WŁADCA ŚWIATA
Ze Starego Testamentu wynika, że do pierwszego wieku n.e. Jahwe w zasadzie „trzymał rękę na pulsie” naszego świata, interweniując przede wszystkim w sprawach dotyczących swojego wybranego narodu. Z niewiadomych przyczyn, po pojawieniu się chrześcijaństwa, przyjął postawę bardziej zdystansowaną, jakby mówił: „Róbcie, co chcecie”. Być może wynikało to z rozczarowania masowym odwracaniem się ludzi od wiary w Niego. Faktem jednak pozostaje, że wraz z rozwojem idei chrześcijańskich zaczęły pojawiać się hordy złych duchów, niekoniecznie będących zbuntowanymi aniołami.

Nie należy się więc dziwić Najwyższemu, że przyjął postawę biernego oczekiwania wobec narastającego zła — zalew podłych duchów przekroczył zapewne Jego najśmielsze oczekiwania. W ten sposób pozostawił ludziom przestrzeń do wyboru między dobrem a złem. Dla ich pociechy obiecał, że im bardziej rozprzestrzeni się grzech, tym obficiej zacznie spływać na nich Jego łaska.

Ale ludzie, jak to ludzie - w końcu wybrali zło, co zbiegło się pojawieniem się Władcy Świata. Jan 12:31 stwierdza, że Teraz odbywa się sąd tego świata, teraz (tzn. w tym momencie) władca tego świata będzie wyrzucony precz. Powiedzenie wyrzucić coś precz oznacza definitywne, gwałtowne lub pogardliwe pozbycie się jakiegoś przedmiotu, sprawy lub myśli. Słowo „precz” funkcjonuje tu jako wzmocnienie, oznaczające „daleko”, „poza zasięg wzroku” lub „całkowicie”. Analizując ten przekaz czuję pewien niedosyt i rozczarowanie, że Jahwe nie zakomunikował nam w sposób bardziej jasny, gdzie teraz przebywa Władca Świata.

Upłynęło parę dni, a Władca Świata ma się na tyle dobrze, że postanawia odwiedzić rabbiego Jezusa który mówi - Jan 14:30  Już nie będę z wami wiele mówił, nadchodzi bowiem władca tego świata, a on we mnie nic nie ma. Powiedzenie „on we mnie nic nie ma” (lub częściej w kontekście relacji: „on we mnie nic nie widzi”, „nic do mnie nie czuje”) jest zazwyczaj wyrazem głębokiego braku zaangażowania emocjonalnego ze strony partnera. Można je interpretować na kilku płaszczyznach, z których większość wskazuje na chłód emocjonalny i dystans. Taka postawa Jezusa świadczy o jego mądrym podejściu do sprawy, a mianowicie rób swoje Władco Świata, bo i tak moja moc jest niewystarczająca, żeby ci w czymkolwiek przeszkadzać.

Dlatego też do dziś rządy Władcy Świata pozostają niezachwiane, a sam Władca nieustannie rozszerza swoje włości, wywołując kolejne konflikty zbrojne. Ludzie mają co prawda nadzieję w Sądzie Ostatecznym, lecz Władca Świata nie stanie przed żadnym sądem. Odpowiedź na pytanie, dlaczego Bóg go nie unicestwi, jest taka sama, jak odpowiedź na pytanie, dlaczego Bóg nie eliminuje zła, choć jest w stanie to uczynić – co zresztą na krótki czas udowodnił, topiąc wszystko, co żyje, w Potopie. Przekonał się jednak, że to nie przynosi oczekiwanego efektu: zło, jak gumka, zawsze wraca do swojego pierwotnego stanu.

Zastanówmy się, kim jest Władca Świata, którego istnienie zostało ustanowione przez Jahwe. Żaden przekaz boski nie wyjaśnia tego wprost. Jeśli przyjmiemy, że to Jahwe jest stwórcą wszystkiego, logicznym wnioskiem jest, że Władca Świata również został przez niego stworzony.
Dodatkowo wydaje się oczywiste, że istota, której Jahwe dobrowolnie powierzył zarząd nad stworzonym przez siebie (lub, zależnie od interpretacji, przez Logosa) Wszechświatem, musi być niemal tak mądra jak sam stwórca, a przynajmniej cieszyć się jego pełnym zaufaniem. Nie wiadomo, na jak długo Jahwe „wydzierżawił” Władcy Świata władzę nad Wszechświatem, ale z obserwacji wynika, że do tej pory sprawuje ją bez przeszkód ze strony Najwyższego.

Nie musi to być żadna duchowa istota, choć z pewnością nie jest nią posłuszny Bogu jego prokurator, ha-Satan, który pozostaje jedynie aniołem — zbyt słabym, by sprostać takiej misji. Trzeba jednak bezstronnie przyznać, że mimo braku jakiegokolwiek boskiego przekazu potwierdzającego taką możliwość, niektórzy sugerują, iż mogłoby to być prawdą, jeśli tylko przedstawi się go jako buntownika, tak jak uczynili to chrześcijanie.

