniem i wyznawaniem.]

   Chrystus posyłający Ducha Świętego
   287) J 15:26 – „Kiedy przybędzie wspomożyciel, którego ja wam poślę od Ojca – duch prawdy, który wychodzi od Ojca – ten będzie świadczył o mnie”.
[Również Ojciec posyła Ducha Świętego: „wspomożyciel, duch święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu” (J 14:26).]

   288) J 20:22 – „tchnął na nich i powiedział im: »Przyjmijcie ducha świętego...«”.
[Ojciec też posyła Ducha Świętego: „a ja poproszę Ojca i da wam innego wspomożyciela, aby był z wami na wieki” (J 14:16). Por. J 16:14-15.]

   Chrystus posiadający pełnię Ducha
   289) Ap 3:1 – „A do anioła zboru w Sardes napisz: To mówi ten, który ma siedem duchów Bożych i siedem gwiazd”.
[Również Bóg posiada pełnię Ducha: „A z tronu wychodzą błyskawice i głosy, i gromy; a przed tronem płonie siedem lamp ognistych i one oznaczają siedem duchów Bożych” (Ap 4:5).]

   290) Ap 5:6 – „ujrzałem stojącego baranka, jak gdyby zabitego, mającego siedem rogów i siedmioro oczu, a te oczy oznaczają siedem duchów Bożych, które zostały posłane na całą ziemię”.

   Chrystus rozmawiający z Mojżeszem i Eliaszem na górze
   291) Mt 17:1, 3 – „zaprowadził ich samych na wyniosłą górę (...) I oto ukazali się im Mojżesz i Eliasz, którzy z nim rozmawiali”.
[Również Bóg rozmawiał na górze z Mojżeszem i Eliaszem: „Następnie Jehowa rzekł do Mojżesza: »Wstąp do mnie na górę i pozostań tam...«” (Wj 24:12; por. Wj 19:3); „aż do góry prawdziwego Boga, do Horebu. Tam wszedł do jaskini, by w niej przenocować; i oto doszło doń słowo Jehowy, mówiące do niego: »Co tu robisz, Eliaszu?«” (1Krl 19:8-9).]

   Chrystus zmieniający imię Piotrowi
   292) J 1:42 – „Gdy Jezus spojrzał na niego, rzekł: »Tyś jest Szymon, syn Jana; będziesz się nazywał Kefas« (co się tłumaczy: Piotr)”.
[Również Bóg zmienił imię swemu wybrańcowi: „I nie będziesz już nazywany imieniem Abram, lecz mieć będziesz na imię Abraham” (Rdz 17:5).]

   Chrystus „skałą obrazy”
   293) 1P 2:7-8 – „Dla was zatem jest On drogocenny, ponieważ wierzycie, dla tych zaś, którzy nie wierzą, »właśnie ten kamień, odrzucony przez budowniczych, stał się głowicą węgła« oraz »kamieniem potknięcia i masywem skalnym obrazy«”.
[Również Bóg jest „skałą obrazy”: „Jehowa Zastępów – to jego macie uważać za świętego i wobec niego macie żywić bojaźń, i on ma wzbudzać w was drżenie”. I stanie się on jakby miejscem poświęconym; ale dla obu domów Izraela – jakby kamieniem, o który się uderzą, i skałą, o którą się potkną; jakby pułapką i sidłem dla mieszkańców Jerozolimy” (Iz 8:13-14). Por. Rz 9:32-33.]

   Chrystus chodzący po wodzie
   294) J 6:19 – „zobaczyli Jezusa idącego po morzu i zbliżającego się do łodzi; i przestraszyli się”.
[Również Bóg ma swoje ścieżki na morzu: „sam rozpościera niebiosa i stąpa po wysokich falach morza” (Hi 9:8); „Droga twoja wiodła przez morze, a twa ścieżka przez wiele wód; i nie było znać śladów twoich stóp” (Ps 77:19).]

   Chrystus kierujący zjawiskami atmosferycznymi
   295) Mk 4:39 – „Wtedy wstał ze snu i zgromił wiatr, i rzekł do morza: „Umilknij! Ucisz się!” I wiatr ustał, i nastała wielka cisza”.
[Również Bóg kieruje zjawiskami atmosferycznymi: „Lecz ja, Jehowa, jestem twoim Bogiem, Tym, który wzburza morze, by huczały jego fale” (Iz 51:15); „On ucisza szum mórz, szum ich fal...” (Ps 65:7). Patrz też Ps 89:9, 107: 25, 29 oraz Mk 6:51.]

   Chrystus i pokładanie w Nim nadziei
   296) Mt 12:21 – „Doprawdy, w jego imieniu narody będą pokładać nadzieję”.
[Również w Bogu mamy pokładać nadzieję: „W tobie pokładam nadzieję przez cały dzień” (Ps 25:5).]

   297) Flp 2:19 – „Ja zaś mam w Panu Jezusie nadzieję”.

   298) 1Kor 15:19 – „Jeżeli tylko w tym życiu pokładamy nadzieję w Chrystusie, to spośród wszystkich ludzi jesteśmy najbardziej godni politowania”.

