Kolejny.
Ma cztery nogi, ogon i leci.

BUTY

         Cieszę się, że znalazł się przynajmniej jeden kolega (Nadaszyniak), który postanowił przejść do rzeczy. O ile zgadzam się z Nim co do pierwszej części jego wypowiedzi, o tyle w kwestii twórczości Stanisława Lema mam odmienne zdanie.
Bardzo cenię Lema, ponieważ jego dzieła – takie jak Niezwyciężony czy Solaris – opierają się na głębokim rozumieniu nauki oraz ludzkiej psychologii. Owszem, są to utwory fantastyczne, ale jest to zupełnie inny rodzaj fantazji: w dużym stopniu zakorzenionej w nauce, pozbawionej pustej symboliki, a zamiast tego operującej konkretami. Lem w swojej twórczości próbuje przewidywać rozwój nauki i techniki w różnych dziedzinach.
W jego powieściach człowiek posiada możliwość kształtowania przyszłości w zależności od rozwoju nauki, zwłaszcza tej opartej na prawach fizyki. Jest faktem, że jego utwory zawierają elementy fantazji, ale jest to tzw. fantastyka naukowa – czyli taka, która w mniejszym lub większym stopniu opiera się na materii i jej właściwościach. Fantastyka naukowa pełni ważną rolę: inspiruje ludzkość do postępu.
Wystarczy spojrzeć na twórczość Jules Verne'a – wiele jego wizji, które w jego czasach wydawały się czystą fantazją, znalazło później odzwierciedlenie w rzeczywistości. Rzeczywistość jest bowiem w dużej mierze taka, jaką zbuduje człowiek – istota zdolna wpływać na swój los zarówno w sposób pozytywny (np. rozwój medycyny), jak i negatywny (tworzenie nowych broni).

W przeciwieństwie do tego, Apokalipsa jest zbiorem opowieści, które – poza barwnymi i sugestywnymi obrazami – nie wnoszą nic do świata nauki. Można wręcz powiedzieć, że odciągają od niej uwagę. Jeżeli coś wnoszą, to przede wszystkim wizje dotyczące postaci i wydarzeń biblijnych. Jednocześnie, mimo chaosu, wojen i cierpienia, Apokalipsa niesie przesłanie, że zło nie ma ostatniego słowa – ostatecznie triumfuje dobro reprezentowane przez Boga.
W tej wizji człowiek jest jedynie jednym z elementów boskiego stworzenia, który ma niewielki wpływ – lub wręcz żaden – na swoje przeznaczenie w kontekście boskich planów.

Dla osoby niewierzącej Księga Apokalipsy, poza zaspokojeniem ciekawości, nie ma większego znaczenia. Luki w zakresie moralności czy sensu życia są w jej przypadku wypełniane przez naukę, etykę oraz różnego rodzaju kodeksy zachowań.

Cześć Andrzejek:
"Dzięki wielkie za tę rzetelną i głęboką wypowiedź! Cieszę się, że moje przejście do rzeczy sprowokowało Cię do tak ciekawego zestawienia twórczości Lema z wizjami apokaliptycznymi.
Mimo że mamy odmienne zdanie co do wagi dzieł Stanisława Lema, Twoja argumentacja dotycząca 'twardej' fantastyki naukowej jako motoru postępu jest niezwykle celna.
Bardzo trafnie punktujesz tę zasadniczą różnicę: u Lema człowiek jest kowalem własnego losu uzbrojonym w naukę, podczas gdy w Apokalipsie staje się jedynie elementem większego, odgórnego planu.

         Cieszę się, że znalazł się przynajmniej jeden kolega (Nadaszyniak), który postanowił przejść do rzeczy. O ile zgadzam się z Nim co do pierwszej części jego wypowiedzi, o tyle w kwestii twórczości Stanisława Lema mam odmienne zdanie.
Bardzo cenię Lema, ponieważ jego dzieła – takie jak Niezwyciężony czy Solaris – opierają się na głębokim rozumieniu nauki oraz ludzkiej psychologii. Owszem, są to utwory fantastyczne, ale jest to zupełnie inny rodzaj fantazji: w dużym stopniu zakorzenionej w nauce, pozbawionej pustej symboliki, a zamiast tego operującej konkretami. Lem w swojej twórczości próbuje przewidywać rozwój nauki i techniki w różnych dziedzinach.
W jego powieściach człowiek posiada możliwość kształtowania przyszłości w zależności od rozwoju nauki, zwłaszcza tej opartej na prawach fizyki. Jest faktem, że jego utwory zawierają elementy fantazji, ale jest to tzw. fantastyka naukowa – czyli taka, która w mniejszym lub większym stopniu opiera się na materii i jej właściwościach. Fantastyka naukowa pełni ważną rolę: inspiruje ludzkość do postępu.
Wystarczy spojrzeć na twórczość Jules Verne'a – wiele jego wizji, które w jego czasach wydawały się czystą fantazją, znalazło później odzwierciedlenie w rzeczywistości. Rzeczywistość jest bowiem w dużej mierze taka, jaką zbuduje człowiek – istota zdolna wpływać na swój los zarówno w sposób pozytywny (np. rozwój medycyny), jak i negatywny (tworzenie nowych broni).

W przeciwieństwie do tego, Apokalipsa jest zbiorem opowieści, które – poza barwnymi i sugestywnymi obrazami – nie wnoszą nic do świata nauki. Można wręcz powiedzieć, że odciągają od niej uwagę. Jeżeli coś wnoszą, to przede wszystkim wizje dotyczące postaci i wydarzeń biblijnych. Jednocześnie, mimo chaosu, wojen i cierpienia, Apokalipsa niesie przesłanie, że zło nie ma ostatniego słowa – ostatecznie triumfuje dobro reprezentowane przez Boga.
W tej wizji człowiek jest jedynie jednym z elementów boskiego stworzenia, który ma niewielki wpływ – lub wręcz żaden – na swoje przeznaczenie w kontekście boskich planów.

Dla osoby niewierzącej Księga Apokalipsy, poza zaspokojeniem ciekawości, nie ma większego znaczenia. Luki w zakresie moralności czy sensu życia są w jej przypadku wypełniane przez naukę, etykę oraz różnego rodzaju kodeksy zachowań.

Skoro nie ma to być na poważnie, jest to w temacie humorystycznym to adekwatna do tego odpowiedź.
Z kury nie będzie jajka.
Z jajka będzie kura.