Musi kogoś nawrócić i uchronić przed Harmagedonem

Ten Andrzejek to ma " napięcie przedpamiątkowe"?To jeszcze można znieść ,ale jeżeli ma wyglądać całe życie,to lepiej się "wymiksować " z tego forum.

BUNT ANIOŁÓW

Diabeł i inne demony zostały przez Boga stworzone dobre z natury, lecz same uczyniły się złymi
Sobór Laterański IV (1215)
Jeśli bowiem Bóg nie oszczędził aniołów, którzy zgrzeszyli, ale strąciwszy ich do piekła, wydał więzom ciemności, aby byli zachowani na sąd; 2P 2:4

Chcę więc wam przypomnieć, chociaż już kiedyś o tym wiedzieliście, że Pan, który wybawił lud z ziemi Egiptu, potem wytracił tych, którzy nie uwierzyli. Także aniołów, którzy nie zachowali swego pierwotnego stanu, lecz opuścili własne mieszkanie, zatrzymał w wiecznych pętach w ciemnościach na sąd wielkiego dnia. Jdt 1:5-6

Kościół naucza, że szatan i inne demony byli pierwotnie dobrymi aniołami stworzonymi przez Boga, ale z własnej woli zbuntowali się przeciw Niemu i stali się złymi duchami.
Pismo Święte mówi o tym upadku aniołów. Tradycja Kościoła widzi w nim wolny wybór sprzeciwu wobec Boga. Ten bunt jest nieodwracalny, ponieważ był dokonany w pełni świadomie.
Grzech tych aniołów polegał na radykalnym i nieodwołalnym odrzuceniu Boga i Jego królestwa. Ich decyzja była ostateczna.
Szatan jest przedstawiany w Biblii jako „kusiciel” i „ojciec kłamstwa”, który próbuje odciągnąć ludzi od Boga. To on skusił pierwszych ludzi do grzechu.
Choć szatan działa w świecie i nienawidzi Boga oraz Jego królestwa, jego moc nie jest nieskończona. KKK 391-395

Teologia chrześcijańska przyjmuje, że bunt aniołów wydarzył się na samym początku historii stworzenia, zanim doszło do kuszenia pierwszych ludzi w Księga Rodzaju (Rdz 3).

Wy jesteście z waszego ojca – diabła i chcecie spełniać pożądliwości waszego ojca. On był mordercą od początku i nie został w prawdzie, bo nie ma w nim prawdy. Gdy mówi kłamstwo, mówi od siebie, bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa. J 8:44
Ta prawda wiary pokazuje, że ojcem każdego członka zgromadzenia faryzeuszy jest diabeł i że był on od samego początku swojego powstania mordercą.

On był mordercą od początku (gr. ap’ archēs – od początku) daje nam właściwe ramy czasowe zaistnienia diabła, jeżeli tylko zapoznamy się z identycznym określeniem dotyczącym zaistnienia boga Logosa: Na początku (ap’ archēs) był Logos, a Logos był u boga i bogiem był Logos. J 1:1.
Ponieważ logicznie początek może być tylko jeden, więc co zaistniało najpierw: diabeł czy Logos, a może na początku Jahwe stworzył Niebo i Ziemię Rdz 1:1.

Definicja początku jest tylko jedna:
Początek to moment, chwila lub miejsce, w którym coś się zaczyna, bierze swój początek, powstaje lub ma swoje źródło. Jest to pierwszy element ciągu, zdarzenia lub czasu. Antonimami tego słowa są koniec lub kres.
Nie może być ani kilku początków, tak samo jak nie mogą zaistnieć na przykład cztery końce. Czas jest bardzo pod tym względem wymagający. Dlatego też całe Pismo Święte nie jest oparte na ludzkiej logice, ale na boskiej prawdzie, która dopuszcza do operowania nonsensami patrząc na to z czystej ludzkiej perspektywy.

Z pojawieniem się diabła mamy do czynienia z podobną sytuację o której wspomina Paweł: Przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć Rz 5:12. Tak samo można powiedzieć o bezimiennym diable, który dał swoim braciom zły przykład, i zaraza zła rozprzestrzeniła się w strasznym tempie, proporcjonalnie do wzrostu ludności świata.