   Chrystus widziany przez Izajasza
   299) J 12:39-42 – „Nie zdołali zaś uwierzyć, gdyż Izajasz rzekł jeszcze: »Zaślepił ich oczy i zatwardził ich serce, żeby oczami nie widzieli i sercem nie pojęli, i nie zawrócili i żebym ich nie uzdrowił«. Izajasz to rzekł, ponieważ ujrzał jego chwałę i o nim mówił. Mimo to nawet wielu władców wprawdzie uwierzyło w niego, ale ze względu na faryzeuszy nie wyznawali go, żeby ich nie wykluczono z synagogi”.
[Również Bóg był widziany przez Izajasza: „ujrzałem Jehowę, siedzącego na tronie wyniosłym i wywyższonym, a poły jego szat wypełniały świątynię. (...) Bo jestem wprost zmuszony do milczenia, gdyż jestem człowiekiem o nieczystych wargach i mieszkam pośród ludu o wargach nieczystych; bo oczy moje ujrzały Króla, Jehowę Zastępów!” (...) I usłyszałem głos Jehowy, mówiący: »Idź i mów do tego ludu: ‚Wciąż słuchajcie, lecz nie rozumiejcie; i wciąż patrzcie, lecz nie poznawajcie’. Znieczul serce tego ludu i znieczul ich uszy, i posklejaj im oczy, żeby oczami nie widzieli i uszami nie słyszeli i żeby ich serce nie rozumiało, i żeby nie zawrócili i nie zapewnili sobie uzdrowienia«” (Iz 6:1-10).]

   Chrystus przebity
   300) J 19:37 – „Inny zaś fragment Pisma mówi jeszcze: „Będą spoglądać ku temu, którego przebili””.
[Bóg utożsamia się z Tym, którego przebiją, jednak w Biblii Towarzystwa Strażnica zmieniono nieznacznie tekst: „»I wyleję ducha łaski oraz błagań na dom Dawida i na mieszkańców Jerozolimy, i spoglądać będą ku Temu, którego przebili, i będą nad nim zawodzić, tak jak się zawodzi nad jedynakiem; i powstanie gorzki lament nad nim, jak wtedy, gdy się gorzko lamentuje nad pierworodnym...«” (Za 12:10). Biblia Tysiąclecia w przypisie poddaje, że interesujący nas fragment powinien według oryginału hebrajskiego brzmieć następująco: „Będą patrzeć na Mnie, którego przebili i boleć będą nad Nim, jak się płacze nad pierworodnym” (Za 10:10; patrz też Biblia Gdańska, Biblia Warszawska, komentarz KUL, przekład ks. Wujka). Towarzystwo Strażnica samo przyznaje w jednej z publikacji, że w oryginale hebrajskim jest w Za 12:10 słowo „Mnie”, a nie „Temu [Tego]”: „Aby uniknąć brzmienia, które by mogło wyglądać, że jest mowa o przebiciu Jehowy, niektóre późniejsze rękopisy hebrajskie podają: »patrzeć będą na niego, którego przebodli« zamiast »na mię, którego przebodli«. Po raz pierwszy okazują to późne manuskrypty żydowskie w keri, to jest na marginesie poprawionych wersji, lecz ostatecznie w niektórych rękopisach ta zmiana została naniesiona i w głównej części tekstu” (Strażnica Nr 4, 1955 s. 15 [ang. 15.08 1953 s. 511]). Organizacja ta sama kiedyś przytaczała tekst Za 12:10 ze słowami „patrzyć będą na mię, którego przebodli” („Dokonana Tajemnica” 1925 s. 15).]

   Chrystus i wiara w Niego
   301) J 12:44 – „Jednakże Jezus zawołał i rzekł: »Kto wierzy we mnie, ten wierzy nie tylko we mnie, lecz także w tego, który mnie posłał...«”.
[Wiara w Chrystusa spleciona jest z wiarą w Boga.]

   302) J 14:1 – „Wierzcie w Boga, wierzcie też we mnie”.
[Chrystus zrównał wierzenie w Boga z wierzeniem w siebie.]

   303) Dz 10:43 – „każdy, kto w nim pokłada wiarę, przez jego imię dostępuje przebaczenia grzechów”.

   304) Dz 16:31, 34 – „Wierz w Pana Jezusa, a zostaniesz wybawiony, ty i twój dom (...) radował z tego, że uwierzył Bogu”.
[Wiara w Chrystusa została zrównana z wiarą w Boga.]

   305) Rz 10:11 – „Albowiem Pismo mówi: »Nikt z opierających na nim swą wiarę nie będzie rozczarowany«”.
[Tekst o Bogu został w powyższym wersecie zastosowany do Jezusa: „Nikt, kto wierzy, nie wpadnie w popłoch” (Iz 28:16). Towarzystwo Strażnica też odnosi tekst Rz 10:11 do Jezusa: „Podkreślając wielkie znaczenie działalności ewangelizacyjnej, apostoł Paweł oznajmił: »Pismo mówi: ‚Nikt z opierających na nim swą wiarę nie będzie rozczarowany’«. A zatem żaden człowiek, który wierzy w Jezusa Chrystusa jako Naczelnego Pełnomocnika Jehowy w sprawie wybawienia, nie zawiedzie się” (Strażnica Nr 2, 1997 s. 12). W innej publikacji organizacja ta wprost łączy teksty Rz 10:11 i Iz 28:16: „Wiersz 9. [Rz 10:9] wyraźnie dotyczy Jezusa Chrystusa jako Pana, a cytat z proroctwa Izajasza 28:16, zamieszczony w wierszu 11 [Rz 10:11]: »Żaden, kto wierzy w Niego, nie będzie zawstydzony«, również odnosi się do Jezusa” (Strażnica Rok XCVIII [1977] Nr 23 s. 24).]

   306) 1J 5:10 – „Kto wierzy w Syna Bożego, ma świadectwo co do samego siebie. Kto nie wierzy Bogu, uczynił go kłamcą...”.
[Chrystus zrównał wierzenie w Boga z wierzeniem w Niego.]

Chrystus „wszystkim we wszystkich”
   307) Kol 3:11 – „Chrystus jest wszystkim i we wszystkich”.
[Również Bóg jest wszystkim we wszystkich: „jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkimi i przez wszystkich, i we wszystkich” (Ef 4:6); „tak by Bóg był wszystkim dla każdego” (1Kor 15:28); por. „wszystkim we wszystkich” wg BT.]