Chociaż, jak już wcześniej zaznaczyłem, Władca Świata nie musi być duchem, z Drugiego Listu Do Koryntian 4:3-4 jasno wynika, że w istocie naszym Władcą Świata jest Bóg Tego Świata, który musi być duchem.
A jeśli nasza ewangelia jest zakryta, to jest zakryta dla tych, którzy giną; w których Bóg tego świata zaślepił umysły niewierzących, aby nie świeciła im światłość chwalebnej ewangelii Chrystusa, który jest obrazem Boga.
To rodzi pytanie: czy bogowie mogą różnić się między sobą pod względem potęgi i możliwości? Innymi słowy, czy słowo „Bóg” w Biblii oznacza istnienie bogów o różnej sile, a nie wyłącznie jedynego, najwyższego Boga?

Jednakże moim zdaniem, skupiając się jedynie na Janie 1:1 dochodzę do logicznego wniosku, że Jahwe sam jeden był niezdolny do stworzenie Wszechświata i musiał go w tym zastąpić drugi bóg - Logos. Ale może był zdolny, tylko zaistniała pomiędzy tymi dwoma bogami umowa, że jeden stworzy Wszechświat, a drugi będzie nim zarządzał? A może bogowie nie muszą być sobie równi co do potęgi? Ale skądże. Bóg, go bóg. Ani Tanah, ani zdrowy rozsądek nie rozróżnia mniejszego lub większego boga. Dlatego też na przykład taki Logos jako bóg, po wcieleniu się w cudzołożną małżonkę Józefa, mógł stać się człowiekiem, a z góry jako bóg zarządzać Wszechświatem. W ten sposób Jahwe byłby zupełnie zbędny, a cale Pismo Święte stało by się logicznie doskonale spięte.

TAJEMNICZY LIST PAWŁA

2Kor 12:2  Znam człowieka w jedności z Chrystusem, który czternaście lat temu — czy w ciele, nie wiem, czy poza ciałem, nie wiem; Bóg to wie — został jako taki porwany do trzeciego nieba. 
2Kor 12:3  Tak, znam takiego człowieka — czy w ciele, czy poza ciałem, nie wiem, Bóg wie — 
2Kor 12:4  i wiem, że został porwany do raju i usłyszał niewypowiedziane słowa, których człowiekowi nie wolno mówić. 
2Kor 12:5  Takim człowiekiem będę się chlubił, ale nie będę się chlubił samym sobą, chyba że swymi słabościami.

Dyskusja

Moje opowiadanie Nr 1
Znam chrześcijanina, który tydzień temu, dokładnie nie wiem, czy jako człowiek czy jako duch, został porwany do drugiego piekła.

Odpowiedź Kościoła Katolickiego:
Rozumiem, że to może być dla Ciebie niepokojące albo dziwne, ale to, co opisujesz, nie ma potwierdzenia w rzeczywistości ani w nauczaniu chrześcijańskim.
W chrześcijaństwie nie istnieje pojęcie „drugiego piekła” ani sytuacje, w których ktoś zostaje „porwany” tam jako człowiek czy duch w taki sposób, jak to opisujesz. Piekło jest rozumiane raczej jako stan oddzielenia od Boga po śmierci, a nie miejsce, do którego ktoś jest czasowo zabierany w trakcie życia.
To, co mówisz, może wynikać z: czyjejś symbolicznej opowieści lub metafory, błędnego zrozumienia czyichś słów, albo po prostu nieprawdziwej historii.
Jeśli ta sytuacja Cię martwi albo ktoś naprawdę tak twierdzi i wpływa to na Twoje samopoczucie, warto: spokojnie to zweryfikować z kimś zaufanym, albo porozmawiać z osobą, która ma wiedzę teologiczną (np. księdzem). A jeśli chcesz, możesz opowiedzieć dokładniej, skąd to usłyszałeś — spróbujemy razem to wyjaśnić.
Moja odpowiedź.
Wszystko się zgadza. Nie ma drugiego piekła, al nie ma także drugiego i trzeciego nieba. Jeżeli uważasz, że moje opowiadanie jest bzdurą, to również i zeznanie Pawła należy zaliczyć do tego samego gatunku.

Moje opowiadanie Nr 2
Niedawno udało mi się poznać człowieka, który został porwany do raju, chociaż nie jestem do końca pewien, czy dokonał tego w swojej ludzkiej postaci, czy jako duch.

Odpowiedź Kościoła Katolickiego:
To, co opisujesz, brzmi jak doświadczenie mistyczne lub wizja duchowa. W wielu tradycjach religijnych i duchowych istnieją opowieści o ludziach, którzy zostali zabrani do „raju” lub do innych wymiarów w stanie śmierci klinicznej, medytacji czy w formie astralnej. Często nie jest jasne, czy doświadczają tego w fizycznym ciele, czy jako dusza lub duch. Można to interpretować na kilka sposobów: Doświadczenie poza ciałem (OOBE – out-of-body experience) – człowiek może czuć, że opuszcza ciało i „przemieszcza się” do innej rzeczywistości.
Doświadczenie mistyczne w ciele – niektórzy mistycy i święci opisują wejście w stan raju lub kontakt z boskością, pozostając w pełni przytomni w swoim ciele.
Wizja lub sen duchowy – czasem takie wydarzenia są subiektywnymi wizjami, które mają głębokie znaczenie psychiczne i duchowe.
Ciekawym aspektem Twojej opowieści jest niepewność, czy jego ciało uczestniczyło w tym doświadczeniu. To sugeruje granicę między fizycznym a duchowym doświadczeniem, co w literaturze mistycznej jest często tematem refleksji o naturze duszy i życia po śmierci.

