SNY I MARZENIA
Wstęp
Sen to naturalny stan organizmu, w którym ciało odpoczywa, a mózg pracuje w inny sposób niż podczas czuwania. Jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania – zarówno fizycznego, jak i psychicznego.
Co dzieje się podczas snu?
Mózg porządkuje informacje i wspomnienia
Organizm się regeneruje (mięśnie, układ odpornościowy)
Spada aktywność ruchowa i świadomość otoczenia
Pojawiają się marzenia senne (zwłaszcza w fazie REM)
Fazy snu
Sen dzieli się na dwa główne typy:
NREM (sen głęboki) – ciało się regeneruje, spowalnia oddech i tętno
REM (sen płytki) – intensywna aktywność mózgu, wtedy najczęściej śnimy
Te fazy powtarzają się cyklicznie przez całą noc.
Dlaczego sen jest ważny?
poprawia pamięć i koncentrację
wpływa na nastrój
wzmacnia odporność
reguluje hormony
Brak snu może prowadzić do problemów zdrowotnych, takich jak zmęczenie, stres czy trudności z myśleniem.
W ubiegłych wiekach, kiedy nie zdawaliśmy sobie sprawy czym jest naprawdę sen, ludzie tłumaczyli sobie marzenia senne na różne sposoby. Aby im pomóc powstawały tzw senniki, zawierające kompendia różnych snów oraz ich tłumaczenie. Przykładami niech będą:
Sennik staropolski – oparty na ludowych wierzeniach i przesądach; często interpretuje sny jako zapowiedzi przyszłości.
Sennik egipski – jeden z najstarszych; traktował sny jako wiadomości od bogów.
Sennik babiloński – podobny do egipskiego, z dużym naciskiem na proroctwa i znaki.
Sennik arabski – bardziej symboliczny, często łączy sny z duchowością i losem.
Sennik indyjski – skupia się na karmie i duchowym znaczeniu snów.
Sennik babuni - ludowe wyjaśnienia
Sennik królowej Saby
Pośród autorów wyróżniali się:
Gustavus Hindman Miller – bardzo popularny „Sennik 10 000 snów”
Zolar – autor senników i książek ezoterycznych
Hilda F. M. Boswell – autorka ilustrowanych interpretacji snów
Senniki nie są nauką ścisłą – różne źródła mogą podawać zupełnie inne znaczenia tego samego snu. Coraz częściej traktuje się sny jako:
odbicie emocji i stresu,
sposób przetwarzania wspomnień,
nie dosłowne przepowiednie.
W historii ludzkości sny odgrywają ogromną rolę.
Aleksander Wielki podejmował niektóre decyzje strategiczne pod wpływem snów i wizji, wierząc, że są boskimi wskazówkami. W starożytnej Grecji sny były traktowane jako wiadomości od bogów. Władcy konsultowali je przed bitwami — błędna interpretacja mogła prowadzić do katastrofalnych decyzji.
Kenneth Parks (1987): zasnął, wstał, przejechał kilkanaście kilometrów, zabił teściową i ranił teścia. twierdził, że śnił i został uniewinniony, bo uznano, że działał nieświadomie.
Joanna d’Arc twierdziła, że słyszy głosy i ma wizje od Boga: przekonały ją do walki przeciw Anglikom wpłynęły na przebieg Wojna stuletnia „objawienia” zmobilizowały armię i zmieniły morale całego narodu.
Kserkses I miał sny nakazujące mu zaatakować Grecję. według historyka Herodota ignorowanie snu miało przynieść katastrofę ale ostatecznie ruszył na wojnę (inwazja Persów na Grecję).
Przywódcy sekt często powołują się na sny lub wizje: np. David Koresh twierdził, że ma objawienia, doprowadziło to do tragedii w Oblężenie Waco zginęło kilkadziesiąt osób spalonych żywcem.
Ale nie wszystkie sny powodowały złe skutki. Friedrich August Kekulé – niemiecki chemik organiczny, śnił kiedyś o wijących się wężach, co zainspirowało go do odkrycia struktury pierścienia benzenowego. Sen pomógł mu wyobrazić sobie cykliczną formę cząsteczki.