Jednakże pojawia się następny problem. Ani Stary, ani Nowy Testament nie mówi kiedy ten pierwszy diabeł się zbuntował, bo Jeżeli chodzi o Adama, to najwyraźniej go kusił przebiegły wąż, który za swój niegodziwy czyn najprawdopodobniej stracił swoje kończyny i od tego momentu musiał pełzać. Jak widać Bóg może nie jest rychliwy ale sprawiedliwy. Jest winny, jest i kara. I od tej pory węże nie wiodą już ludzi na pokuszenie. Co innego tacy diabli. Wszystko im do tej pory uchodzi bezkarnie. Ani Nowy Testament ani tym bardziej Stary (w którym nigdzie nie pojawia się diabeł) nic nie wspominają o bożym planie wykorzystania diabła w celu zbawienia człowieka od jego grzechów. A przecież logicznie, skoro on pozwolił na jego zaistnienie istnienie to musiał w tym mieć jakiś cel, bo inaczej byłby bezmyślny. A skoro miał jakiś cel to nie może puścić diabła na żywioł, tylko musi nad nim panować tak jak nad każdym materialnym i niematerialnym bytem. Gdyby było by inaczej, to Jahwe nie byłby we wszystkich dziedzinach Wszech..... a tylko wymyślonym przez człowieka safandułą. Dlatego też pojawiający się Zły Duch, który skłania Dawida do wykonania cenzusu ludności Izraela działa na rozkaz Jahwe - 1 Księdze Kronik 21:1

W Nowym Testamencie następuje istna powódź niepodporządkowanych żadnemu z bogów złych chuchów. Nowy Testament dopuszcza do istnienia zarówno diabła jak i szatana, chociaż są to byty zupełnie od siebie niezależne. Ha Satan jest czymś na kształt niebiańskiego, posłusznemu bogu i działającego zawsze na jego rozkaz prokuratora. Co gorsza niektóre przekazy utożsamiania diabła z ha Satanem, jak czyni to np. Ap 12:9  Smok został zrzucony, stary wąż, zwany Diabłem i Szatanem.

    Poza Diabłem i Szatanem potykamy także inne klasy podłych, a stworzonych przez Najwyższego duchów, jak np. Zły Duch czy Demon. I kilka kobiet, które uwolnił od złych (πονηρός - ponēros) duchów (πνεῦμα - pneuma)  i chorób: Maria, zwana Magdaleną, z której wyszło siedem demonów (δαιμόνιον- daimonion) Łk 8:2. Stąd wniosek, że demony mogą występować w septemie, w celu zwiększenia swoje skuteczności działania.

Stworzony przez boga demon początkowo zamieszkiwał jedynie tereny Grecji, gdzie był istotą stojącą w hierarchii poniżej boga a powyżej człowieka. Demony można podzielić na dwie klasy. Jedna z nich pełni funkcje opiekuńcze w stosunku do człowieka, druga klasa wręcz przeciwnie, tylko jemu szkodzi. Z nieznanych dla nas powodów, do Palestyny przedarły się hordy jedynie tych złych demonów.

Pojawia  się też klasa Nieczystych Duchów: A w ich synagodze był człowiek mający ducha nieczystego (a̓κάθαρτος - akathartos) , który zawołał... Mk1:23.

Istnieje także podklasa Nieczystych duchów - Legion, występujących jedynie en masse: I zapytał go: Jak ci na imię? A on odpowiedział: Na imię mi Legion (Λεγεών - legeōn), bo jest nas wielu (Dokładniej - ok. 5000). Mar 5:9 

Apostoł Marek wydaje się być skarbnicą wiedzy i ekspertem w dziedzinie złych duchów, jak to widzimy w Mk 9:17 - A jeden z tłumu odpowiedział: Nauczycielu, przyprowadziłem do ciebie mego syna, który ma Ducha Niemych (ἄλαλος - alalos).

Nie należy także zapominać o istnieniu w Księdze Apokalipsy złego ducha, który swoją aparycją powala na kolana wszystkie inne boskie stworzenia. Mówię tu o smoku. Nie, nie o tym z Wawelu ale z Nowego Testamentu. A istnienie tych stworzeń zostało potwierdzone zarówno przez biskupa Wincentego Kadłubka w jego Historii Polski, jak i Świętego Jana z Patmos w jego Księdze Apokalipsy. Obie te dwie relacje znalazły się, aby przekazać ludziom prawdę. Inaczej by się znalazły w skarbczyku bajek. A więc tak jak nie można podważyć boskiego przesłania o istnieniu smoków, to tym bardziej nie można podważać słów mistrza Kadłubka, który swoją biskupią sakrę otrzymał bezpośrednio z rąk papieża.