I zmów mamy dwie totalne bzdury, ale w chrześcijańskim nauczaniu majaczenia Pawła 2 Kor 12:4 urosły do rangi Pisma Objawionego. A moje jako zaburzenie umysłowe.

Rzeczywistość jest zupełnie inna. W Starym Testamencie istnieje tylko jedno niebo, które jest mieszkaniem boga. Nie istnieje także żadne Piekło, a jeżeli chodzi o Raj, to zniknął on w Potopie. Wniosek jest jeden. Stary Testament nie ma prawa się znaleźć w Katolickiej Biblii, z powodu całkowicie odmiennych prawd wiary. Nowy Testament nie jest żadnym rozwinięciem Starego tylko jego zaprzeczeniem, chociażby przez wprowadzenie do obrotu drugiego, a nawet trzeciego boga.

SKŁADANIE LUDZKICH OFIAR WG BIBLII

Kpł 18:21 Nie pozwalaj żadnemu z twoich potomków przejść przez ogień dla Molocha, abyś nie bezcześcił imienia twego Boga. Ja jestem PAN.

Pwt 12:30-32 Strzeż się, byś się nie dał usidlić, idąc za nimi, gdy będą wytępione przed tobą; nie pytaj się też o ich bogów, mówiąc: W jaki sposób te narody służyły swoim bogom? Tak samo i ja uczynię.
Nie uczynisz tak PANU, swemu Bogu, gdyż wszystko, czym brzydzi się PAN i czego nienawidzi, czynili swoim bogom; nawet swoich synów i swoje córki palili w ogniu dla swoich bogów.
Cokolwiek wam nakazuję, pilnie wypełniajcie. Nic do tego nie dodasz ani od tego nie ujmiesz.

Sdz 11:30-39 Tam Jefte złożył PANU ślub, mówiąc: Jeśli naprawdę wydasz synów Ammona w moje ręce;
Wtedy to, co wyjdzie z drzwi mego domu naprzeciw mnie, gdy wrócę w pokoju od synów Ammona, będzie należało do PANA albo ofiaruję to na całopalenie.
Wyruszył więc Jefte przeciwko synom Ammona, by walczyć z nimi, a PAN wydał ich w jego ręce.
I zadał im wielką klęskę od Aroeru aż do wejścia do Menit – w dwudziestu miastach – i aż do równiny winnic. Tak synowie Ammona zostali poniżeni przed synami Izraela.
A gdy Jefte wracał do Mispy, do swego domu, oto jego córka wyszła mu naprzeciw, z bębnami i muzyką. A była ona jedynaczką, bo nie miał żadnego syna ani innej córki.
I gdy ją zobaczył, rozdarł swoje szaty i powiedział: Ach, moja córko, bardzo mnie zasmuciłaś! I jesteś z tych, którzy mnie zasmucają, bo złożyłem ślub PANU i nie mogę tego cofnąć.
Ona mu odpowiedziała: Ojcze mój, jeśli złożyłeś ślub PANU, uczyń ze mną tak, jak wypowiedziały twoje usta; PAN bowiem dał ci pomstę na twoich wrogach, na synach Ammona.
Powiedziała też do swego ojca: Tylko uczyń dla mnie to jedno: wypuść mnie na dwa miesiące, bym mogła pójść i chodzić po górach, i opłakiwać moje dziewictwo, ja i moje towarzyszki.
A on powiedział: Idź. I wypuścił ją na dwa miesiące. Poszła więc wraz ze swoimi towarzyszkami i opłakiwała swoje dziewictwo w górach.
A gdy minęły dwa miesiące, wróciła do swego ojca i wypełnił on na niej swój ślub, który złożył, a ona nie obcowała z mężczyzną. I weszło to w zwyczaj w Izraelu;

1Kor 15:3 Najpierw bowiem przekazałem wam to, co i ja otrzymałem, że Chrystus umarł za nasze grzechy, zgodnie z Pismem;
1Pt 2:24 On nasze grzechy na swoim ciele poniósł na drzewo, abyśmy obumarłszy grzechom, żyli dla sprawiedliwości; przez jego rany zostaliście uzdrowieni.
Flp 2:8 A z postawy uznany za człowieka, uniżył samego siebie i był posłuszny aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej.

Mamy zatem dwa przekazy na temat ludzkiej ofiary. Jeżeli przyjmiemy argument Kościoła, że ofiara z córki Jeftego nie została przez boga przyjęta, ponieważ nigdzie on tego nie potwierdza, to siłą rzeczy będziemy zmuszeni przyznać że również ofiara z Jezusa nie została przyjęta, bo Jahwe w żadnym swoim cytacie nie mówi że ją przyjął.
Natomiast moim zdaniem, pomimo, że Bóg w zasadzie zabrania składanie ofiar z ludzi, to jednak bez wątpienia uczynił to w wyżej wymienionych dwóch przypadkach.