   308) Ef 1:23 – „który jest jego ciałem, pełnią Tego, który dopełnia wszystko we wszystkim”.

Chrystus okazicielem łaski
   309) Rz 1:7 – „Życzliwość niezasłużona [łaska] i pokój wam od Boga, naszego Ojca, i od Pana Jezusa Chrystusa”.
[Obie osoby Boże okazują nam swą łaskę.]

   310) Ga 1:3 – „Życzliwość niezasłużona [łaska] i pokój wam od Boga, naszego Ojca, i od Pana Jezusa Chrystusa”.

   311) 2P 1:2 – „Życzliwość niezasłużona i pokój niech się wam pomnożą dzięki dokładnemu poznaniu Boga oraz Jezusa, naszego Pana”.

   312) 2J 3 – „Będzie z nami życzliwość niezasłużona, miłosierdzie i pokój od Boga, Ojca, i od Jezusa Chrystusa, Syna Ojca”.
[Patrz też 2Kor 12:9 (o Synu) i Jk 4:6 (o Ojcu).]

Chrystus przykazujący
   313) 2Tm 4:1 – „Uroczyście przykazuję ci przed Bogiem i Chrystusem Jezusem, który ma sądzić żywych i umarłych”.
[Obie osoby Boże przykazują nam.]

Chrystus miłosierny
   314) 2J 3 – „Będzie z nami życzliwość niezasłużona, miłosierdzie i pokój od Boga, Ojca, i od Jezusa Chrystusa, Syna Ojca”.
[Obie osoby Boże okazują nam miłosierdzie. Por. Tt 3:5 i Jud 21.]

Chrystus wysłuchujący próśb
   315) J 14:14 – „Jeżeli poprosicie o coś w imię moje, ja to uczynię”.
[Ten tekst Towarzystwo Strażnica zmieniło. W Biblii Tysiąclecia brzmi on następująco: „O cokolwiek prosić Mnie będziecie w imię moje, Ja to spełnię” (J 14:14). Angielska Biblia Świadków Jehowy podaje w przypisie do J 14:14, że słowo „Mnie” zawierają następujące rękopisy biblijne: P66, Kodeksy Synaicki, Watykański i „W”, Wulgata oraz przekłady syryjskie „h” i „p” (New World Translation of the Holy Scriptures – With References 1984). Mało tego, grecko-angielski przekład Towarzystwa Strażnica, tłumacząc tekst grecki ‘słowo w słowo’ umieszcza angielskie słówko me (mnie). Jednak już za marginesem, gdzie jest oficjalny angielski tekst Świadków Jehowy, ‘znika’ ono. Oto one oba: if ever anything YOU should ask me in the name of me this I shal do; If YOU ask anything in my name, I will do it. (The Kingdom Interlinear Translation of the Greek Scriptures 1985).]

   316) 1J 5:13-14 – „którzy wierzycie w imię Syna Boga. A to jest ufność, którą żywimy do niego, że o cokolwiek prosimy zgodnie z jego wolą, on nas wysłuchuje”.
[Również od Boga otrzymujemy to, o co prosimy: „mamy wobec Boga swobodę mowy; i o cokolwiek prosimy, otrzymujemy od niego” (1J 3:21-22).]

Chrystus kierujący drogą
   317) 1Tes 3:11 – „Oby więc naszą drogą do was pomyślnie pokierował sam nasz Bóg i Ojciec oraz nasz Pan, Jezus”.
[Obie osoby Boże kierują naszą drogą.]

   Chrystus i ufność w Nim
   318) Hbr 2:13 – „I znowu: »Będę w nim pokładał ufność«. I znowu: »Oto ja i dziecięta, które mi dał Jehowa«”.
[Tekst o ufności Bogu został odniesiony w powyższym wersecie do Jezusa: „Ja zaś będę oczekiwał Jehowy, który zakrywa swe oblicze przed domem Jakuba, w nim też będę pokładał nadzieję” (Iz 8:17).]

   Chrystus i cześć dla Niego
   319) Hbr 1:6 – „I niech mu złożą hołd wszyscy aniołowie Boży”.
[Tekst o czci dla Boga został odniesiony powyżej do Jezusa: „Pokłońcie się mu, wszyscy bogowie” (Ps 97:7). Teksty powyższe jakby różnią się nieznacznie, choć Towarzystwo Strażnica tłumaczy to następująco: „To prawda, że Psalm 97 – który apostoł niewątpliwie przytoczył w Hebrajczyków 1:6 i odniósł do Chrystusa Jezusa – mówi o kłanianiu się Jehowie Bogu (Ps 97:1, 7)” („Wnikliwe poznawanie Pism” 2006 t. 1, s. 826).]

   320) Ap 5:13-14 – „»Zasiadającemu na tronie i Barankowi błogosławieństwo i szacunek, i chwała, i potęga na wieki wieków«. A cztery żywe stworzenia mówiły: »Amen!«, starsi zaś upadli i oddali cześć”.
[Tekst ten ukazuje, że wspólną „cześć” oddano obu osobom Bożym, a nie tylko „hołd” Jezusowi, a Bogu „cześć”, jak Świadkowie Jehowy oddają w swej Biblii w tekście Hbr 1:6.]

   Chrystus wyceniony na 30 srebrników
   321) Mt 27:9 – „Wtedy się spełniło, co zostało powiedziane przez proroka Jeremiasza, mówiącego: »I wzięli trzydzieści srebrników, cenę człowieka wycenionego, na którego wyznaczyli cenę niektórzy z synów Izraela...«”.
[Również Bóg był wyceniony na 30 srebrników:   „Wtedy Jehowa rzekł do mnie: »Wrzuć ją do skarbca – tę wielką zapłatę, na jaką zostałem wyceniony z ich punktu widzenia«” (Za 11:13).]

