„Nie znam się ale się wypowiem”

Nie jestem byłym sj ale pimo.
Ludzie chowani w tak zwanej prawdzie od urodzenia nie mają porównania i ewentualnego poczucia straty.
Miałam to nieszczęście że pamiętam jak to jest podczas świąt, ostatnie miałam jak miałam 6 lat. W pierwszej klasie mama po prostu oświadczyła że od teraz już choinki nie będzie. Bez tłumaczeń. Dla mnie jako dla dziecka to był szok. Pamiętam to uczucie do dziś.

Wiele lat funkcjonowałam i wydawało mi się że ja tego nie potrzebuje. Latami kiedy byłam pytana czy mi tego brakuje odpowiadałam „prawilnie” że nie. Ale okazuje się że to nieprawda. To co wypierałam z głowy, wraca z mocą i poniewiera mnie psychicznie. Tu już nawet nie chodzi o konkretne symbole świąteczne czy tradycje choć dla wielu są one przyjemne.

Cały grudzień co roku jest dla mnie źródłem stresu. Nie dość że niezauważenie przechodzą moje urodziny (2 osoby z pracy - wie pamięta i składa życzenia) to jeszcze słyszę zewsząd o przygotowaniach, prezentach, że rodzina przyjedzie, o tym że pomimo ogromnego zmęczenia to całe zamieszanie potrafi dawać ludziom radość. Niektórzy z którymi mam dobry kontakt opowiadają różne anegdotki jak to wygląda u nich w rodzinie z przygotowaniami i samym spędzaniem świąt. I trzeba to nazwać wprost - zazdroszczę tego poczucia wspólnoty. Chyba pierwszy raz w życiu to nazwałam.

Myślę że jeśli kiedyś będę byłym sj, to może sama nie będę obchodzić ale jeśli ktoś by chciał abym pomogła w czymś lub uczestniczyła w spotkaniu - to jak najbardziej będę na tak.

Przed wielu,wielu,wielu laty ,zbiórki do służby polowej ,były 24 grudnia, były 25 grudnia,były 1 stycznia,a teraz w zborze nie planują zbiórek w tych dniach(przynajmniej w mojej okolicy).Kuźwa,upodabniamy sie do szatańskiego świata.Żenada.Jak żyć?

Stosunek byłych Świadków Jehowy do świąt religijnych innych wyznań.


To czy po wyjściu będziemy należeć do jakiejś innej wspólnoty religijnej, zależy tylko i wyłącznie od nas samych.
Jednak jest coś, co staje się pewnym schematem środowiskowym, prawdopodobnie uzależnionym od tego w jakim otoczeniu zostaliśmy wychowani. Chodzi o uczestnictwo I celebrację świąt, które przez lata uważaliśmy za obce, pogańskie a nawet bluźniercze.
Zastanawiam się nieraz nad tym zagadnieniem , jak z czegoś, co było dla zdecydowanej większości byłych świadków "złem absolutnym" stało się sposobem celebracji, tego czym wcześniej gardzili i uważali za obrazę samego Boga.


Widzę, że u jednych proces przeistoczenia spojrzenia na tę sprawę następuje w błyskawicznym czasie a u innych przebiega duużo wolniej. Albo też nie następuje wcale.. .


Chciałbym poznać Waszą opinię na to zagadnienie.

    @Gosia-Maja   
  Rewelacyjny materiał. Bardzo dobra lekcja jak nie zrobić sobie wrogów z najbliższych, którzy zostali w organizacji. Gwarancji oczywiście nie ma, ale przynajmniej pozostanie świadomość, że nie spaliliśmy mostów, być może ktoś kiedyś z takiego mostu zechce skorzystać.

    @Dires12   
   Jednak wielu byłych świadków Jehowy wchodzą w inne sekty...szacunek dla tych którzy stali się wolni od myślenia jak sekta.