ROZMOWY Z DUCHAMI

To, co materialne, musimy definiować zawsze jako coś, co posiada określone części przestrzenne i czasowe, a zatem to, co takich części nie posiada, musi być czymś istniejącym poza materią. Ponieważ tworzywo duchowe, nazwane przeze mnie niematerią jest w stu procentach zaprzeczeniem materii, zatem zdefiniowanie jej właściwości powinno być banalnie proste. Zaś jeśli chodzi o niematerię, to na podstawie Biblii możemy tutaj wyliczyć wszystkie jej charakterystyczne cechy. Będzie to:

- Niewidzialność, gdyż substancja niematerialna jest w 100% przeźroczysta
- Oddziaływanie na materię i niematerię w celu tworzenia różnorakich bytów.
- Możliwość przemiany w materię i odwrotnie.
- Przenikanie przez materię lub plasowanie się w niej.

Niemateria nie może tworzyć żadnego ciała w sensie fizycznym, gdyż nie posiada cząstek o niezerowej masie spoczynkowej. Nie posiada także cząstek o zerowej masie spoczynkowej będących nośnikiem oddziaływań grawitacyjnych i elektromagnetycznych, dlatego też nie może tworzyć żadnego pola fizycznego. Niematerialne ciała cechuje brak gęstości, koloru, lepkości, długości, objętości, masy (a co za tym idzie nie podleganie sile grawitacji) i zapachu.
         
Niemateria jest pod względem gramatycznym rzeczownikiem abstrakcyjnym,    czyli takim, który w rzeczywistości nie istnieje, lub  który nazywa zjawiska, których nie można poznać za pomocą zmysłów, np. godność, grzeczność, nienawiść, milczenie czy myśl. Dlatego też niemateria podlega badaniom jedynie przy pomocy ontologii, czyli podstawowym (obok epistemologii i aksjologii) dziale filozofii starającym się badać strukturę rzeczywistości i zajmującym się problematyką związaną z pojęciami bytu, istoty, istnienia i jego sposobów, przedmiotu i jego własności, przyczynowości, czasu, przestrzeni, konieczności i możliwości. Jednakże ani ontolog, ani żaden teolog czy natchniony pisarz nie daje nam odpowiedzi czym właściwie jest niemateria w sensie duchowego tworzywa z którego zbudowane są wszystkie nieziemskie byty. Wyjaśnijmy sobie zatem parę rzeczy.

   Ad 1. Niewidzialność niematerii polega na całkowitym przenikaniu przez nią fal grawitacyjnych i elektromagnetycznych bez żadnego odbicia. Nie będzie to trudne do zrozumienia, gdyż dla tych fal niemateria jest niczym.

   Ad 2. Niemateria nie może w żaden sposób oddziaływać na materię, gdyż będąc zaprzeczeniem materii nie może wytworzyć siły tarcia, która wytwarza się podczas wzajemnego przenika dwóch ciał. Niemateria jest dla materii czymś, co filozofowie i ontolodzy nazywają niebytem lub nicością.

   Ad 3. Niemateria nie może również być próżnią. We Wszechświecie nie istnieje nic takiego jak próżnia, czy pustka doskonała. Próżnia nie jest nicością. Kwantowa próżnia zdecydowanie pozostaje czymś, i to czymś z gruntu tętniącym aktywnością. Mamy również prawo sądzić, że wszechobecne cząstki wirtualne stanowią fundament fizycznej rzeczywistości. W każdym metrze przestrzennym pustej z pozoru przestrzeni, w skali mikroskopowej dochodzi do ciągłych kwantowych fluktuacji energii. Ich emanacją są wirtualne fotony noszące różną wartość energetyczną – tym większą im krócej cząstki wirtualne istnieją. Jeśli pożyczona przez kwant energia okaże się dostateczna, może dojść do spontanicznej kreacji innych cząstek, najczęściej wirtualnej pary elektron-pozyton.
   Dlaczego nigdy nie zrodzi się samotny elektron albo samotny pozyton? Ponieważ cały proces musi odbyć się w zgodzie ze wszystkimi prawami fizyki, jak choćby zasadą zachowania momentu pędu czy zachowania ładunku. Cząstka pojawia się więc zawsze wraz ze swoją antycząstką, lustrzanym odbiciem, po spotkaniu z którym dochodzi do anihilacji i powtórnej emisji fotonu. A to wszystko dzieje się w niewyobrażalnie małym ułamku sekundy. Jednak mimo ekstremalnie krótkiego żywota, wirtualne byty potrafią nieźle nabroić.    Dlaczego nigdy nie powstanie jakaś niematerialna cząstka? Ponieważ w naszym materialnym świecie nie ma miejsca na wymyśloną przez teologów niematerię. Jej istnienie to oni powinni udowodnić, w oparciu o fizykę i chemię jeżeli chcą, aby ich opowieści biblijne były uważane za prawdę.