To zapewne prima aprilis.

DUCHY STAREGO TESTAMENTU

Księga Hioba 2:1-2 I znowu pewnego dnia, gdy synowie Boży przybyli, aby stanąć przed Panem, wśród nich przyszedł też Szatan, aby stanąć przed Panem. Wtedy Pan powiedział do Szatana: Skąd przychodzisz? Szatan odpowiedział Panu: Krążyłem po ziemi i przechadzałem się po niej.

Księga Zachariasza 3:1-5 Potem ukazał mi Jozuego, najwyższego kapłana, który stał przed Aniołem PANA, i szatana stojącego po jego prawicy, aby mu się sprzeciwiać. Ale Anioł pański powiedział do szatana: Niech cię PAN zgromi, szatanie! Niech cię skarci PAN, który wybrał Jerozolimę. Czyż nie jest on jak głownia wyrwana z ognia?A Jozue był ubrany w brudne szaty i stał przed Aniołem. Ten odezwał się do tych, którzy stali przed nim, i powiedział: Zdejmijcie z niego te brudne szaty. Do niego zaś powiedział: Oto zdjąłem z ciebie twoją nieprawość i oblekłem cię w inne szaty.

1 Księga Kronik 21:1
Wtedy Szatan powstał przeciwko Izraelowi i pobudził Dawida, aby policzył Izraela.

1 Księga Samuela 16:14 Lecz Duch Pana opuścił Saula i zaczął go trapić Zły Duch od Pana

Księga Izajasza 34:14 Tam będą się spotykać dzikie zwierzęta pustyni ze strasznymi bestiami wysp, a kozice będą się nawoływać; tam leżeć będzie płomykówka i znajdzie dla siebie odpoczynek.

Tekst hebrajski (transliteracja kluczowego fragmentu):
ūpāgšū ṣiyyîm ’et-’iyyîm, weśāʿîr ʿal-rēʿēhû yiqrā’; ʾaḵ-šām hirgîaʿāh lîlît ûmāṣʾāh lāh mānôaḥ.

Tłumaczenie dosłowne:
I spotkają się dzikie zwierzęta pustyni z hienami, a kozłokształtny będzie wołał do swego towarzysza; tam też osiądzie Lilit i znajdzie dla siebie miejsce spoczynku.

Jeżeli wszystkie istoty zostały stworzone przez Boga, to skąd się wzięła tajemnicza Lilith?
To bardzo dobre pytanie — dotyka ono granicy między tekstem biblijnym, mitologią Bliskiego Wschodu i późniejszą tradycją żydowską. W całym Starym Testamencie słowo Lilith pojawia się tylko raz — w Iz 34:14. Tekst nie podsje nam nic konkretnego o tej postaci. Wymienia ją jedynie w poetyckim opisie spustoszonej krainy, gdzie przebywają dzikie i fantastyczne istoty.
To skąd się wzięła Lilith? W mitologii Mezopotamii istniały demony nocne zwane lilītu. Były to istoty związane z nocą, pustynią i zagrożeniem dla dzieci oraz kobiet w ciąży. Hebrajskie słowo לִילִית (lîlît) najprawdopodobniej wywodzi się z tego samego kręgu kulturowego. Autor Księgi Izajasza użył znanego w regionie obrazu demonicznej istoty jako elementu poetyckiej symboliki zniszczenia.
W tym samym rozdziale pojawia się hebrajskie słowo śāʿîr (שָׂעִיר), które dosłownie znaczy „kosmaty”, „kozioł”. W Biblii hebrajskiej to słowo to ma znaczenie jedynie jako zwykły kozioł (zwierzę).
Bo gdyby miał to być jakiś demon, to stworzyć go mógł jedynie bóg, który stworzył wszystkie istoty, a w Księdze Rodzaju nie ma żadnej wzmianki, o tworzeniu demonów.
W świecie otaczającym Izrael istniały wierzenia o duchach pustyni przedstawianych jako kosmate, półzwierzęce istoty. W Mezopotamii i Syrii znano demony stepowe o cechach zwierzęcych. Stąd mógł nasz kozioł przyjść do Księgi Izajasza jako przenośnia, podobnie jak i Lilith.

