Jak w każdej religii są plusy i minusy

Ja również uważam że to strata czasu i żal mi tych lat młodości, gdzie stałem przy drzwiach i próbowałem przekonywać do utopii.
Najgorsze uczucie, gdy trafia do umysłu, że było to po nic.

   Gandalfie Szary 
   Powiem Ci, jakie ja mam podejście do swojego bycia tam u nich.
   Nie wszystko tam było stratą czasu i czymś, co należy ogarniać żalem.
   Chodziliśmy do ludzi głosić z serca, bo naprawdę wierzyliśmy, że to najprawdziwsza prawda, ze mną tak właśnie było.
   A tu po wielu latach gorliwego głoszenia, okazuje się, że to zwykła ściema ten raj na ziemi, życie bez chorób i bliski koniec świata
   Oczywiście, to pierwsze emocjonalne uderzenie po odkryciu, że to kłamstwo było straszne.
   I ten okres żałoby musiał nastąpić, a z nim wściekłość, złość, nienawiść, podarte zaufanie, poczucie, że się zostało oszukanym.
   I że z taką oszukańczą ideologią szło się do ludzi i przekonywało, że to jedyna droga do zbawienia.

   Ale było tam też sporo pozytywów.

   Jeden z nich to chociażby to, że ludzie tam pozbywali się swoich najgorszych nałogów.
   TSSK uczyła ich kontaktu z ludźmi, czytania, pisania nawet i wyciągania logicznych wniosków.
   Uczyła obycia, kultury, higieny życia, dbania o swoje mienie, otoczenie, schludny ubiór, grzecznego prowadzenia rozmów.
   W moim zborze było sporo takich meneli, co wyszli na prostą i do dziś tam jeszcze tkwią póki co i raczej nie zbierają się do wyjścia.
   I dla nich, to może lepiej, żeby stamtąd nie wychodzili, bo mogliby wrócić na swoje "menelskie", nałogowe ścieżki.
   Nasz pobyt tam, też w jakiś sposób ukształtował nas samych.
   Bo jak ktoś tam był 10, 15, 20, 30 lat, a niektórzy całe swoje życie, to to co się tam działo nas wychowywało.
   Jak dziś umiera ktoś, kto przyjął chrzest w 1975 roku, to przeżył w tej kłamliwej nadziei ponad pół wieku.
   I umarł nawet nieświadomy, że to tylko ideologia, która nie jest prawdą.

   Co Ci na to odpowiedzieli?
   Nie byli zdziwieni?

Znałem osobę-ŚJ, która była jedyną córką starszego zboru.
Mieli domek i chcąc go odziedziczyć po rodzinie, musiała udawać latami i chodzić na zebrania.
Pracowała na kierowniczym stanowisku, paliła potajemnie papierosy i miała męża ze świata, który palił.
Rodzice mieszkali na dole, a ona na piętrze.

Wiedziała doskonale, znając ojca, że on by nie dość że wyrzucił ją z domku, to na dodatek spadek by zapisał Nadarzynowi.
Kontakt mi się urwał. Była to osoba z naszego forum, ale w pierwszych latach jego istnienia.

Tylko teraz, aby się ktoś znalazł, kto by pociągnął tą myśl ujawniając się.

W moim przypadku starszaki wiedzą o tym co wcześniej napisałem.
Nie tylko starszaki inni też.
Zadałem im pytania i do dziś czekam na odpowiedź.
Powiedziałem też że czekam z niecierpliwością.
Jednocześnie maja świadomość ,że każda rozmowa jest nagrywana.
Nawet z obwodowym.