Czy kometa Halleya mogła być „gwiazdą” prowadzącą „Bablończyków do Jerozolimy”?

Pojawia się prawie regularnie co 76 lat a Babilończycy bardzo uważnie obserwowali niebo podobnie jak w Czasach Ezechiasza kiedy to cofnął im się cień do tyłu.
Ostatni przelot komety 1986 rok i wnikliwa analiza może prowadzić do niesamowitych wniosków

Nie, kometa Halleya nie mogła być "gwiazdą betlejemską", ponieważ pojawiła się w 12 roku p.n.e., podczas gdy narodziny Jezusa datuje się na wcześniejszy okres, około 7 roku p.n.e. W kronikach chińskich odnotowano pojawienie się jasnej komety z warkoczem w 5 roku p.n.e., która jest najprawdopodobniejszą kandydatką na Gwiazdę Betlejemską.

Najprawdopodobniejsze wyjaśnienie Gwiazdy Betlejemskiej:
1. Kometa z 5 r. p.n.e.: W kronikach chińskich znajduje się wzmianka o jasnej komecie z warkoczem, która była widoczna przez ponad 70 dni na przełomie marca i kwietnia 5 roku p.n.e., czyli w czasie zbieżnym z datą narodzin Jezusa.
2. Koniunkcja planet: Alternatywną, a według wielu naukowców, bardziej prawdopodobną hipotezą jest teoria Johannesa Keplera. Stwierdził on, że Gwiazda Betlejemska mogła być niezwykłą koniunkcją planet Jowisza i Saturna w gwiazdozbiorze Ryb, co miało miejsce w 7 roku przed Chr.

Pomysł powiązania komety z Gwiazdą Betlejemską pojawił się w XVII wieku. Wtedy to angielski astronom Edmunt Halley (1656-1742), wykazał, że kometa widziana w 1531 r., 1607 i 1682 to ten sam obiekt, nazwany później jego imieniem. Wcześniej w 1303 r. kometa została przedstawiona na fresku Giotta "Pokłon Trzech Króli", co wiązało się z jej pojawieniem w 1301 r.

Żadna z hipotez nie znalazła swego ostatecznego, naukowego potwierdzenia. Czym tak naprawdę była Gwiazda Betlejemska, być może nigdy się nie dowiemy. Podobnie jak do końca nie są dokładnie znane imiona mędrców: Kacper, Melchior i Baltazar. Biblia ani najstarsza tradycja ich nie podają. Coraz powszechniejszą staje się teoria, według której Gwiazda Betlejemska to zjawisko cudowne, nadnaturalne, którego nie da się wyjaśnić na gruncie astronomii.                                                   

W starożytności, w Babilonie, Persji czy imperium rzymskim bardzo często przy narodzinach królów bądź znanych osób, towarzyszyła im gwiazda. Tak było chociażby w przypadku Aleksandra Wielkiego. Tak podają niektóre kroniki historyczne. Podobne zapiski są też w Biblii odnośnie urodzin Jezusa. Nas przy tym nie było, więc możemy w to wierzyć bądź nie wierzyć.

Jak napisałem wcześniej
Wydaje się prawdziwe że Kościół katolicki wyrwał z historii 47 lat - więc rok 1914 to nie jest 1914 ale 1914+47=1961 ne 

