Argument kosmologiczny (Kalam)

Struktura argumentu:
Wszystko, co zaczyna istnieć, ma przyczynę
Wszechświat zaczął istnieć
Zatem wszechświat ma przyczynę

Ta przyczyna musi być poza czasem, przestrzenią i materią, więc jest „Bogiem”
Dlaczego ten argument jest mocny?
1. Intuicyjnie przekonujący
Codziennie obserwujemy, że rzeczy mają przyczyny — to zgodne z naszym doświadczeniem.
2. Wsparty przez kosmologię
Od czasu teoria Wielkiego Wybuchu wiemy, że: wszechświat miał początek (ok. 13,8 mld lat temu). To daje argumentowi naukowy „punkt zaczepienia”.
3. Filozoficznie rozwinięty
Odwołuje się do klasycznej idei przyczynowości i problemu „dlaczego istnieje coś zamiast niczego”.

Główne krytyki (i gdzie pojawia się problem)
1. „Wszystko ma przyczynę”… ale nie Bóg?
To najczęstszy zarzut: Jeśli wszystko potrzebuje przyczyny → to Bóg też powinien. Jeśli Bóg nie potrzebuje → to może wszechświat też nie potrzebuje. Wygląda to jak wyjątek „specjalnie dla Boga”
Apologeci odpowiadają: „Nie wszystko — tylko to, co zaczyna istnieć”. Ale wtedy pojawia się pytanie: skąd wiemy, że to założenie jest uniwersalne?
2. Problem przyczynowości „przed czasem”
Jeśli czas zaczął się wraz z wszechświatem, to co znaczy „przedtem była przyczyna”?
W fizyce przyczynowość jest związana z czasem.
Krytycy mówią: to może być nadużycie naszego codziennego rozumienia przyczyny.
3. Skok: „przyczyna” → „Bóg osobowy”
Nawet jeśli uznamy, że wszechświat ma przyczynę to nadal nie wynika, że Bóg jes istotą światomą i że musi to być Bóg biblijny.
Może to być np. stan kwantowu lub coś całkowicie nieznanego.
To największy „skok interpretacyjny”
4. Alternatywy z fizyki
Niektóre modele (np. kosmologia kwantowa) sugerują: wszechświat może powstać z fluktuacji próżni, albo nie mieć klasycznego „początku”
To opiera się na ideach z mechaniki kwantowej.
Problem: te modele są trudne i nieintuicyjne, ale podważają przesłanki argumentu
5. „Nic” w filozofii vs „nic” w fizyce.

Apologeci mówią: „z niczego nic nie powstaje”
Ale fizycy mówią: „nic” (próżnia kwantowa) ≠ absolutne nic
Często strony mówią o różnych rzeczach, używając tego samego słowa

Uczciwe podsumowanie
Co działa:
argument trafia w realny problem (początek istnienia)
ma solidną strukturę logiczną
jest jednym z najmocniejszych argumentów teistycznych
Gdzie się „łamie”:
nie dowodzi konkretnego Boga (np. chrześcijańskiego)
opiera się na założeniach, które można podważyć
robi filozoficzne „skoki”, których nie da się empirycznie sprawdzić.
Najważniejszy wniosek
Argument kosmologiczny bardziej pokazuje: „rzeczywistość jest dziwna i wymaga wyjaśnienia” niż: „chrześcijaństwo jest prawdziwe”

[/list][/list]

Czyli mamy Andrzejka figlarza. Brawo, przed nami ci się udało, ale według księgi Objawienia kpiarze z PŚ zasługują na Armagedon

A teraz szczerze, jeżeli chodzi o temat wątku, co myślę o Biblii.
Wychowany jako niewierzący, długo nie interesowałem się Biblią. Wszystko zmieniło się, gdy na mojej drodze pojawili się Świadkowie Jehowy. Ich głęboka znajomość Pisma zrobiła na mnie ogromne wrażenie.
Sam egzemplarz, który posiadam – wydany przez Towarzystwo Świętego Pawła i oprawiony w skórę cielęcą – prezentuje się wspaniale. Jeśli chodzi o sam przekład, wolę jednak Uwspółcześnioną Biblię Gdańską.
Biblia stała się dla mnie znakomitą rozrywką, a jej studiowanie wypełnia czas mojej emerytury. To prawdziwy majstersztyk: pełen wymyślonych opowieści, w których jak rodzynki umieszczono pewne fakty historyczne, nadające całości pozory dokumentalności. Szczególnie fascynuje mnie Nowy Testament, który dzięki ciągłemu dopisywaniu nowych „prawd wiary” w formie dogmatów (nieprzeniknionych dla ludzkiego umysłu) rozwija horyzonty ludzkiej pomysłowości. Każdy, nawet najbardziej absurdalny fragment, potrafi być „udowodniony” logicznymi fikołkami, i w końcu staje się prawdą – i tylko prawdą.
Biblia jest dla mnie również podręcznikiem słownictwa hebrajskiego i greckiego. Dzięki niej poznaję historię starożytną, archeologię, a nawet fantastyczne stworzenia zamieszkujące zaświaty. Urzeka mnie łatwość, z jaką potrafi przekonać ludzi, że opisane w niej zdarzenia, choć nielogiczne, są prawdziwe.
Socjotechnika tej księgi jest naprawdę zdumiewająca. Każde słowo można wyciągnąć i przekształcić w bogatą teologiczną treść. Dlatego studiowanie Pisma i dyskusje na jego temat są dla mnie prawdziwą rozrywką. Nie dziwi mnie dlatego fakt, że niektórzy moi koledzy potrafią przemienić się w złośliwe małpy, które biją Biblię jej własnymi cytatami, które przeczą sobie nawzajem.

Witaj Andrzejku, według tradycyjnego przekazu biblijnego (Księga Rodzaju 9) Cham
ujrzał nagość swojego pijanego ojca, Noego, i powiedział o tym braciom, co uznano za brak szacunku i naruszenie tabu. Noe po przebudzeniu przeklął syna Chama – Kanaana. Chociaż niektórzy bibliści interpretują frazę „odkryć nagość” jako eufemizm oznaczający akt seksualny lub kazirodztwo, w dosłownym i najpowszechniejszym odczycie tekstu chodzi o samo zhańbienie ojca wzrokiem i drwiną.
Ale zdania są podzielone pośród biblistów - pozdrawiam

Drogi kolego Gandalfie Szary!
Zapewne poczujesz się rozczarowany moimi dociekaniami, ale przedstawię Ci znane mi fakty.
Kanon żydowskiego Starego Testamentu (Tanachu) kształtował się stopniowo przez kilka stuleci i nigdy nie doczekał się formalnego zatwierdzenia w sensie prawnym czy urzędowym. W literaturze przedmiotu często wskazuje się na Synod w Jamni, który odbył się około 90 roku n.e., jako istotny punkt odniesienia w procesie konsolidacji kanonu.

Tora, czyli Pięcioksiąg Mojżesza – zwany również Prawem – była uznawana za kanoniczną już w starożytności, choć jej status został ostatecznie potwierdzony w tradycji rabinicznej dopiero w V wieku n.e.
Księgi prorockie (Nevi’im) ukształtowały się nieco później, w okresie przełomu III i II wieku p.n.e., natomiast Pisma (Ketuwim) podlegały redakcji i uznaniu kanonicznemu dopiero w I wieku n.e.

Warto podkreślić, że Synod w Jamni nie był formalnym soborem decydującym o kanonie. Był raczej punktem konsolidacji i potwierdzenia praktycznie już utrwalonego zestawu ksiąg Starego Testamentu przez środowisko rabiniczne.