   Chrystus i klękanie przed Nim
   322) Flp 2:10-11 – „żeby w imię Jezusa zgięło się wszelkie kolano tych w niebie i tych na ziemi, i tych pod ziemią i żeby wszelki język otwarcie uznał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga, Ojca”.
[Również przed Bogiem każdy uklęknie, a zastosowano do obu osób Bożych te same słowa: „ugnie się przede mną każde kolano” (Iz 45:23); „bo jest napisane: »‚Jako żyję – mówi Jehowa – ugnie się przede mną każde kolano, a każdy język otwarcie wyzna Boga’«” (Rz 14:11).]

Chrystus uzdrawiający jak Bóg
   323) Mt 11:5 – „Ślepi znowu widzą, a kulawi chodzą, trędowaci dostępują oczyszczenia, a głusi słyszą; i umarli są wskrzeszani, a biednym jest oznajmiana dobra nowina” (por. Łk 7:22).
[Tekst o Bogu został odniesiony w powyższym wersecie do Jezusa: »Oto wasz Bóg przyjdzie z pomstą, Bóg – z odpłatą. Przyjdzie on i was wybawi«. W owym czasie otworzą się oczy ślepych, zostaną też otworzone uszy głuchych. Wówczas kulawy będzie się wspinał niczym jeleń, a język niemowy krzyknie wesoło” (Iz 35:4-6).]

Chrystus wskrzeszający jak Bóg
   324) J 5:21 – „Bo jak Ojciec wskrzesza umarłych i ich ożywia, tak też Syn ożywia tych, których chce”.
[Słowa „których chce”, przypominają frazę o Bogu: „co się jemu podoba” (J 8:29; por. 1Kor 15:38).]

Chrystus i poznawanie Jego
   325) J 17:3 – „To znaczy życie wieczne: ich poznawanie ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz tego, któregoś posłał, Jezusa Chrystusa”.
[Poznawanie Jezusa jest zestawiane z poznawaniem „jedynego prawdziwego Boga”, co ukazuje wielką godność Chrystusa.]

   326) 2P 1:2 – „Życzliwość niezasłużona i pokój niech się wam pomnożą dzięki dokładnemu poznaniu Boga oraz Jezusa, naszego Pana”.

Chrystus nie był poznany przez świat
   327) J 1:10 – „Był na świecie i świat zaczął istnieć przez niego, ale świat go nie poznał”.
[Również Bóg nie był poznany przez świat: „Świat dlatego nas nie zna, że jego nie poznał” (1J 3:1).]

   Chrystus i upadających 24 starców
   328) Ap 5:8 – „dwudziestu czterech starszych upadło przed Barankiem”.
[Również 24 starców upadło przed Bogiem: „dwudziestu czterech starszych upada przed Zasiadającym na tronie” (Ap 4:10). Por. w Ap 5:14 przed obu osobami Bożymi.]

   Chrystus i służenie Jemu
   329) Kol 3:24 – „Służcie jako niewolnicy Panu, Chrystusowi”.
[Również Bogu mamy służyć: „Jehowy, twego Boga, masz się bać i jemu masz służyć” (Pwt 6:13).]

   Chrystus i będący w Jego ręce
   330) J 10:28 – „i nikt ich nie wyrwie z mojej ręki”.
[Również jesteśmy w ręce Boga: „i nikt nie może ich wyrwać z ręki Ojca” (J 10:29). Dwa prawie identyczne zwroty, a jednak pierwszy wymienia Syna, a dopiero drugi Ojca.]

   Chrystus nie jest stronniczy
   331) Łk 20:21 – „Nauczycielu, wiemy, że mówisz i nauczasz poprawnie i nie przejawiasz stronniczości” (por. Ef 6:9).
[Również Bóg nie jest stronniczy: „Wtedy Piotr otworzył usta i rzekł: „Z całą pewnością dostrzegam, że Bóg nie jest stronniczy” (Dz 10:34).]

Chrystus karcący

   332) Ap 3:19 – „Ja wszystkich, których kocham, tych upominam i karcę”.
[Również Bóg karci tych, których miłuje: „bo kogo Jehowa miłuje, tego karci” (Hbr 12:6).]

   Chrystus rządzący narodami
   333) Rz 15:12 – „A znowu Izajasz mówi: »Będzie korzeń Jessego oraz ten, który powstaje, by rządzić narodami; na nim narody oprą nadzieję«”.
[Również Bóg rządzi narodami: „Jehowo, Boże naszych praojców, czyż nie jesteś Bogiem w niebiosach i czyż nie panujesz nad wszystkimi królestwami narodów” (2Krn 20:6).]

Chrystus i nasza radość
   334) Flp 3:1 – „bracia moi, dalej radujcie się w Panu” (por. Flp 4:4).
[Również w Bogu mamy się radować: „będę się wielce radował w Jehowie, weselić się będę w Bogu mego wybawienia” (Ha 3:18; por. Ne 8:10, Ps 33:21).]

Chrystus naszą chlubą

   335) Flp 3:3 – „chlubimy się w Chrystusie Jezusie”.
[Również w Bogu nasza chluba: „niech się chlubi w Jehowie” (1Kor 1:31); „Dusza moja będzie się chlubić Jehową” (Ps 34:2).]

Chrystus dający miłość z wiarą
   336) Ef 6:23 – „Pokój braciom i miłość z wiarą od Boga, Ojca, i od Pana Jezusa Chrystusa”.
[Dającymi miłość z wiarą są obie osoby Boże. Por. o Chrystusie w Rz 8:35, Ef 3:19 i o Bogu w 1J 4:16.]