    @jestemok   
   Odniosłam wrażenie, że te bardzo dobre rady są przydatne chyba  do tych osób, które po stronie śj nie są zbyt dociekliwe, "ramowe", radykalne, te które mimo wszystko rozmawiają z każdym bez dzielenia. Ucho gorliwych śj jest bardzo czułe, wystarczy niewielki sygnał, a reakcja jest natychmiastowa. Tylko wtedy, gdy jest swobodna wymiana zdań między dwoma osobami jest szansa zastosować te rady, ale tylko szansa. Ja sama nie bałam się ostrych wypowiedzi rozmówcy, byłam gotowa bronić swoich argumentów, a jak trzeba było,  to też atakowałam, nie chowałam głowy w piasek. I tak zostało. Raczej spotykam się na starcie z ostrą, jednozdaniową oceną, a zaraz potem z odcięciem. I jak tu nie reagować, jak tu milczeć, jak tu delikatnie się "poruszać", jak tu nie bronić swej osoby. Wiem, że jedno wyraźne zdanie może zapaść w serce i umysł , i być powodem do myślenia, szukania, sprawdzania. Ale na to trzeba czasu. Nie poddaję się, uśmiech, uprzejmość (z natury ), życzliwość, pomocna dłoń robi swoje. Życzę każdemu tego spokoju wewnętrznego, taktowanych rozmów i utrzymania przyjaźni, trzymam kciuki.....

     @andrzejossowski5771   
   Interesujące uwagi oraz bardzo kulturalny sposób aplikacji tychże w stosunku do Sj. Problemów jest jednak wiele więcej. Stworzyłbym długą listę ograniczeń nabytych oraz wrodzonych tych ludzi. Najistotniejsze, uważam, jest to, by zaufać Biblii. Tam jasno stoi, że nikt nie może przyjść do Pana Jezusa jeśli Ojciec go nie pociągnie. Uważam to za istotę sprawy. Mnie nikt nie wybudzał. Będąc starszym zboru dostrzegałem nieprawdopodobną i niewyobrażalną obłudę starszych, nadzorców obwodu oraz zwykłych głosicieli. Zacząłem studiować Słowo Boże samodzielnie. Reszta poszła gładko. Za nic mam to, że około 1000 (tysiąc) moich byłych "braci" nie rozpoznaje mnie na ulicy. Badam Biblię a to jest to, o co chodzi.

Dalsza  dokładna rozkmina artykułu ze Strażnicy art. 41/25 (zaserwowanego powyżej przez "bez iluzji"; 2 art. ze Str. październikowej) opracowana przez @jerubaala 3333


    @jerubaal3333   
   Poniżej przedstawiam *rzeczową, systematyczną analizę treści nagrania* oraz **mechanizmów interpretacyjnych i retorycznych**, które autor nagrania identyfikuje w artykule Strażnicy (art. 41/25). Ograniczam się do meritum, bez publicystyki.

## 1. Adresat artykułu i manipulacja pojęciem „chrześcijanie”

 1. Artykuł deklaratywnie zwraca się do „chrześcijan”, podczas gdy:
* doktryna Świadków Jehowy jednoznacznie głosi, że **wyłącznie oni są prawdziwymi chrześcijanami**,
* wszystkie inne wyznania są zaliczane do „Babilonu Wielkiego”.
 2. Użycie pojęcia ogólnego pełni funkcję:
* maskującą ekskluzywizm organizacyjny,
* normalizującą narrację (pozór powszechności).
3. Precyzyjny i uczciwy język wymagałby określenia: „Świadkowie Jehowy”, nie „chrześcijanie”. Wniosek: mamy do czynienia z zabiegiem retorycznym, nie neutralnym językiem. ---

 ## 2. „Lojalna miłość” jako konstrukcja doktrynalna ###

2.1. Problem translacyjny – hebrajskie *ḥesed (חֶסֶד)*

1. W oryginale hebrajskim słowo *ḥesed* oznacza:
* miłosierdzie,
* łaskawość,
* życzliwość,
 * dobroć okazywaną z inicjatywy dawcy.
2. **Nie oznacza**: * lojalności kontraktowej,
* warunkowej relacji opartej na posłuszeństwie organizacyjnym.