A oto mój list do papieża, żeby wyjawił prawdę

Najdostojniejszy Panie, Zwierzchniku Stolicy Apostolskiej i całego Kościoła,

z najwyższym szacunkiem i pokorą zwracam się do Pana w sprawie, która od wielu lat jest przedmiotem moich osobistych badań i refleksji.
Zajmuję się analizą chronologii biblijnej oraz jej możliwych powiązań z historią i zjawiskami astronomicznymi, w szczególności z cyklicznymi pojawieniami się komety Halleya.
Moje zainteresowanie tym tematem wynika z głębokiego przekonania, że prawda historyczna – zarówno cywilna, jak i biblijna – ma ogromne znaczenie dla wiarygodności przekazu duchowego i dla zachowania czystości dziedzictwa chrześcijaństwa.
Na przestrzeni lat zauważyłem pewną prawidłowość czasową, która zdaje się porządkować historię biblijną w cykle trwające po 490 lat.
Z moich badań wynika, że:
•   od próby ofiarowania Izaaka przez Abrahama do wyjścia Izraelitów z Egiptu upłynęło 490 lat,
•   od wyjścia z Egiptu do zbudowania Świątyni przez Salomona również 490 lat,
•   od poświęcenia Świątyni do zdobycia Babilonu przez Cyrusa Wielkiego – kolejne 490 lat,
•   od zdobycia Babilonu do męczeńskiej śmierci Jezusa Chrystusa – również 490 lat.
Co jednak najciekawsze, podobny rytm występuje również w czasach nowożytnych:
•   Zwoje znad Morza Martwego (1946),
•   Biblia Gutenberga (~1456),
•   Działalność Cyryla i Metodego (~966),
•   Upadek Cesarstwa Rzymskiego i wprowadzenie Wulgaty (~476).
Każde z tych wydarzeń dzieli od siebie okres około 490 lat.
W tym układzie zauważyłem jednak jedno odstępstwo: pomiędzy męczeńską śmiercią Jezusa Chrystusa a upadkiem Cesarstwa Rzymskiego powinno minąć również 490 lat, jednak w obecnie obowiązującej chronologii jest to okres krótszy o około 47 lat.
Prowadzi mnie to do przypuszczenia, że w IV wieku – prawdopodobnie w czasach Euzebiusza z Cezarei i Soboru Nicejskiego (325 r.) – mogło dojść do redakcyjnego przesunięcia chronologii o ten właśnie przedział.
Nie kieruje mną chęć osądzania, lecz dążenie do zrozumienia prawdy i jej znaczenia dla historii wiary.
Jeśli Biblia – nawet pośrednio – wskazuje na możliwość istnienia takiej luki, to warto, by to właśnie Kościół katolicki, a nie świat nauki, zainicjował pogłębione badania w tej sprawie.
Z całym szacunkiem uważam, że dobrowolne zbadanie i ewentualne wyjaśnienie tej kwestii przez Stolicę Apostolską byłoby wyrazem odwagi, odpowiedzialności i duchowej siły Kościoła.
Byłoby lepiej, gdyby to właśnie Kościół sam przedstawił światu prawdę, niż gdyby miała ona wkrótce wypłynąć z niezależnych źródeł naukowych lub publikacji, w tym z moich własnych badań publikowanych między innymi na stronie  www.calendarbible.org.
Nie piszę tego listu z zamiarem krytyki, lecz z głębokim poczuciem troski o prawdę i z pragnieniem, aby Kościół pozostał wzorem dla świata w odwadze stawania w prawdzie.
Wierzę, że otwarte przyjrzenie się tej sprawie mogłoby przynieść duchowe dobro zarówno dla chrześcijan, jak i dla całej ludzkości.
Z wyrazami najgłębszego szacunku i uznania,

Rob660

którego z papieży "zaszczyciłeś" możliwością przeczytania tego listu?

Leona XIV właśnie panującego - list poszedł w zeszłym tygodniu

Ale jednocześnie wysłałem moją analizę wystąpień komety do brytyjskiego dr astronomii - kilkakrotnie nagradzanego za osiągnięcia w tej dziedzinie.
 

czy jesteś świadomy że ten człowiek po pierwsze nie zna języka polskiego a po drugie nie czyta osobiście tych tysięcy listów które ludzie z całego świata do niego wysyłają?

I to jest powód dla którego miałem nie pisać ?!

Mt 2:1  Kiedy już Jezus się narodził w Betlejem Judejskim za dni króla Heroda, oto magowie (μάγοι magoi) ze stron wschodnich przybyli do Jerozolimy, 
Mt 2:2  mówiąc: „Gdzie jest ten narodzony król (βασιλεύς basileus) Żydów? Ujrzeliśmy bowiem jego gwiazdę, będąc na wschodzie, i przyszliśmy złożyć mu hołd”.

Użyte w powyższym tekście słowo gwiazda (gr. ἀστήρ - astēr) oznaczało każde świecące ciało niebieskie.