   Chrystus i naśladowcy
   337) Mk 10:21 – „chodź, bądź moim naśladowcą”.
[Również mamy być naśladowcami Boga: „Dlatego stańcie się naśladowcami Boga jako dzieci umiłowane” (Ef 5:1).]

   338) 1Kor 11:1 – „jak ja jestem naśladowcą Chrystusa”.

   Chrystus i bycie bez Niego
   339) Ef 2:12 – „że w tymże czasie byliście bez Chrystusa, odsunięci od państwa Izraela i obcy przymierzom obietnicy, nie mieliście też nadziei i byliście bez Boga na świecie”.
[Bycie bez Chrystusa, to bycie bez Boga.]

Chrystus i słuchanie
   340) Mk 7:14 – „Słuchajcie mnie wszyscy i pojmujcie znaczenie”.
[Również Boga mamy słuchać: „będziecie słuchać głosu Jehowy” (Za 6:15).]

Chrystus i bojaźń
   341) Ef 5:21 – „w bojaźni Chrystusowej” (por. 1Kor 5:11).
[Również mowa jest o bojaźni Bożej: „w bojaźni przed naszym Bogiem” (Ne 5:9); „w bojaźni przed Jehową” (1Krn 19:9).]

Chrystus i pokrzepienie
   342) Mt 11:28 – „Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy się mozolicie i jesteście obciążeni, a ja was pokrzepię”.
[Również Bóg nas pokrzepia: „Jehowa pokrzepi go” (Ps 41:3); „Duszę moją pokrzepia” (Ps 23:3).]

Chrystus i litość
   343) Mt 9:36 – „Widząc tłumy, litował się nad nimi”.
[Również Bóg lituje się: „Jehowo, nie powściągaj względem mnie swej litości” (Ps 40:11).]

   344) Mt 20:34 – „Jezus, zdjęty litością”.

Chrystus i gotowość na Jego wezwanie
   345) Dz 9:10 – „W Damaszku był pewien uczeń imieniem Ananiasz i Pan rzekł do niego w wizji: »Ananiaszu!« On zaś odrzekł: »Otom ja, Panie«”.
[Również Bóg wzywa podobnie: „I Jehowa zawołał Samuela. Ten odrzekł: »Oto jestem«” (1Sm 3:4).]

Chrystus i wzywanie Jego imienia
   346) 1Kor 1:2 – „którzy wszędzie wzywają imienia naszego Pana, Jezusa Chrystusa, Pana ich i naszego”.
[Również wzywano imienia Boga: „Racz nas zachować przy życiu, abyśmy wzywali twego imienia” (Ps 80:18); „Dzięki składajcie Jehowie, wzywajcie jego imienia” (Ps 105:1).]

Chrystus i wyznawanie Jego imienia
   347) Rz 10:9 – „Bo jeśli publicznie wyznasz to ‛słowo w twoich ustach’, że Jezus jest Panem...” (por. Hbr 4:14).
[Również wyznajemy imię Boga: „składajmy Bogu ofiarę wysławiania, to jest owoc warg publicznie wyznających jego imię” (Hbr 13:15).]

Chrystus i wielkość Jego imienia
   348) Dz 4:12 – „I w nikim innym nie ma wybawienia, bo nie ma pod niebem żadnego innego imienia danego ludziom, dzięki któremu mamy zostać wybawieni”.

   349) Ef 1:21 – „ponad (...) i wszelkim imieniem wymienianym nie tylko w tym systemie rzeczy, lecz także w przyszłym”.

   350) Flp 2:9 – „Dlatego też Bóg wyniósł go na wyższe stanowisko i życzliwie dał mu imię, które przewyższa wszelkie inne imię”.

   351) Ap 14:1 – „mających napisane na swych czołach jego imię i imię jego Ojca”.
[Pomimo, że na czołach wypisane są imiona obu osób Bożych, to imię Chrystusa wymienione jest przed imieniem Ojca. To potwierdza, że naprawdę zbawczym imieniem jest obecnie przede wszystkim imię Jezusa.]
« Ostatnia zmiana: 02 Wrzesień, 2017, 10:21 wysłana przez Roszada »


Offline Roszada

Odp: Bóstwo Jezusa w Przekładzie Nowego Świata
« Odpowiedź #5 dnia: 03 Wrzesień, 2017, 11:50 »
Ostatnie teksty o Bóstwie Jezusa z Biblii ŚJ.

Chrystus i wdzięczność Jemu
   352) 1Tm 1:12 – „Wdzięczny jestem Chrystusowi Jezusowi, naszemu Panu”.
[Również Bogu jesteśmy wdzięczni: „Wdzięczny jestem Bogu” (2Tm 1:3).]

Chrystus i wywyższanie Jego imienia
353) Dz 19:17 – „a imię Pana Jezusa było wywyższane”.
[Również imię Boga jest wywyższane: „wspólnie wywyższajmy jego imię” (Ps 34:3); „Bądź wywyższony w swej sile, Jehowo” (Ps 21:13).]

   Chrystus i „woda życia [żywa]”
   354) Ap 22:1 – „I pokazał mi rzekę wody życia, czystą jak kryształ, wypływającą z tronu Boga i Baranka”.
[Woda życia pochodzi od Boga i Chrystusa.]

   355) J 4:10 – „poprosiłabyś go, a dałby ci wody żywej” (por. J 7:37, Ap 22:17).
[Również Bóg daje wodę żywą: „Opuścili mnie, źródło wody żywej” (Jr 2:13).]

Chrystus i chodzenie za Nim
   356) J 8:12 – „Ja jestem światłem świata. Kto idzie za mną, ten na pewno nie będzie chodził w ciemności”.
[Również za Bogiem mamy iść: „naprawdę podążacie za Jehową, waszym Bogiem” (1Sm 12:14).]

