Ze powines zmienic forum bo tutaj w te bzdury nitk nie uwierzy.

Pozatym jak mozna niezwruszonym nazwac cos to potrafi na jednej stronie zaprzeczyc samo sobie kilka razy...

Przecież JEST temat na Forum ''BIBLIA - DYSKUSJE.....'' - więc dyskutuje  Andrzejek, ma prawo zamieszczać swoje ''algorytmy''
Przejdź na FORUM BIBLINE ANDRZEJKU, tu nic nie wskórasz, tu tylko o świadkach Jehowy i całej tej sekcie (Ww)
Jeszcze dostałeś w nagrodę od moderacji na zielono ...

Cześć Andrzejek;
Rzeczywiście, tekst urywa się po słowach: „często całował ją w jej...”, a reszta zdania jest luką w papirusie. Słowo „usta” jest najpopularniejszą rekonstrukcją badaczy, która z czasem tak mocno przylgnęła do tego cytatu w popkulturze i literaturze popularnej, że często podaje się ją jako pewnik, zapominając o nawiasach kwadratowych. pozdrawiam

Drogi Nadaszyniaku,

Napisałeś świetny i wyczerpujący artykuł na temat bezżenności Jezusa. Jedyne, do czego mogę się przyczepić, to Twój cytat z Ewangelii Filipa. Powtórnie przeczytałem ten rękopis — a raczej to, co z niego pozostało — i niestety nie ma tam mowy o „ustach”, ponieważ tak się nieszczęśliwie składa, że rękopis w tym miejscu się urywa. Ale to drobiazg.

Natomiast moje dalsze rozważania dotyczące przyczyny bezżenności Jezusa stanowią oczywiście prowokacyjne dociekania, w których mieszają się nauka i wiara — a te, rzecz jasna, nie dają się pogodzić, jeśli ktoś próbuje umieścić je jednocześnie w ramach jednego dowodu. Po prostu pomyślałem sobie, że wywoła to jakąś dyskusję wśród moich kolegów, ale się rozczarowałem. Pozdrawiam serdecznie Andrzejek

Drogi Światusie. Odeszliśmy bardzo daleko od mojego artykułu udowadniającego że wolna wola, która pcha człowieka to grzechu nie istnieje. Jeżeli się dobrze wczytasz w NT to odkryjesz, że zalew łaski istotnie jest wprost proporcjonalny do ilości popełnianych grzechów i że ja powtarzam jedynie słowa Gdzie jednak wzmógł się grzech, tam jeszcze obficiej rozlała się łaska” (Rz 5:20). Nie przepraszaj za głupoty, ponieważ one zależą od punktu siedzenia. Ja po prosu staram się wyciągać logiczne wnioski z boskich przekazów, które oczywiście w oczach innych mogą uchodzić za głupoty. Zgodnie z Rz 6:1 nie zachęcam nikogo do grzeszenia, ale sam przyznasz, że odczytanie jedynie Rz 5:20, jak najbardziej do tego zachęca. Pozdrawiam Andrzejek.

Rozdział  III DOGMATU
O BOSKIM NATCHNIENIU PISMA ŚW. I O JEGO INTERPRETACJI

Prawdy przez Boga objawione, które są zawarte i wyrażone w Piśmie świętym, spisane zostały pod natchnieniem Ducha Świętego. Albowiem święta Matka - Kościół uważa na podstawie wiary apostolskiej księgi tak Starego, jak Nowego Testamentu w całości, ze wszystkimi ich częściami za święte i kanoniczne dlatego, że spisane pod natchnieniem Ducha Świętego (por. J 20:31; 2 Tm 3:16; 2 P 1:19-21; 3:15-16) Boga mają za autora i jako takie zostały Kościołowi przekazane. Do sporządzenia Ksiąg świętych wybrał Bóg ludzi, którymi jako używającymi własnych zdolności i sił posłużył się, aby przy Jego działaniu w nich i przez nich, jako prawdziwi autorzy przekazali na piśmie to wszystko i tylko to, co On chciał. Ponieważ więc wszystko, co twierdzą natchnieni autorzy, czyli hagiografowie, winno być uważane za stwierdzone przez Ducha Świętego, należy zatem uznawać, że Księgi biblijne w sposób pewny, wiernie i bez błędu uczą prawdy, jaka z woli Bożej miała być przez Pismo św. utrwalona dla naszego zbawienia. Dlatego «każde Pismo przez Boga natchnione użyteczne (jest) do pouczania, do przekonywania, do napominania, do kształcenia w sprawiedliwości: by człowiek Boży stał się doskonały i do wszelkiego dobrego dzieła zaprawiony» (2 Tm 3:16-17).