   Ad 4. Wzajemne przenikanie się ciał materialnych opisuje zjawisko dyfuzji. Dyfuzja (łac. diffusio - rozprzestrzenianie) – to proces samorzutnego rozprzestrzeniania i przenikania się cząsteczek lub energii w każdym o, środku (o temperaturze T > 0 K) (np. w gazie, cieczy lub ciele stałym itd.), będący konsekwencją chaotycznych zderzeń cząsteczek dyfundującej substancji między sobą lub z cząsteczkami otaczającego ją ośrodka.
Jak do tej pory, żaden teolog nie udowodnił, że niemateria posiada budowę cząsteczkową. A tylko w tym przypadku można byłoby się zastanowić, nad możliwością wzajemnego przenikania się tych dwóch bytów. Ba nie tylko nie udowodnił, ale nigdy żaden z tych mędrców nie podjął żadnego wysiłku w celu udowodnienia możliwości zajścia takiego zjawiska.

   Ad 5. Wszystkie te cechy niematerii prowadzą nas do wniosku, że nie mogą w niej powstać żadne duchowe byty. To tak , jak gdybyśmy nabrali wody do czterech wiaderek i ochrzcili zawartość każdego wiaderka odpowiednio: niebiosa, anioł, diabeł, bóg. Następnie wlewamy to do napełnionej wodą wanny i co otrzymujemy? Jednolitą wodną substancję bez żadnego wyodrębnienia ani nazwy.

   Aby wyczerpać temat niematerii podejmiemy teraz próbę wyewoluowania z tej duchowej substancji pana Boga Jahwe.
Papier, szczególnie w Piśmie Świętym, jest bardzo cierpliwy i stoicko znosi wszelkiego rodzaju wypisywane na nim pomysły jak na przykład ten, że JHWH jest bytem, co oczywiście nie podlega żadnej dyskusji. Ale czy podlega On, działaniom czasu?

   Pisma natchnione zasypują nas opowieściami, w których umieszcza się niematerialne twory w ramach czasowych. Czas, gr. aiṓn - trwanie lub chrónos - następstwo, to kolejność występowania po sobie zjawisk i zdarzeń, stanowiąca przedmiot badań chronologii. Jednakże czas jako miara szybkości następujących po sobie zdarzeń może być stosowana jedynie do materialnych bytów. Przyczyna jest prosta. Czas jest po prostu czwartym wymiarem materii po długości, szerokości i wysokości.

   Wszyscy interesujący się Biblią, wiedzą, że Bóg o imieniu JHWH jest ponad czasowy, to znaczy nigdy nie miał ani początku, ani też nie będzie miał końca. Dlatego też nazywany jest często przedwiecznym. Jednakże stosowanie do świata duchów ram czasokresu ich trwania jest z powodu definicji czasu nonsensem.

Meritum

Z punktu widzenia fizyki rozmowa to proces fizyczny polegający na transmisji informacji za pomocą fal mechanicznych (akustycznych) lub elektromagnetycznych. Jest to interakcja między co najmniej dwoma układami (ludźmi/urządzeniami), w której energia jest przekazywana i przetwarzana.

   Na konwersacjach opiera się całe Pismo Święte. Nieziemskie istoty cały czas przekazują ludziom zarówno rozkazy lub prawdy wiary, jak i połajanki a nawet śmierć. Rozmowy są dwustronne, to znaczy wierny składa bogom (odpowiednio Logosowi, Jezusowi lub Jahwe) hołd, a czasami po prosu prosi o jakąś radę czy wyjaśnienie. Boskie przekazy mogą odbywać się w czasie dnia lub w nocy podczas snu wybrańca. Niekoniecznie będą to słowa, gdyż Bóg potrafi także przesyłać tak nierealistyczne wizje (Księga Apokalipsy), że niektórzy są skłonni je przyjąć jako bredzenie wariata.

   Wielu ludzi wierzy w Boga, ponieważ sądzą, że osobiście, na własne oczy ujrzeli kiedyś jego obraz – bądź anioła czy dziewicę w błękitnej poświacie, albo, że on kiedyś do nich przemówił. Dowód z osobistego doświadczenia dla ludzi, którzy wierzą, że przeżyli zdarzenie o podobnym charakterze, jest najbardziej przekonujący. Słabiej jednak przemawia do tych, którzy dysponują pewną wiedzą psychologiczną. - Richard Dawkins.
To jest święta prawda. Wielu ludzi jak np. ja doświadcza prawdy w powiedzeniu: gadał dziad do obrazu, a obraz do niego ani razu. Jednakże są tacy szczęśliwcy którzy na prawdę rozmawiali z bogiem, na  przykład siostra św. Faustyna Kowalska, zapisująca każdy boski przekaz w swoim dzienniczku, czy Peter Sutcliffe, zwany Rzeźnikiem z Yorkshire któremu Jezus dał rozkaz zabijania ludzkiego śmiecia, czyli prostytutek. W kilku przypadkach udało mu się tego dokonać, jednakże sąd miał inne zdanie w sprawie jego objawienia i skazał to na dożywocie. W. Bush powoływał się na głos Boga, gdy uzasadniał inwazję na Irak (szkoda, tylko że ten głos w swej łaskawości nie objawił mu również, że w Iraku nie ma broni masowego rażenia. Podobnie Hitler też był pewien, że Bóg zainspirował go do holokaustu.
 