Chrystus i przyjście do Niego
   357) Mt 11:28 – „Przyjdźcie do mnie wszyscy”.
[Również do Boga mamy przyjść: „Nakłońcie ucha i przyjdźcie do mnie” (Iz 55:3).]

Chrystus i ogień
   358) Łk 12:49 – „Przyszedłem wzniecić ogień na ziemi”.
[Również o Bogu mowa jest w związku z ogniem: „Czyż moje słowo nie jest takie jak ogień – brzmi wypowiedź Jehowy” (Jr 23:29).]

   Chrystus i umysł
   359) 1Kor 2:16 – „Albowiem „któż poznał umysł Jehowy, żeby mógł go pouczać?” My wszakże mamy umysł Chrystusowy”.
[Umysł Boga jest umysłem Chrystusa.]

Chrystus i objawienie się
   360) Łk 17:30 – „Tak samo będzie w owym dniu, w którym Syn Człowieczy ma być objawiony”.
[Również Bóg objawi się: „I objawi się chwała Jehowy” (Iz 40:5).]

Chrystus i Jego oblicze
   361) Mt 17:2 – „I został na ich oczach przemieniony, i oblicze jego zajaśniało jak słońce”.
[Również oblicze Boga ma być widziane: „Prostolinijni ujrzą jego oblicze” (Ps 11:7).]

   362) 2Kor 2:10 – „uczyniłem to przez wzgląd na was przed obliczem Chrystusa”.
[Również wykonujemy wszystko przed obliczem Boga: „polecamy siebie przed obliczem Boga” (2Kor 4:2).]

   363) Ap 1:16-17 – „a jego oblicze było jak słońce, gdy świeci w swej mocy. A gdy go ujrzałem, upadłem u jego stóp jak martwy”.
[Podobnie ma być widziane oblicze Boga: „i będą widzieć jego oblicze” (Ap 22:4).]

Chrystus i błogosławieństwo od Niego
   364) Rz 15:29 – „przyjdę z pełną miarą błogosławieństwa od Chrystusa”.
[Również od Boga mamy błogosławieństwo: „otrzymuje w zamian błogosławieństwo od Boga” (Hbr 6:7).]

   Chrystus „Syn Boży”
   365) 1J 4:15 – „Kto wyznaje, że Jezus Chrystus jest Synem Bożym, z takim Bóg pozostaje w jedności, a on w jedności z Bogiem”.
   Prawie na koniec zostawiliśmy ten tytuł Jezusa, gdyż Towarzystwo Strażnica uczy, że on nie ma nic wspólnego z Bóstwem Chrystusa. Świadkom Jehowy wydaje się, że określenie „Syn Boży”, użyte w stosunku do Jezusa, nie oznacza „Boga”. Piszą oni:
„prawdziwi chrześcijanie twierdzą, że Jezus nie jest Bogiem, tylko Jego Synem” (Przebudźcie się! Rok LXV [1984] Nr 3 s. 12).
   Tymczasem Chrystus w Biblii Towarzystwa Strażnica nazwany jest „jednorodzonym Synem Bożym” (J 3:18), ale też „jednorodzonym bogiem” (J 1:18), co ukazuje wymienność tych określeń (patrz osobne omówienie tekstu J 1:18). Jeszcze bardziej widoczne jest to w takich oto tekstach:
   „abyście uwierzyli, że Jezus jest Chrystusem, Synem Bożym” (J 20:31);
   „Odpowiadając, Tomasz rzekł do niego: »Mój Pan i mój Bóg!« Jezus mu powiedział: »Czy uwierzyłeś dlatego, że mnie ujrzałeś? Szczęśliwi, którzy nie widzą, a jednak wierzą«” (J 20:28-29).
To samo dotyczy Jezusa „Człowieka” i „Syna Człowieczego” (1Tm 2:5, J 5:27). Świadkowie Jehowy nie zdają sobie sprawy, że identyczna sytuacja ma miejsce, gdy mowa jest o Ojcu Chrystusa, który w tych samych tekstach nazywany jest „Ojcem” lub „Bogiem”. Cytujemy tu za Biblią Tysiąclecia:
   „nie sieją nie żną i nie zbierają do spichlerzy, a Ojciec wasz niebieski żywi je” Mt 6:26;
„nie sieją ani żną; nie mają piwnic ani spichlerzy, a Bóg je żywi” Łk 12:24;

„Ojciec wasz wie (...) starajcie się o Jego królestwo” Łk 12:30-31;
„starajcie się naprzód o królestwo Boga” Mt 6:33;

„A przecież żaden z nich bez woli Ojca waszego nie spadnie na ziemię” Mt 10:29;
„A przecież żaden z nich nie jest zapomniany w oczach Bożych” Łk 12:6;

   „Bo kto pełni wolę Ojca mojego, który jest w niebie, ten Mi jest bratem...” Mt 12:50;
„Bo kto pełni wolę Bożą, ten Mi jest bratem...” Mk 3:35;

„kiedy pić go będę z wami nowy, w królestwie Ojca mojego” Mt 26:29;
„kiedy pić go będę nowy, w królestwie Bożym” Mk 14:25.
   Por. też Mt 16:18 („Syn Boga”) z 2J 3 („Syn Ojca”); patrz również Ap 3:12 („imię Boga”) i Ap 14:1 („imię Ojca”).
   Widzimy więc, że Syn (Boży) to Bóg, tak samo jak Ojciec (Chrystusa) to Bóg.
   Nie będziemy tu przytaczać fragmentów, w których Chrystus nazywany jest „Synem Bożym”, ale wspomnijmy, że według konkordancji jest ich ponad czterdzieści.