Wnioski s Pisma
Przekazywanie wiadomości przez Boga odbywało się z iście godną podziwu kreatywnością: raz szeptem, niemal konspiracyjnym, prosto do ucha wybranych; innym razem poprzez sny i majaki, które dziś moglibyśmy uznać za pierwowzór radia i telewizji – tyle że nadawanej bez prądu i bez możliwości zmiany kanału.
Nie zadowalając się jednak samym słowem, Bóg zdaje się z zapałem oddawać twórczości wizualnej. Zaludnia swoje przekazy fantastycznymi stworami: bestiami, smokami, gigantycznymi wężami – jakby sama treść nie była wystarczająco zagadkowa bez tej barwnej, momentami groteskowej scenografii.
Jego wyobraźnia osiąga apogeum w wizjach tajemniczych konstrukcji: posągów o symbolicznej anatomii czy kosmicznego rydwanu – Merkawy – funkcjonującego według zasady „ruchomego w ruchomym”, która zdaje się wyprzedzać nie tylko fizykę, ale i zdrowy rozsądek. W tym samym duchu odkrywa przed nami nowe prawa matematyki, w których czas – dotąd nieuchwytny abstrakt – można dowolnie mnożyć, dzielić i rozciągać, jakby był kawałkiem gumy.
Ta nieograniczona inwencja przybiera chwilami formę poznawczego chaosu. Aniołowie, rozstawieni na czterech rogach świata (który sam w sobie zdaje się przechodzić geometryczne kryzysy tożsamości), dmą w swoje puzony, jakby chcieli ogłosić kolejną rewizję kosmologii: od płaskiego dysku po bliżej nieokreślony wielokąt.
Ale na tym eksperyment się nie kończy. Bóg ingeruje głębiej – w samą strukturę człowieka, powołując do istnienia duszę. A żeby egzystencja nie okazała się zbyt jednostajna, inicjuje bunt aniołów, którzy z zapałem zaczynają komplikować ludzkie myśli i sumienia. Następnie oferuje rozwiązanie problemu, który sam współtworzył: im więcej zła, tym więcej łaski – mechanizm przypominający system, który najpierw produkuje chorobę, by potem triumfalnie sprzedawać lekarstwo.
A gdy sceptycyzm zaczyna przybierać na sile, na scenę wkracza syn – ofiara doskonała, uniwersalna, działająca wstecz i wprzód, obejmująca wszystkie czasy i wszystkie winy. Spektakl zostaje domknięty formułą o wieczności, która ma nadać całości ostateczny sens – lub przynajmniej tak skutkuje w oczach wiernych.

Dla mnie osobiście jest oczywiste, że tego typu przedstawienia nie tyle odsłaniają, co zaciemniają rzekome boskie przesłania, tworząc rozległe pole dla domysłów, spekulacji i dowolnych interpretacji. Trudno bowiem uznać za przejaw doskonałej komunikacji system, który wymaga nieustannego tłumaczenia, reinterpretacji i sporów. A przecież nie to zdaje się być pierwotnym zadaniem Najwyższego – tym bardziej że nie pozostawił On nigdzie czytelnego klucza pozwalającego przełożyć swoje wizje na jednoznaczny, ludzki język.

A co moi koledzy o tym wszystkim sądzą?