W Kpł 17:7 czytamy, że Izraelici nie mają składać ofiar „kozłom” — chodzi tam o demony pustyni. Tekst mówi, że nie wolno im składać ofiar śeʿîrîm. To sugeruje, że prosty lud lud wyobrażał sobie pewne demony jako „kozłowate” , więc Bóg zakazuje ich kultu, ta samo jak i innych bóstw.
1 Księga Królewska 22:19-23 Tamten powiedział: Słuchaj więc słowa Pana: Widziałem Pana siedzącego na swoim tronie, a wszystkie zastępy niebieskie stojące po jego prawicy i lewicy. I Pam zapytał: Kto zwiedzie Achaba, aby wyruszył do Ramot-Gilead i poległ tam? I jeden mówił tak, a drugi inaczej. Wtedy wystąpił duch i stanął przed Panem, mówiąc: Ja go zwiodę. Pan go zapytał: Jak? Odpowiedział: Wyjdę i będę Duchem Kłamliwym w ustach wszystkich jego proroków. Pan mu powiedział: Zwiedziesz go, na pewno ci się uda. Idź i tak uczyń.

Podsumowanie
W Starym Testamencie spotykamy następujące duchy:

Anioł
Szatan
Duch Kłamstwa
Zły Duch

W Starym Testamencie pojawia się kilka przykładów aniołów, którzy pełnią funkcję karzącą, a więc działają jako wykonawcy Bożej sprawiedliwości. W przeciwieństwie do popularnego wizerunku „aniołów stróżów” chrześcijan opiekujących  się ludzi, te postacie często mają rolę karzącego miecza sprawiedliwości. Oto kilka przykładów i kontekstów:

1. Anioł Pański (Malak Jahwe) jako wykonawca sądu.
Księga Wyjścia 12:23: Podczas Plagi Pierworodnych w Egipcie anioł Pański miał zabić pierworodnych Egipcjan. Kontekst: Anioł tu działa jako narzędzie Bożego gniewu, nie jako istota z własną wolą, lecz wykonawca Bożych rozkazów

2. Anioł, który zniszczył miasta Sodomy i Gomory.
Księga Rodzaju 19 opisuje, jak aniołowie ostrzegają Lota i zsyłają ogień i siarkę na grzeszne miasta. Kontekst: Aniołowie pełnią funkcję karzącą wobec grzechu mieszkańców miast, wykonując Bożą sprawiedliwość.

3. Anioł, który niszczy Armię Króla Assyryjskiego
2 Księga Królewska 19:35 opisuje, jak anioł Pański zabija 185 tysięcy żołnierzy asyryjskich, ratując Jerozolimę. Kontekst: Jest to przykład interwencji anioła w obronie ludu Bożego, ale poprzez gwałtowne i karzące działanie.

4. Cherubini jako strażnicy świętości
Księga Rodzaju 3:24 opisuje cherubów strzegących drogi do drzewa życia po wygnaniu Adama i Ewy. Kontekst: Chociaż nie zawsze „karzą”, ich obecność i ogniste miecze symbolizują Bożą surowość i strzeżenie świętości przed grzechem.

Wszystkie bez wyjątku duchy są narzędziem Boga. Są mu ślepo posłuszne i wypelnniają co do joty wszystkie Jego polecenia. Są symbolem boskiej sprawiedliwości. Często są przedstawiani w kontekście wojny, plagi lub egzekucji wyroku Bożego.


DUCHY NOWEGO TESTAMENTU

Nowy Testament nie ma nic wspólnego ze Starym, chociaż teologowie tego pierwszego wychodzą ze skóry, aby udowodnić, że jest inaczej. Już na wstępie wprowadza on nowego Boga — Logosa — za którego panowania Ziemia pogrąża się w chaosie. Chaos ten przenika także z trudem wypracowane przez chrześcijan pojęcia teologiczne. Należą do nich na przykład Grzech Pierworodny czy Trójca Święta, rozumiana jako związek: boskiej mocy, Jezusa - syna ziemianki, boga Logosa i boga Jahwe. Ponieważ pojęcia te są niemożliwe do zrozumienia w logiczny sposób, stworzono liczne dogmaty, które nie podlegają żadnej dyskusji.