   W szpitalach dla psychicznie chorych znaleźć można wielu różnych pacjentów: jedni uważają się za Napoleona albo Charliego Chaplina, część wierzy, że cały świat sprzysiągł się przeciwko nim i spiskuje, inni wreszcie, że potrafią przekazywać własne myśli bezpośrednio do głowy drugiego człowieka. Nie sprzeciwiamy się im, ale nikt nie traktuje ich poważnie, przede wszystkim dlatego, że mało kto je podziela.

   Trudno zarzucić nadmierny cynizm Samowi Harrisowi, który w The End of Faith (Koniec Wiary) napisał: Stworzyliśmy specjalne etykietki, nazwy dla ludzi, którzy żywią nie dające się uzasadnić przekonania. Kiedy są to przekonania bardzo rozpowszechnione, nazywamy takie osoby religijnymi. W rzadszych wypadkach mówimy o  szaleństwie, psychozach i urojeniach. Najwyraźniej zdrowie psychiczne jest funkcją częstości. A tymczasem przecież przez czysty historyczny przypadek w naszej kulturze uważa się za zdrowi, gdy ktoś wierzy, że Stwórca Wszechświata może usłyszeć jego myśli, natomiast objawem choroby psychicznej jest przekonanie, że On komunikuje się z tobą, wystukując polecenia na ramie okna sypialni alfabetem Morse'a. Oczywiście ludzie religijni w ogólności nie są szaleńcami, ale rdzeń ich wiary to szaleństwo.

   Moim zdaniem naiwność i łatwowierność ludzka jest nieograniczona jak nasz wszechświat. Można bardzo łatwo wmówić ludziom dosłownie wszystko, nawet i to, że się jest ich wnuczkiem i ogolić ich z życiowych oszczędności prosząc ich aby wspomogli go czy to w wydatkach na leczenie czy pomoc w wydostaniu się z jakiegoś życiowego dołka. Niewiarygodne, ale ci naiwniacy nie zadzwonią nigdy ani do prawdziwego wnuczka ani do żadnego z członków swojej rodziny aby potwierdzić te hiobowe wieści. Szybko płacą, a potem płaczą. Nie dziwmy się zatem, że bardzo łatwo zostać guru jakiejś sekty sprzedając łatwowiernym jakiś kit. Poniżej podaję przykład, jak łatwo ludziom zrobić wodę w mózgu.

   James Warren „Jim” Jones znany również jako Wielebny Jones (ur. 13 maja 1931 roku w Lynn, w stanie Indiana, zmarły 18 listopada 1978 w Jonestown w Gujanie) był amerykańskim kaznodzieją, założycielem i liderem apokaliptycznej sekty Świątynia Ludu. Jednakże co niektórzy członkowie tej grupy religijnej zdecydowali się na opuszczenie Świątyni Ludu, czemu Wielebny Jones się twardo sprzeciwiał.

         W 1978 roku zaniepokojony całą sytuacją kongresmen Leo Ryan  za namową grupy znanej jako Zatroskani Krewni zorganizował wyprawę do siedziby sekty w Jonestown. 18 listopada Ryan wraz z kilkoma dziennikarzami i adwokatami Jonesa dotarł do celu, gdzie przywitali go uśmiechnięci mieszkańcy kolonii. Leo Ryan uległ początkowo magii obozu i był pod wrażeniem entuzjazmu jego mieszkańców. Jednakże część ludzi wydawała się zastraszona, nie chcieli odpowiadać na stawiane pytania. Jeden z obozowiczów podał przybyłemu z Leo reporterowi kartkę z prośbą o pomoc w opuszczeniu obozu. W następstwie tego wywiązała się ostra dyskusja między kongresmenem a przywódcą sekty. Kongresmen zażądał kategorycznie pozwolenia na opuszczenie obozu przez chętnych do wyjazdu. Jim Jones w rozmowie odpierał wszelkie zarzuty, stwierdził także że każdy, kto chce, może opuścić kolonię. Ostatecznie kilka osób z kolonii zdecydowało się wrócić wraz z przybyłym kongresmenem do kraju. Po przybyciu na lotnisko grupa reporterów i powracających członków kolonii została zaatakowana. Tuż przed odlotem samolotu (były już włączone silniki) podjechał do nich traktor z doczepioną przyczepą. Po chwili znajdujący się na niej członkowie sekty otworzyli ogień do odlatujących. W wyniku ostrzału zginęło pięć osób, w tym kongresmen Ryan, a dziesięć zostało rannych.

   Tego samego dnia, wieczorem, członkowie sekty w czasie tak zwanej białej nocy dokonali zbiorowego samobójstwa przez zażycie cyjanku. Dzieciom truciznę zaaplikowano dożylnie lub doustnie. Sam przywódca sekty Jim Jones zginął od rany postrzałowej skroni, prawdopodobnie popełnił samobójstwo albo został zabity przez jednego ze swych wiernych. W efekcie w nocy z 18–19 listopada 1978 w Jonestown zginęło 909 osób. Udało się przeżyć trzem mieszkańcom kolonii, którzy uciekli, około 80 członków sekty nie było w momencie zbiorowego samobójstwa obecnych w obozie (m.in. przybrane dzieci Jima).