   Chrystus nie jest „bogiem”
   366) Wj 15:11 – „Któż wśród bogów jest podobny do ciebie, Jehowo?”.
[Jezus nie może być „bogiem” bo jest podobny do Boga: „On jest odbiciem chwały Boga i dokładnym wyobrażeniem samej jego istoty” (Hbr 1:3); „On jest obrazem niewidzialnego Boga” (Kol 1:15); „Cokolwiek bowiem Ten czyni, podobnie czyni również Syn” (J 5:19); por. J 12:45, 14:9.]

   367) Wj 34:14 – „Bo nie wolno ci padać na twarz przed innym bogiem, gdyż Jehowa, który ma na imię Zazdrosny, jest Bogiem zazdrosnym”.
[Przed Jezusem „padano na twarz”, więc nie może On być „bogiem”: „upadła na twarz u jego stóp” (Mk 7:25); „Kiedy ujrzał Jezusa, upadł na twarz i prosił go, mówiąc...” (Łk 5:12); „upadł na twarz u stóp Jezusa” (Łk 17:16). Por. o Bogu Mt 17:6, Ap 7:11, 11:16.]

   368) Pwt 3:24 – „któż bowiem jest bogiem w niebiosach lub na ziemi, który by dokonywał takich czynów, jak twoje, i potężnych dzieł takich, jak twoje?”.
[Chrystus nie może być „bogiem” gdyż dokonywał czynów takich jak Ojciec: „Cokolwiek bowiem Ten czyni, podobnie czyni również Syn” (J 5:19); „Ojciec mój działa aż dotąd i ja działam” (J 5:17); „Tyś, Panie, na początku założył fundamenty ziemi i dziełem twoich rąk są niebiosa. One zginą, ty zaś będziesz wciąż trwał; i jak szata wierzchnia wszystkie się zestarzeją, a ty je zwiniesz jak okrycie, jak szatę wierzchnią; i zostaną zmienione, ale ty jesteś ten sam, a twoje lata nigdy nie przeminą” (Hbr 1:10-12).]

   369) Pwt 32:39 – „Zobaczcie więc, że to ja jestem i nie ma obok mnie żadnych bogów”.
[W tym czasie, gdy Bóg wypowiadał te słowa, Jezus jako Słowo był z Nim: „Na początku był Słowo, a Słowo był u Boga” (J 1:1). Nie może więc Chrystus być „bogiem”, ani według Pwt 32:39, ani według słów „Słowo był bogiem” (J 1:1). On jest „Bogiem” (Iz 9:6, J 20:28). Por. Wj 20:3, Pwt 5:7.]

   370) Jr 25:6 – „A nie chodźcie za innymi bogami, by im służyć i się im kłaniać”.
[Jezus nie może być „bogiem”, gdyż kazał za sobą chodzić („chodź, bądź moim naśladowcą” Mk 10:21), służyć sobie („Jeśli ktoś chce mi usługiwać, niech mnie naśladuje” J 12:26) i pozwalał kłaniać się sobie („upadł na twarz u stóp Jezusa” Łk 17:16; „żeby w imię Jezusa zgięło się wszelkie kolano tych w niebie i tych na ziemi, i tych pod ziemią” Flp 2:10).]

   371) J 10:34-36 – „Jezus im odpowiedział: „Czy w waszym Prawie nie napisano: ‚Ja rzekłem: »Jesteście bogami«’? Jeżeli nazwał ‚bogami’ tych, przeciw którym przyszło słowo Boga – a przecież Pisma nie można unieważnić – wy mówicie do mnie, którego Ojciec uświęcił i posłał na świat: ‚Bluźnisz’, ponieważ powiedziałem: Jestem Synem Bożym?”.
[Świadkom Jehowy wydaje się, że w tym fragmencie Jezus potwierdził, iż jest „bogiem”. W sprawie terminu „bóg” piszą oni: „Być może miał na myśli to, że Jezus jest »bogiem«” (Strażnica Nr 2, 1992 s. 23); „Jezus jest »bogiem«, czyli »możnym«” (Strażnica Rok CVI [1985] Nr 7 s. 24; por. „Czy wierzyć w Trójcę?” 1989 s. 28). Tymczasem Chrystus w tych słowach przedstawia różnicę między tym, co myślą Świadkowie Jehowy, a rzeczywistą Boskością: „wy mówicie do mnie, którego Ojciec uświęcił i posłał na świat: ‚Bluźnisz’, ponieważ powiedziałem: Jestem Synem Bożym?” (J 10:36). Żydzi, według Świadków Jehowy, stwierdzili: „chociaż jesteś człowiekiem, czynisz siebie bogiem” (J 10:33). Jednak Jezus nie powiedział, że Nim jest, to znaczy, iż jest „bogiem”. Bronił się tylko i stwierdził, że ponieważ słowo „bóg” stosuje się też do ludzi, więc nie powinni oni, nie uznając Jego prawdziwej Boskości, gorszyć się określeniem „Bóg” (gdy się mówi, to nie widać czy chodzi o dużą czy małą literę w tym słowie). Powiedział On: „Jestem Synem Bożym” (J 10:36), a te określenie jest równoznaczne z nazwaniem Jezusa „Bogiem” (J 20:28). Chrystus w tej wypowiedzi nie zaliczył siebie do „bogów”, gdyż powiedział, że tak nazwano tych, „przeciw którym przyszło słowo Boga” (J 10:35), a On przecież sam jest „Słowem Boga” (Ap 19:13; por. J 1:1). Ciekawe jest też to, że w tekście J 10:33 Towarzystwo Strażnica wstawiło słowo „bóg” („czynisz siebie bogiem”), natomiast w fragmencie J 5:18 mówi ono, że stawiano Jezusowi zarzut, że czyni się „równym Bogu”. Czy więc według Świadków Jehowy Chrystus czynił siebie „bogiem” czy „równym Bogu”? Interesujące jest też to, że niedawno Towarzystwo Strażnica cytując J 10:33 podawało: „będąc człowiekiem czynisz siebie Bogiem” („‘Słowo’ – kogo miał na myśli apostoł Jan?” 1965 s. 22); „Co prawda Żydzi zarzucali mu, że czyni się Bogiem, ale on skorygował ich, mówiąc: »Jestem Synem Bożym« (Jana 10:33-36, BT)” (Przebudźcie się! Rok LXV [1984] Nr 3 s. 12); „Jezus, broniąc się przed zarzutem Żydów, jakoby twierdził, iż jest Bogiem, zwrócił uwagę na to, że »Pismo nazywa bogami tych, do których skierowano słowo Boże«, to jest do sędziów ludzkich (Jana 10:34, 35, BT; Psalm 82:1-6). Nawet Szatana nazwano w Liście 2 do Koryntian 4:4 »bogiem tego systemu rzeczy«” („Czy wierzyć w Trójcę?” 1989 s. 28). Z tej ostatniej wypowiedzi widać, ze Świadkowie Jehowy bardziej są skłonni zrównywać Jezusa z szatanem, niż z Bogiem Ojcem. Patrz też w części pierwszej tego artykułu podrozdział Chrystus „Bóg”.]

