Nadaszyniaku
   Napewno bycie w statusie PIMO wiąże się z pewnymi wyzwaniami i pewną dozą ostrożności.
   Ale to jest gra na naszych zasadach, nie musimy tańczyć tak, jak strażnica nam zagra.
   Osobiście podobnie jak Gremczak wychodzę z założenia, że nie muszę trzymać się zasad, które nakreśla strażnica.
   Już dawno nie chodzę według ich prawideł.
   I nie zamierzam im podarować ani jednego swojego podpisu na czymkolwiek.
   Oczywiście, łatwiej by im było zrobić komitet sądowniczy i mnie wykluczyć.
   Ale ode mnie nie dostaną żadnego podpisu czy choćby kropki czy przecinka
   A tak, przed każdą obsługą jestem dla nich problemem do wyjaśniania przed nadzorcą podróżującym.
   Mam wolność i autonomię, chociaż jest ona w jakiejś tam mierze ograniczona, nie ma się co czarować, ale naprawdę w bardzo niewielkiej.
   Nie mają nade mną żadnej kontroli, bo nie mają źródeł informacji.
   Wszystkie możliwe wykasowałam, nie mają do mnie żadnego, wiarogodnego dostępu.
   A ziarna wątpliwości się sieją i to dość obficie.

Droga Estero  (...)
Świadomego człowieka nie da się na trwałe zaprogramować, a Twoje spostrzeżenia dowodzą, że nawet wewnątrz bardzo restrykcyjnych struktur
można zachować wewnętrzną wolność i autonomię, budując własny świat wartości obok narzuconych schematów.
Serdecznie Cię pozdrawiam i życzę dużo siły oraz niesłabnącej wytrwałości w podążaniu własną drogą! - DOBRANOC

Nadaszyniaku

Witaj Estero
Największym wyzwaniem dla Strażnicy nie są dziś ci, którzy trzasnęli drzwiami, lecz ci, którzy zostali, tracąc jednocześnie wiarę w nieomylność „Ciała Kierowniczego”.
Armia osób PIMO to ludzie, którzy opanowali do perfekcji sztukę kamuflażu.
Ich obecność na zebraniach to czysta logistyka – ochrona relacji rodzinnych, unikanie bolesnego zerwania więzi, dbanie o spokój najbliższych.
Jednak ich serca i portfele są już dawno gdzie indziej.(...)(pogrubienie moje)
Osoba PIMO, choć świadoma prawdy, wciąż musi oglądać się za ramię.
Każde spotkanie z rodziną jest polem minowym, każdy telefon od starszego zboru wywołuje skok adrenaliny,
a każda chwila szczerości z kimś „ze świata” jest obarczona lękiem przed dekonspiracją.
To nie jest spokój – to jedynie dobrze zamaskowana partyzantka.

Nadaszyniaku

Generalnie dobry byłem, rzadko wychodziłem przegrany z rozmowy.
Otóż w jednej rozmowie posunąłem się za daleko i zniszczyłem argumentacją jedną osobę.
W rezultacie rozmowy ta osoba popłakała się na moich oczach. Gdy tak zareagowała wówczas dotarło do mnie, że wyrządziłem jej krzywdę.
Więc teraz próbuje jakoś sobie to wytłumaczyć, ale nie mogę sobie tego darować. Żeby to jeszcze prawda była, ale nie była.   

Gandalfie Szary

Ja również uważam że to strata czasu i żal mi tych lat młodości, gdzie stałem przy drzwiach i próbowałem przekonywać do utopii.
Najgorsze uczucie, gdy trafia do umysłu, że było to po nic.

Gandalfie Szary