   W medycynie bardzo dobrze jest znany tak zwany kompleks mesjasza, czyli stan psychiczny, podczas którego jednostka uważa, iż została wybrana lub jej przeznaczeniem jest ocalenie pewnej grupy osób lub nawet całej ludzkości. Zwykle pojawia się u osób ze schizofrenią lub zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi. Gdy kompleks mesjasza występuje w związku z pobytem w Jerozolimie lub Ziemi Świętej, jest on częścią szerszego tzw. syndromu jerozolimskiego.

   Z kolei kompleks Boga jest to stan umysłu, w którym dana osoba uważa, że posiada nadnaturalne uprawnienia lub nieograniczone możliwości. Osoba zazwyczaj uważa się za stojącą powyżej zasad społeczeństwa oraz że należy jej się z tego tytułu szczególna uwaga. Pojęcie stworzył psychoanalityk Ernest Jones. Antoni Kępiński zwraca uwagę na częstotliwość występowania tego Zaburzenia psychicznego.

   Poczucie boskiej wszechmocy nie jest rzadkim zjawiskiem w psychopatologii ostrych psychoz, zwłaszcza typu schizofrenicznego. Chorych z podobnym zespołem objawów można spotkać w każdym szpitalu psychiatrycznym, opisywani są oni w każdym klasycznym podręczniku psychiatrii.

Jak bezstronny człowiek może odróżnić prawdziwe boskie objawienie, od podszeptu diabła czy dewiacji własnego umysłu? W żadnym przypadku nie jest to możliwe, dla osoby wierzącej. Jeżeli przekaz dany Sutcliffe’owi o zabijaniu prostytutek będziemy uważali za wytwór jego chorego umysłu z powodu okrucieństwa, to i wydany Jozuemu rozkaz anihilacji ludności nieżydowskiej też możemy uważać za wytwór jego chorego umysłu podobnie jak rozkaz Boga dotyczący niezostawiania przy życiu czarownic i prostytutek.
Humorystycznie myślę, że w tym wypadku należy przeprowadzić test typu Mussoliniego. Wszedł o na stół i uroczyście powiedział. Panie Boże, jeżeli istniejesz to w tej chwili odezwij się do mnie. Jeżeli tego nie uczynisz, to znaczy to że nie istniejesz. I co powiecie? Bóg całkowicie oblał egzamin!
Dlatego takie osoby jak ja są całkowicie wolne od tego rodzaju dylematów, uważając istnienie jakiejkolwiek istoty wyższej od człowieka za wytwór fantazji.

KSIĘGA DANIELA

WSTĘP

Tanach dzieli się na trzy główne części:
Tora (Prawo) – np. Księga Rodzaju, Księga Wyjścia
Prorocy (Nevi’im) – np. Księga Izajasza, Księga Jeremiasza
Pisma (Ketuwim) – m.in. Księga Psalmów, Księga Hioba oraz

Dlaczego Daniel jest w „Pismach”, a nie w „Prorokach”?
Charakter tekstu – księga zawiera głównie wizje apokaliptyczne i opowiadania dworskie, a nie klasyczne proroctwa kierowane do narodu.
Rola Daniela – w tradycji żydowskiej Daniel jest postrzegany raczej jako mędrzec i interpretator snów, a nie prorok w sensie takim jak Izajasz czy Jeremiasz.
Późniejsza redakcja księgi – Księga Daniela powstała stosunkowo późno (II w. p.n.e.), gdy zbiór proroków był już zamknięty. Aramejski w Księdze Daniela jest językowo późniejszy niż aramejski z V w. p.n.e. — to ma duże znaczenie dla datowania księgi.

Daniel czy Danel
Choćby byli pośród niej ci trzej mężowie: Noe, Daniel i Hiob, to oni przez swoją sprawiedliwość wybawiliby tylko własne dusze, mówi Pan Bóg. Ez 14:14

Oczywiście, nie może to być Daniel, którego znamy jako autora księgi Daniela, bo ten urodzi się dopiero trzy wieki później. Dlatego też logicznie należy go powiązać z legendą o Aqhacie, rozpowszechnioną na bliskim wschodzie od XIV-XIII wieku p.n.e. Legenda o Aqhacie to starożytny ugarycki epos zapisany w języku ugaryckim na glinianych tabliczkach odkrytych w Ugarit. Tekst stanowi jeden z najważniejszych przykładów literatury kananejskiej, ukazując wczesne motywy mitologiczne i refleksję nad losem człowieka.
Epos opisuje historię pobożnego i sprawiedliwego mędrca Danela, któremu bogowie w nagrodę za oddanie zsyłają syna – Aqhata. Bohater otrzymuje od boga Kothara potężny łuk, co budzi zazdrość bogini Anat. Po odmowie przekazania jej broni, Aqhatu zostaje zdradziecko zabity, a jego śmierć sprowadza klęski i żałobę. Opowieść kończy się niepełnym epizodem zemsty, co podkreśla tragiczność losu człowieka wobec kaprysów bogów.