 3. Tłumaczenie „lojalna miłość”:

* jest interpretacją teologiczną,
*  nie wynika wprost z semantyki hebrajskiej. ###

2.2. Skutek doktrynalny 1. „Lojalna miłość” sugeruje:
 *warunkowość miłości Boga,
 * zależność od wierności strukturze (organizacji).

2. Jest to spójne z nauczaniem:
 * „nie można być posłusznym Jehowie, będąc nieposłusznym organizacji”.

3. Miłość zostaje przeformułowana: * z relacji osobowej, * w relację kontraktową.
 Wniosek: przekład nie jest neutralny – jest narzędziem doktrynalnym. --- ##

3. Mechanizm „mleka duchowego” i usypiania krytycyzmu

1. Artykuł celowo eksponuje:
* najbardziej oczywiste, elementarne twierdzenia biblijne,
* tzw. „duchowe mleko”.
 2. Funkcja tego zabiegu:
* budowanie zaufania,
 * obniżenie czujności poznawczej.

3. Czytelnik nie jest uczony:
* rozróżniania tekstu od interpretacji,
*  samodzielnej egzegezy. Wniosek: akceptacja prostych nauk ma przygotować grunt pod bezkrytyczne przyjęcie złożonych i problematycznych interpretacji. --- ##

 4. Fałszywe nauki – zawsze „na zewnątrz”

1. Artykuł zakłada, że:
 * fałszywe nauki istnieją wyłącznie poza organizacją.
 2. Nie dopuszcza się możliwości:
 * błędów wewnętrznych,
* rewizji doktrynalnych (mimo ich historycznej zmienności).
 3. To tworzy zamknięty system poznawczy:
* krytyka = odstępstwo,
 * wątpliwość = problem moralny. --- ##

 5. Nadużycie argumentów statystycznych i literackich

 1. Powtarzalność fraz w Psalmach:
* jest cechą poezji hebrajskiej,
* nie dowodem doktrynalnej wagi pojęcia.
 2. Argument: „26 razy = większa prawda”:
* jest logicznie niepoprawny,
 * ignoruje gatunek literacki tekstu. --- ##
 6. Emocje kontra „fakty”
 * uczucia (niewiarygodne),
* „to, co wiemy” (rzekomo obiektywne).
2. Problem:
* „to, co wiemy”, jest w istocie
**interpretacją organizacyjną**.
3. Wątpliwości są redefiniowane jako:
* efekt grzeszności*
* wpływ Szatana,
* brak lojalności.
Wniosek: emocjonalny dysonans nie jest analizowany, lecz patologizowany. --- ##

7. Grzech jako uniwersalne wyjaśnienie kryzysu poznawczego

1. Wątpliwości przedstawia się jako:
* skutek grzechu pierworodnego,
* uszkodzenie „mechanizmu duchowego”.
 2. Pomija się fakt, że:
* wątpliwości często wynikają z niespójności doktrynalnych,
* analizy, porównań, sprzeczności historycznych. To klasyczny mechanizm immunizacji doktryny przed krytyką. --- ##

8. Wnioski końcowe:
1. Artykuł nie analizuje miłości Boga, lecz:
*  redefiniuje ją w kategoriach lojalności wobec organizacji.

 2. Język:
* maskuje ekskluzywizm,
* dyscyplinuje myślenie,
* neutralizuje wątpliwości.

3. Centralny problem:
* nie brzmi „czy Jehowa kocha”,
* lecz „czy wolno myśleć poza ramami interpretacyjnymi Ciała Kierowniczego”. --- ###

 Konkluzja:
Wątpliwości nie są defektem duchowym. Są naturalnym skutkiem pracy rozumu w zetknięciu z niespójnością.
System, który każe je tłumić, nie broni prawdy – broni kontroli.