Mag (staroperski/medyjski magi maγu lub maguš, elam. magu-pati, sanskr. maga, gr. μάγος, per. مغ; łac. magus, pahlawi magu-pati, magupat mag - nauczyciel. Nazywano tak  zarównież kapłanów i mędrców elamickich, chaldejskich, medyjskich i babilońskich zajmujących się astrologią, magią i alchemią, a także kapłanów zaratusztriańskich pełniących rożne funkcje religijne: strażników ognia świątynnego, nauczycieli, układaczy hymnów świątynnych i arcykapłanów. W okresie hellenistycznym zaczęto tak tytułować samego Zaratusztrę (Zoroastra).

Z treści przekazu Mateusza wynika, że magowie ujrzeli gwiazdę narodzonego króla Żydów i przyszli mu złożyć hołd. Zapoznajmy się teraz z dalszym ciągiem tego wydarzenia.
Gdy król Herod to usłyszał, przeraził się, a z nim cała Jerozolima. Zebrawszy więc wszystkich naczelnych kapłanów i nauczycieli ludu, wypytywał ich, gdzie miał się urodzić xριστός - christos Mt 2:3-4 W tym momencie słuchacze musieli pomyśleć, że Herod zwariował. Jak można się pytać o narodziny pomazańca. Pomazaniec się nie rodzi tylko się nim staje w postaci, proroka, najwyższego kapłana czy króla, które to osoby były namaszczane przed objęciem swojej funkcji świętym olejem. Ponadto dlaczego na wieść o pomazańcu cała Jerozolima zatrzęsła się ze strachu. Powinni się tylko cieszyć z tego faktu. Bo każdy pomazaniec był w pewnym sensie wybrańcem Najwyższego. A jeżeli by chodziło o zapowiadanego mesjasza, to powinni skakać do góry z radości, że nastąpi kres zależności od Rzymskiego Imperium i nastąpi ogólnoświatowy pokój. Przecież na boga, każdy Żyd wiedział, że taka osoba wcześniej czy później nadejdzie. O niepełnych władzach umysłowych Heroda może świadczyć także fakt zwrócenia się o wyjaśnienie do najwyższych kapłanów, jakby nie wiedział że zawsze istniał tylko jeden.
A oni mu powiedzieli: W Betlejem w Judei; bo tak jest napisane przez proroka: A ty, Betlejem, ziemio Judy, wcale nie jesteś najmniejsze wśród władców Judei, z ciebie bowiem wyjdzie władca, który będzie rządził moim ludem, Izraelem Mt 2:5-6
Rzeczywistość jest zupełnie inna. Herod nigdy nie zwariował i do końca zachował pełnię swoich władz umysłowych. Nigdy nie okazywał żadnej słabości ani litości. Każdego uzurpatora do jego władzy: zarówno prawdziwego jak i domniemanego czekała śmierć. To bardzo odpowiadało Rzymianom bo dzięki temu na Bliskim Wschodzie panował Pax Romana.

Mędrcy ze Wschodu dostrzegli Gwiazdę przyszłego króla jeszcze w swojej ojczyźnie. Już wtedy „zasygnalizowała” im, że powinni udać się do Jerozolimy. Gdy tam dotarli, Herod wskazał im dokładną lokalizację – Betlejem Judzkie – i w tym momencie gwiazda przestała być potrzebna.
Stała się znów niezbędna dopiero wtedy, gdy trzeba było znaleźć dokładne miejsce narodzin: stajenkę, w której w żłobie, w towarzystwie osłów, leżał przyszły król Żydowski. Wtedy zawisła kilkanaście metrów nad oborą niczym pineska w Google Map, prowadząc Mędrców prosto do celu i pozwalając im złożyć swoje dary – złoto, kadzidło i mirrę. A że przy tym nie spopieliła całej Ziemi? Cóż, papier jest cierpliwy. Na tym samym papierze ustalono też dokładny dzień narodzin Jezusa: 24.12.0001 rok n.e.
Ten sam papier nakazał pasterzom wypasać swoje trzody podczas śnieżyc i marznących deszczy, bo gdyby na jesieni, jak to zawsze czynili, zagnali stada do obór, Jezus nie mógłby się narodzić.
Nie ma dla mnie wątpliwości – chrześcijanie potraktowali przekazy Nowego Testamentu jak bajkę, więc postanowili dodać do niej własny wkład w postaci Trzech Króli. Pochowali ich w pięknym pozłacanym relikwiarzu i wystawili w katedrze kolońskiej, jakby chciało się powiedzieć: „Oto dowód, że magia też bywa materialna”.