Mądrość Daniela

Dn 1:17  Tym czterem młodzieńcom dał Bóg wiedzę i zrozumienie we wszelkim piśmie oraz mądrość. Ponadto Danielowi dał zrozumienie wszelkich widzeń i snów.
Gdy minęły dni wyznaczone przez króla, by ich przyprowadzić, przełożony dworzan wprowadził ich przed Nabuchodonozora. I król rozmawiał z nimi, ale nie znalazł się pośród nich wszystkich nikt taki, jak Daniel, Chananiasz, Miszael i Azariasz. I stanęli przed królem. We wszystkich sprawach mądrości i rozumu, o które pytał ich król, stwierdzał, że są dziesięciokrotnie bieglejsi od wszystkich magów i astrologów, którzy byli w całym jego królestwie. I Daniel był tam aż do pierwszego roku króla Cyrusa. Dn 1:18-21
Jednak fakty mówią same za siebie. Bóg obdarzył Daniela i jego towarzyszy chorym umysłem. Zamiast przedstawić im z nazwy cztery królestwa, powiązał je bez żadnego sensu z metalami. Ale to nie koniec tych bzdur. Po przeminięciu ostatniego z czterech królestw miało miało powstać następne, obejmujące rządy nad całym światem, w tym nad Eskimosami, Aborygenami i Sentinelezianami z Wyspy Pólnocnej Sentinel.
 . Po upadku czterech królestw, upadały następne, ale wszyscy wiedzą, że do dnia dzisiejszego nie nastąpiło królestwo obejmujące swoim zasięgiem cały glob. Wydaje mi się, że najbliżej tego zadania stał Ojciec Narodów Stalin, który podobnie jak Daniel był święcie przekonany, że jego komunizm zapanuje nad całym światem.
Ale chore umysły nie umarły wraz z Danielem. Do dnia dzisiejszego po świecie pętają się tabuny nawiedzonych, przekonanych o własnej potędze tłumaczenia snów. Ba, wydają nawet podręczniki jak np. Sennik Królowej Saby, Sennik Marzena czy Sennik Loffera, które jasno i bez złudzeń tłumaczą sens każdego snu. Inni z powodzeniem zajmują się przepowiadaniem przyszłości, widzeniami bez lornetki na odległość, czy czytaniem treści z zamkniętych kopert. Jeszcze inni widzą przyszłość człowieka zapisaną w gwiazdach układając horoskopy. Naprawdę, nie musimy wariatów szukać w Piśmie Świętym. Jest ich bowiem wystarczająca ilość w naszej rzeczywistości.

Złoty posąg
Dn 3:1 Król Nabuchodonozor wykonał złoty posąg o wysokości sześćdziesięciu łokci i szerokości sześciu łokci i postawił go na równinie Dura w prowincji Babilonu.
Babiloński łokieć to 0,514m. Po wykonaniu prostego obliczenia, wychodzi nam objętość posągu 48,9 m3 co  czyni nam 19320 kg złota. W VI wieku naszej ery była to niewyobrażalna ilość złota, gdyż kilkanaście razy przekraczała  możliwości wydobycia tego kruszcu przez wszystkie starożytne państwa. Zatem Złoty Posąg istnieje jedynie w bujnej fantazji Daniela.

Przygody w ognistym piecu
Dn 3:20 Najsilniejszym ludziom ze swego wojska rozkazał związać Szadraka, Meszaka i Abed-Nego i wrzucić do pieca rozpalonego ogniem.
Pomimo tego Jahwe wybawił z ognia trzech młodzieńców, bo przecież okazali się w jego oczach niewinni. Kilkanaście wieków później jego syn Jezus nie był tak jak on wyrozumiały, dla skazanych na podstawie wyroków Świętej Inkwizycji nie znał litości, i nie wybawił nikogo ze śmierci w płomieniach. Świadczy to, że skazani byli winni jak grzech.


Dariusz Med
Trej samej nocy Belszazar, król Chaldejczyków, został zabity. A Dariusz, Med, przejął królestwo, mając około sześćdziesięciu dwóch lat Dn 5:30-31.
Niestety, przykro mi to mówić, ale wygląda na to, że Dariusz Med po prostu przyśnił się Danielowi, a ten korzystając ze swojego niesłychanego daru tłumaczenie każdego snu, zaakceptował go w 100% nie wiedząc, że Bóg tylko sobie zażartował, gdyż w istocie taka postać nigdy nie istniała. Ale jest jeszcze jedno wyjaśnienie, a mianowicie, że że Daniel po prostu do reszty zwariował.

Wniosek końcowy
Od rozdziału 6-go Księgi Daniela widać postępującą chorobę umysłową autora, którą najwyraźniej widać w ostatnim rozdziale - 12-tym jego księgi, gdzie jego bezsensowne bredzenia doszły do apogeum.

Gdybym ja zaczął głosić i publikować podobne brednie, to moi najbliżsi natychmiast by skierowali mnie na szpitalne leczenie. To jest normalna reakcja społeczeństwa. U bardziej prymitywnych ludzi, jak np. u Indian w czasach kiedy jeszcze nie zaznali dobrodziejstw cywilizacji w postaci alkoholu, chorób wenerycznych czy bezsensownych mordów, człowiek dotknięty chorobą psychiczną był traktowany jako dotknięty przez Manitou, lub Wielkiego Ducha  i cieszył się pobłażaniem, wyrozumiałością, a nawet pewnym szacunkiem zgodnie z powiedzeniem: żyj i daj innym żyć. Ale przy tym nikt nie wierzył w głoszone przez niego absurdy. Na to potrzeba było cywilizacji.