W niebie i na Ziemie prawie wszyscy aniołowie wypowiadają Bogu posłuszeństwo i się buntują. Pojawiają się nowe, nieznane dotychczas w Starym Testamencie duchy jak:

Szatan, to znany nam ze Starego Testamentu ha Satan - boski prokurator, który przeszedł na ciemną stronę mocy

Baal-Zebub, to bóg miasta Ekron, należącego do Filistynów, a który ładne kilkadziesiąt wieków później na drodze ewolucji stał się władcą demonów - Mk 3:22  A uczeni w Piśmie, którzy przyszli z Jerozolimy, mówili: Ma Belzebuba i przez władcę demonów wypędza demony.

Demon - to duch natywnie zamieszkujący Grecję, będące istotami stojącymi w hierarchi niżej bogów, ale wyżej od człowieka. Są ich dwa rodzaje: dobre (boni daemonis), oraz złe (daemonium malum). Dla Żydów tak się nieszczęśliwie złożyło, że do Palestyny przedarły się hordy jedynie złych demonów.

Legion to odmiana demona (daemonium malum), który występuje wyłącznie en masse w liczbie 5000-6000 sztuk i należy do rasy złych demonów.

Abaddon (Apollyon)  to krół wychodzących z Otchłani i dręczących ludzi szarańczy.

Duch nieczysty  (spiritus immundus) to zwykły szkodliwy duch.

Duch niemowów  (spiritus  mutorum) to duch zajmujący się tworzeniem niemych ludzi

Duch głuchych (spiritus surdorum) to duch zajmujący się tworzeniem gluchych ludzi

Diabeł (Diabolus universalis ) to stworzony przez Logosa zły dych bez żadnej specjalizacji. Ma on po prostu szkodzić ludziom według własnego widzi mi się. W Nowym Testamencie jest zbuntowanym aniołem.

Smok jest istotą tak ogromną, że jego pojawienie się wypełnia całą scenę grozą. Jego ciało płonie czerwienią ognia, a siedem głów zdobi dziesięć rogów, każdy wygięty i groźny. Z jego paszczy wydobywa się ogień i dym, które zdają się pożerać wszystko na swojej drodze. Nie wiadomo, skąd się wziął ani kto go stworzył – nawet autor Księgi Apokalipsy nie raczył dać nam swojego imienia. Smok porusza się pewnie, niepowstrzymany, a wszelkie stworzenia i królestwa, które napotka, zostają zmiecione przez jego niszczycielską moc. Jego obecność jest jednocześnie fascynująca i przerażająca – niewyobrażalna w swej grozie i bezwzględności.

Duch Powietrza zarządza powietrzem atmosferycznym, czyli praktycznie aż do egzosfery (od 600 do 10000 km), gdzie powietrze praktycznie zanika, a jego cząsteczki uciekają w przestrzeń kosmiczną. Paweł w Efz 2:2 jest zdania, że działa on w synach nieposłuszeństwa, czyli odstępcach od wiary katolickiej.

Podsumowanie

Ojcem każdego z faryzeuszy jest diabeł. To jest prawda wiary, a wyraźnie o tym wspomina ewangelista Jan - J 8:44  Wy jesteście z waszego ojca – diabła i chcecie spełniać pożądliwości waszego ojca. On był mordercą od początku i nie został w prawdzie, bo nie ma w nim prawdy. Gdy mówi kłamstwo, mówi od siebie, bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa.

Bycie mordercą od początku, (gr. ap’ archēs) daje nam właściwe ramy czasowe zaistnienia diabła, jeżeli tylko zapoznamy się z identycznym określeniem dotyczącym zaistnienia boga Logosa: Na początku (ap’ archēs) był Logos, a Logos był u boga i bogiem był Logos. J 1:1.
Mamy też nie budzący wątpliwości przekaz Jahwe: Na początku Jahwe stworzył Niebo i Ziemię Rdz 1:1.

Zatem moje twierdzenie, że Nowy Testament wprowadza nie tylko ziemski chaos jest prawdą i tylko prawdą. Nie może byś kilku początków jak i kilku końców. Ale zobaczmy teraz jak Kościół sobie poradził z tym zagadnieniem. Zamiast słowa początek wprowadza on pojęcie absolutnego początku oraz momenty.