Boskie objawienia
Sprawa wygląda znacznie gorzej, gdy pismo objawione przedstawia nam sny i marzenia rzekomo zesłane przez Boga, które jednak nie trzymają się logicznie kupy. Stawia to Boga w niezręcznej sytuacji. Przyjrzyjmy się kilku fragmentom Biblii katolickiej:
Dn 4:16 „Niech się odmieni jego ludzkie serce i niech będzie mu dane serce zwierzęce, a niech przejdzie nad nim siedem czasów.”
Dn 7:25
„Będzie też bluźnił Najwyższemu i uciskał świętych Najwyższego. Będzie również usiłował zmienić czasy i Prawo, a święci zostaną wydani w jego ręce na czas, wiele czasów i pół czasu.”
Dn 12:7
„I usłyszałem, jak mąż odziany w lniane szaty i stojący nad brzegiem rzeki zaczął mówić, podniósłszy przedtem obydwie ręce ku niebu i poprzysiągłszy na Odwiecznie Żyjącego: Gdy upłynie czas, czasy i pół czasu, dopełni się wszystko, a ten, który niszczy moc świętego ludu, zostanie zgładzony.”
W Księdze Apokalipsy autor nawiązuje do idei Daniela:
Ap 12:14
„Wówczas dano Niewieście dwa skrzydła orła wielkiego, by mogła polecieć na pustynię, gdzie była żywiona przez czas i czasy, i pół czasu, z dala od węża.”
Analiza terminów czasu
Mamy więc kolejno:
siedem czasów
czas, wiele czasów i pół czasu
czas, czasy i pół czasu
czas, czasy i połowę czasu
Nie można traktować „czasu” jak rzeczownika konkretnego ani dzielić go na „pół” czy „kawałki”, ponieważ jest to rzeczownik abstrakcyjny. Zwroty typu „siedem czasów” czy „czas, wiele czasów i pół czasu” wydają się niespójne logicznie. Z tego powodu można wnioskować, że mają pochodzenie ludzkie – nawet dla Boga Wszechwiedza i moc nie oznaczają sprzeczności z logiką, więc Jego przekazy powinny być spójne i zrozumiałe.
Co konkretnie te przesłania mówią o czasie wydarzeń? – właściwie nic. Pismo nie podaje definicji trwania „czasów”, a użycie liczby mnogiej („czasy”) bez określenia, ile ich jest, jest nieprecyzyjne. Pomimo to, wbrew logice, Johann Albrecht Bengel (1687–1752), niemiecki teolog luterański, skomentował to tak: liczba mnoga kairos – „czasy” – oznacza dwa czasy. Jest to oczywiście nieprawda, którą wyjaśniam poniżej.
Greka i liczby rzeczownika
W języku greckim rozróżniamy cztery etapy rozwoju:
Grekę starożytną – używaną w pismach Homera i filozofów, np. Platona.
Grekę klasyczną (ok. 500–350 p.n.e.)
Grekę koine (ἡ κοινὴ διάλεκτος) – wspólny dialekt używany od ok. 300 p.n.e. do ok. 300 n.e.
Grekę współczesną – kształtowaną przez różne dialekty, jak dorycki, eolski, attycki i joński.
W starożytnej grece istniały trzy liczby: pojedyncza, podwójna i mnoga. Dla większego zroumienia, stworzyłem odpowiednia tabelkę, która wyraźnie wskazuje, że w grece klasycznej, koine i współczesnej pozostają tylko liczby pojedyncza i mnoga.
Liczba Słowo „bóg”
Pojedyncza ὁ θεός (ho theós)
Podwójna τὼ θεώ (tṑ theṓ)
Mnoga οἱ θεοί (hoi theoí)
Wniosek
Zarówno Księga Daniela, jak i Apokalipsa posługują się językiem, który z punktu widzenia logiki współczesnej wydaje się niespójny. Terminologia „czas, czasy i pół czasu” jest nieprecyzyjna i symboliczna, a brak definicji uniemożliwia ustalenie dokładnych terminów wydarzeń. Z tego powodu niektórzy mogą argumentować, że te księgi nie powinny znaleźć się w zbiorze pism objawionych.