   372) 1Kor 8:5-6 – „Bo chociaż są tacy, których zwą »bogami«, czy to w niebie, czy na ziemi, jako że jest wielu »bogów« i wielu »panów«, dla nas wszakże (...) jeden jest Pan, Jezus Chrystus, przez którego jest wszystko i my przez niego”.
[Chrystus nie może być „bogiem”, bo został wyraźnie odróżniony od „bogów” i „panów”. Świadkowie Jehowy powinni być konsekwentni, bo skoro, w odróżnieniu od innych „panów”, piszą o Jezusie „Pan”, to i w odróżnieniu od innych „bogów” winni o Chrystusie pisać zawsze „Bóg”, a nie tylko czasami, jak w Iz 9:6 i J 20:28. Dziwne też, że w swej Biblii nazywają cezara „Panem” (Dz 25:26). Czyżby był on równy Jezusowi, „Panu” z omawianego fragmentu?]

Chrystus z Ojcem i Duchem Świętym
Istnieje co najmniej 130 fragmentów w Biblii Towarzystwa Strażnica, w których Chrystus zestawiany jest w działaniu z osobami Ojca i Ducha Świętego. Wszyscy więc są Oni osobami Bożymi. Fragmenty te cytowaliśmy w artykule pt. Trójca Święta w Biblii Świadków Jehowy??? (cz. 2), ale tu chociaż przytoczymy oznaczenia tych wersetów:
   Mt 3:16n., 4:1-7, 10:18nn., 12:18, 12:28, 22:43n., 28:19; Mk 1:9nn., 12:36; Łk 1:31-35, 1:41-45, 2:26nn., 3:21n., 4:1-12, 4:18n., 10:21, 11:9 i 13, 24:49; J 1:31nn., 3:2 i 5, 3:34n., 4:21 i 23, 4:24n., 14:16, 14:26, 15:26, 16:13nn., 20:21n.; Dz 1:1-4, 1:5nn., 2:17 i 22, 2:33, 2:38n., 4:8nn., 5:31n., 6:10n. i 14, 7:48-52, 7:55, 8:15n. i 21, 8:27nn. i 32, 10:38, 10:46nn., 11:15nn., 15:8-11, 16:6n. i 10, 20:21n., 20:23n., 20:28, 21:11 i 13n., 28:23nn. i 28; Rz 1:1-4, 5:5n., 8:1nn., 8:9nn., 8:14n., 8:16n., 8:27nn., 8:39-9:1-4, 14:17nn., 15:12n., 15:16, 15:17nn., 15:30; 1Kor 2:13-16, 3:11 i 16n., 6:11, 6:15 i 19n., 7:17 i 39n., 12:4nn., 12:12n. i 18; 2Kor 1:21n., 3:3n., 3:14-17, 4:13n., 5:5n., 6:1-6, 13:14; Ga 3:1n. i 5, 3:11-14, 4:6, 5:21-25, 6:1-7; Ef 1:12nn., 1:17, 2:18, 2:21n., 3:2-5, 3:14-17, 4:3-6, 4:30nn., 5:18nn.; Flp 3:3; Kol 1:6nn.; 1Tes 1:3nn., 1:6nn., 4:1-8, 5:18n.; 2Tes 2:13; 1Tm 3:15n., 4:1-6; 2Tm 1:7n., 1:13-18; Tt 3:4-6; Hbr 2:3n., 3:6n., 6:4-7, 9:14, 10:12-15, 10:29n.; 1P 1:2, 1:11-17, 1:21n. (BG), 3:18, 4:13-16; 2P 1:18-21; 1J 3:23n., 4:2nn., 4:13n., 5:4-6; Jud 20n.; Ap 1:4n., 2:1 i 7, 2:28n., 3:1 i 5n., 3:7 i 12n., 3:21n., 5:6n., 14:12n., 22:1, 22:16nn.

   Widzimy z powyższego zbioru tekstów, że Bóstwo Chrystusa można udowodnić nawet na podstawie Biblii Towarzystwa Strażnica. Niewielu Świadków Jehowy zdaje sobie z tego sprawę. Jak wobec tego ocenić w świetle tych tekstów następujące słowa tej organizacji:

Kościoły chrześcijaństwa kłamią, gdy powiadają, iż Jezus Chrystus jest Bogiem i właśnie Bóg przyszedł na ziemię, aby umrzeć za ludzkość i ją zbawić” (Strażnica Nr 9, 1970 s. 18).